ຖອດລະຫັດກົດໝາຍສິງກະໂປ: ຈາກເກາະນ້ອຍທີ່ບໍ່ມີຫຍັງ ສູ່ເມືອງມະຫາອຳນາດດ້ານລະບຽບວິໄນ

ຍ້ອນຄືນໄປໃນປີ 1965, ໃນວັນທີ່ສິງກະໂປຖືກປະກາດໃຫ້ເປັນເອກະລາດຢ່າງບໍ່ເຕັມໃຈ, ປະເທດເກາະດອນນ້ອຍໆແຫ່ງນີ້ ເຕັມไปด้วยຄວາມວຸ່ນວາຍ, ບັນຫາອາດຊະຍາກຳ, ຄວາມທຸກຍາກ ແລະ ການສໍ້ລາດບັງຫຼວງທີ່ລະບາດໄປທົ່ວທຸກຢາດເຫື່ອ. ທີ່ສຳຄັນ, ພວກເຂົາ “ບໍ່ມີຊັບພະຍາກອນທຳມະຊາດ” ໃດໆເລີຍ ແມ່ນແຕ່ນ້ຳສະອາດກໍຍັງຕ້ອງໄດ້ຊື້ຈາກປະເທດເພື່ອນບ້ານ.

ແຕ່ຕັດພາບມາໃນປັດຈຸບັນ, ສິງກະໂປກາຍເປັນສູນກາງທາງດ້ານການເງິນຂອງໂລກ, ເປັນເມືອງທີ່ສະອາດ, ສະຫງົບ ແລະ ປອດໄພທີ່ສຸດ ຈົນມີຄຳເວົ້າທີ່ວ່າ “ຜູ້ຍິງຄົນດຽວສາມາດຍ່າງໃນຊອຍມືດຕອນທ່ຽງຄືນໄດ້ໂດຍບໍ່ຕ້ອງກັງວົນເລື່ອງຄວາມປອດໄພ”.

ອັນໃດຄືເບື້ອງຫຼັງການພັດທະນາແບບກ້າວກະໂດດນີ້? ຄຳຕອບບໍ່ແມ່ນໂຊກຊະຕາ, ແຕ່ແມ່ນ “ຄວາມສັກສິດຂອງລະບົບກົດໝາຍ” ທີ່ຖືກອອກແບບມາຢ່າງມີຍຸດທະສາດ.

3 ເສົາຫຼັກ: ກົດໝາຍສ້າງຊາດແບບສິງກະໂປ

ລັດຖະບານສິງກະໂປພາຍໃຕ້ການນຳພາຂອງ ທ່ານ ລີ ກວນຢູ (Lee Kuan Yew) ໄດ້ໃຊ້ກົດໝາຍເປັນເຄື່ອງມືໃນການຈັດລະບຽບສັງຄົມ ແລະ ວາງຮາກຖານເສດຖະກິດ ໂດຍມີ 3 ຫົວໃຈສຳຄັນຄື:

1. ກົດໝາຍທີ່ສ້າງ “ຄວາມເຊື່ອໝັ້ນ” ໃຫ້ແກ່ນັກລົງທຶນ

ເມື່ອບໍ່ມີຊັບພະຍາກອນ, ສິງກະໂປຈຶ່ງຕ້ອງເພິ່ງພາເງິນທຶນຈາກຕ່າງປະເທດ. ສິ່ງທີ່ລັດຖະບານມອບໃຫ້ແກ່ນັກລົງທຶນຄື “ຄວາມຊັດເຈນທາງກົດໝາຍ” (Legal Certainty). ຢູ່ສິງກະໂປ, ສັນຍາທຸລະກິດຕ່າງໆຕ້ອງໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງຢ່າງເຂັ້ມງວດ, ບໍ່ມີການປ່ຽນແປງກົດລະບຽບຕາມໃຈຊອບ ແລະ ລະບົບສານມີຄວາມຍຸຕິທຳສູງສຸດ. ສິ່ງນີ້ເຮັດໃຫ້ບໍລິສັດຍັກໃຫຍ່ທົ່ວໂລກກ້າທີ່ຈະເອົາເງິນມາກີບໄວ້ຢູ່ທີ່ນີ້.

2. ສົງຄາມກັບການສໍ້ລາດບັງຫຼວງ (Zero Tolerance)

ສິງກະໂປຖືວ່າການສໍ້ລາດບັງຫຼວງຄື “ມະເຮັງຮ້າຍ” ທີ່ຈະທຳລາຍຊາດ. ພວກເຂົາໄດ້ຈັດຕັ້ງອົງກອນຕ້ານການສໍ້ລາດບັງຫຼວງ (CPIB) ທີ່ມີອຳນາດເດັດຂາດ. ພາຍໃຕ້ກົດໝາຍ, ຫາກເຈົ້າໜ້າທີ່ລັດຄົນໃດມີຊັບສິນຫຼາຍເກີນກວ່າລາຍໄດ້ ໂດຍບໍ່ສາມາດອະທິບາຍທີ່ມາໄດ້, ຈະຖືກຕັດສິນວ່າຜິດທັນທີ. ຄວບຄູ່ກັນນັ້ນ, ລັດຖະບານກໍໄດ້ເພີ່ມເງິນເດືອນໃຫ້ແກ່ຂ້າລາຊະການ ແລະ ລັດຖະມົນຕີໃນລະດັບທີ່ສູງຫຼາຍ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາສາມາດດຳລົງຊີວິດໄດ້ຢ່າງສົມເກດ ແລະ ບໍ່ມີຄວາມຄິດທີ່ຈະຮັບສິນບົນ.

3. ຜົນປະໂຫຍດສ່ວນລວມ ຕ້ອງຢູ່ເໜືອເສລີພາບສ່ວນບຸກຄົນ

ສິງກະໂປມີປັດຊະຍາການປົກຄອງທີ່ຊັດເຈນ ວ່າສິດທິຂອງສັງຄົມທີ່ຈະໄດ້ຢູ່ຢ່າງສະຫງົບ ແລະ ສະອາດ ຕ້ອງມາກ່ອນເສລີພາບສ່ວນຕົວ. ນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ພຶດຕິກຳເລັກໆນ້ອຍໆໃນຊີວິດປະຈຳວັນ ຖືກຄວບຄຸມດ້ວຍບົດລົງໂທດທີ່ໜັກໜ່ວງ ເຊັ່ນ: ການຖິ້ມຂີ້ເຫຍື້ອຊະຊາຍ, ການຖົ່ມນ້ຳລາຍໃນບ່ອນສາທາລະນະ, ຫຼື ການຂີດຂຽນຝາຜະໜັງ (Vandalism) ເຊິ່ງອາດນຳໄປສູ່ການປັບໄໝເປັນພັນໂດລາ ຫຼື ແມ່ນແຕ່ການຖືກລົງໂທດດ້ວຍການ “ຂ້ຽນ” (Caning).

ຖ້າຢາກເຮັດໃຫ້ໄດ້ຄືສິງກະໂປ ຕ້ອງເລີ່ມຕົ້ນແນວໃດ?

ການຈະສ້າງປະເທດ ຫຼື ສັງຄົມໃຫ້ມີລະບຽບວິໄນຄືສິງກະໂປ ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງທີ່ເປັນໄປບໍ່ໄດ້, ແຕ່ຕ້ອງມີ “Blueprint” ຫຼື ແນວທາງການລົງມືເຮັດທີ່ເດັດຂາດ ດັ່ງນີ້:

• ບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍຢ່າງເທົ່າທຽມ (Rule of Law): ກົດໝາຍຕ້ອງບໍ່ມີຂໍ້ຍົກເວັ້ນໃຫ້ແກ່ຄົນລວຍ, ຄົນມີອຳນາດ ຫຼື ຍາດຕິພີ່ນ້ອງຂອງຜູ້ນຳ. ເມື່ອທຸກຄົນຢູ່ພາຍໃຕ້ກົດໝາຍດຽວກັນ, ຄວາມເຄົາລົບ ແລະ ຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ການເຮັດຜິດຈຶ່ງຈະເກີດຂຶ້ນ.
• ເລີ່ມຕົ້ນຈາກ “ເລື່ອງເລັກນ້ອຍ”: ການສ້າງວິໄນບໍ່ໄດ້ເລີ່ມຈາກຄະດີໃຫຍ່ໆ, ແຕ່ເລີ່ມຈາກການເຮັດໃຫ້ກົດລະບຽບຈະລາຈອນ, ການຫ້າມຖິ້ມຂີ້ເຫຍື້ອ, ແລະ ການຮັກສາຄວາມສະອາດ ມີຄວາມສັກສິດ. ເມື່ອຄົນໃນຊາດເລີ່ມເຄົາລົບກົດລະບຽບນ້ອຍໆ ພວກເຂົາກໍຈະບໍ່ກ້າທີ່ຈະລະເມີດກົດໝາຍໃຫຍ່ໆ.
• ໃຊ້ເຕັກໂນໂລຊີແທນດຸນພິນິດຂອງຄົນ: ສິງກະໂປໃຊ້ລະບົບກ້ອງ CCTV, ເຊັນເຊີ ແລະ ລະບົບດິຈິຕອນ ເຂົ້າມາຊ່ວຍໃນການກວດຈັບຜູ້ເຮັດຜິດ. ສິ່ງນີ້ຊ່ວຍຫຼຸດຜ່ອນການໃຊ້ດຸນພິນິດຂອງເຈົ້າໜ້າທີ່, ເຮັດໃຫ້ການປັບໄໝມີຄວາມໂປ່ງໃສ ແລະ ຕັດໂອກາດໃນການເຈລະຈາເພື່ອຈ່າຍ “ຄ່າຜ່ານທາງ” ຫຼື ຕິດສິນບົນ.

ດັ່ງນັ້ນ, ບົດຮຽນອັນລ້ຳຄ່າຈາກສິງກະໂປໄດ້ພິສູດໃຫ້ເຮົາເຫັນວ່າ “ກົດໝາຍທີ່ດີ ບໍ່ແມ່ນກົດໝາຍທີ່ຂຽນໄວ້ໃຫ້ເບິ່ງສວຍງາມຢູ່ໃນປຶ້ມຕຳລາ, ແຕ່ແມ່ນກົດໝາຍທີ່ຖືກບັງຄັບໃຊ້ຢ່າງຈິງຈັງ, ເດັດຂາດ ແລະ ເທົ່າທຽມ”.