ເຕັກນິກການເວົ້າໃນທີ່ສາທາລະນະ: ປ່ຽນຄວາມຕື່ນເຕັ້ນໃຫ້ເປັນຄວາມໝັ້ນໃຈ

ຮູ້ບໍ່ວ່າ… ຫນຶ່ງໃນຄວາມຢ້ານກົວທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດຂອງມະນຸດ ບໍ່ແມ່ນການຢ້ານຄວາມຕາຍ, ແຕ່ມັນຄື “ການຢ້ານການເວົ້າໃນທີ່ສາທາລະນະ” (Glossophobia).

ບໍ່ວ່າຈະເປັນນັກສຶກສາທີ່ຕ້ອງຂຶ້ນນຳສະເໜີບົດໂຄງການ, ໄວເຮັດວຽກທີ່ຕ້ອງລາຍງານການປະຊຸມ, ຫຼື ແມ່ນແຕ່ຜູ້ນຳລະດັບສູງ ຫຼາຍຄົນກໍຍັງຕ້ອງພົບກັບອາການມືສັ່ນ, ໃຈເຕັ້ນແຮງ, ສຽງສັ່ນ, ປາກແຫ້ງ ແລະ ສະໝອງປູ້ຄິດຫຍັງບໍ່ອອກ ເມື່ອຕ້ອງໄປຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າຄົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍ.

ອາການຕື່ນເຕັ້ນເຫຼົ່ານີ້ເປັນເລື່ອງ “ທຳມະຊາດ” ຂອງຮ່າງກາຍ. ແຕ່ຄວາມລັບຂອງນັກເວົ້າມືອາຊີບ ບໍ່ແມ່ນການ “ກຳຈັດ” ຄວາມຕື່ນເຕັ້ນໃຫ້ຫາຍໄປ, ແຕ່ຄືການ “ປ່ຽນພະລັງງານຄວາມຕື່ນເຕັ້ນນັ້ນ ໃຫ້ກາຍເປັນຄວາມໝັ້ນໃຈ”. ມື້ນີ້ເຮົາມີ 5 ເຕັກນິກດີໆ ທີ່ຈະຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານຄວບຄຸມເວທີໄດ້ຢ່າງສະຫງ່າງາມ.

1. ປ່ຽນຄວາມຄິດ (Reframing): “ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ຢ້ານ, ແຕ່ຂ້ອຍພວມຕື່ນເຕັ້ນ”

ໃນທາງວິທະຍາສາດ, ປະຕິກິລິຍາຂອງຮ່າງກາຍເວລາທີ່ເຮົາ “ຢ້ານກົວ” ແລະ ເວລາທີ່ເຮົາ “ຕື່ນເຕັ້ນ/ດີໃຈ” ແມ່ນຄືກັນເປະ! ນັ້ນຄື ຫົວໃຈເຕັ້ນໄວ, ຮ່າງກາຍຫຼັ່ງຮໍໂມນອາດຣີນາລິນ (Adrenaline), ແລະ ກ້າມຊີ້ນຕື່ນຕົວ.

• ເຕັກນິກ: ເມື່ອທ່ານຮູ້ສຶກວ່າຫົວໃຈເລີ່ມເຕັ້ນແຮງກ່ອນຂຶ້ນເວທີ, ຢ່າບອກຕົນເອງວ່າ “ຂ້ອຍຢ້ານ, ຂ້ອຍເຮັດບໍ່ໄດ້ດອກ”. ໃຫ້ປ່ຽນມາບອກຕົນເອງໃນໃຈດັງໆ ວ່າ “ຮ່າງກາຍຂ້ອຍພວມຕື່ນເຕັ້ນ ແລະ ພ້ອມທີ່ຈະປ່ອຍພະລັງງານອອກໄປແລ້ວ!”
• ການຫຼອກສະໝອງແບບນີ້ ຈະປ່ຽນຄວາມຮູ້ສຶກຈາກ “ການຖືກຄຸກຄາມ” ໃຫ້ກາຍເປັນ “ຄວາມກະຕືລືລົ້ນ” ທັນທີ.

2. ຄວບຄຸມລົມຫາຍໃຈດ້ວຍເຕັກນິກ “Box Breathing”

ເວລາຕື່ນເຕັ້ນ, ພວກເຮົາມັກຈະຫາຍໃຈສັ້ນ ແລະ ໄວ ໂດຍບໍ່ຮູ້ໂຕ ເຮັດໃຫ້ອົກຊີເຈນໄປລ້ຽງສະໝອງບໍ່ພຽງພໍ ສົ່ງຜົນໃຫ້ສຽງສັ່ນ ແລະ ສະໝອງຕື້. ວິທີຄວບຄຸມທີ່ໄວທີ່ສຸດຄືການຄວບຄຸມລົມຫາຍໃຈ ໂດຍໃຊ້ເຕັກນິກ Box Breathing (ເຕັກນິກທີ່ທະຫານໜ່ວຍຮົບພິເສດໃຊ້ເພື່ອຮັກສາຄວາມນິ່ງ):

• ຂັ້ນຕອນ:
  1. ຫາຍໃຈເຂົ້າຊ້າໆ ຜ່ານທາງດັງ ນັບ 1-4.
  2. ກັ້ນລົມຫາຍໃຈໄວ້ ນັບ 1-4.
  3. ຜ່ອນລົມຫາຍໃຈອອກຊ້າໆ ຜ່ານທາງປາກ ນັບ 1-4.
  4. ກັ້ນລົມຫາຍໃຈໄວ້ (ຫຼັງຈາກຜ່ອນອອກແລ້ວ) ນັບ 1-4.
• ເຮັດຊ້ຳແບບນີ້ 3-4 ຮອບກ່ອນຂຶ້ນເວທີ ຈະຊ່ວຍຫຼຸດອັດຕາການເຕັ້ນຂອງຫົວໃຈ ແລະ ເຮັດໃຫ້ລະບົບປະສາດກັບຄືນສູ່ຄວາມສະຫງົບ.

3. ໃຊ້ “ທ່າທາງແຫ່ງຄວາມທະນົງ” (Power Posing)

ຮ່າງກາຍບໍ່ພຽງແຕ່ສະແດງອອກຕາມຄວາມຮູ້ສຶກ, ແຕ່ມັນສາມາດ “ສົ່ງສັນຍານກັບໄປປ່ຽນຄວາມຮູ້ສຶກ” ໄດ້ອີກດ້ວຍ. ຖ້າຫາກເຮົາຢືນບ່າໄຫຼ່ຕ່ຳ, ກອດອົກ, ຫຼື ກົ້ມໜ້າ, ສະໝອງຈະຍິ່ງຫຼັ່ງຮໍໂມນຄວາມເຄັ່ງຕຶງອອກມາ.

• ເຕັກນິກ: ກ່ອນຂຶ້ນເວທີ 2-3 ນາທີ (ອາດຈະໄປເຮັດໃນຫ້ອງນ້ຳ ຫຼື ບ່ອນທີ່ບໍ່ມີຄົນ), ໃຫ້ຢືນກາງຂາອອກສະເໝີບ່າ, ຢືດອົກຂຶ້ນ, ເອົາມືຄ້ຳແອວ (ຄ້າຍໆ ທ່າ Wonder Woman ຫຼື Superman) ແລ້ວເງີຍໜ້າຂຶ້ນໜ້ອຍໜຶ່ງ ປະມານ 2 ນາທີ.
• ງານວິໄຈພົບວ່າ ທ່າທາງແບບນີ້ຈະຊ່ວຍເພີ່ມຮໍໂມນເທດໂທດສະເຕີໂຣນ (ຮໍໂມນແຫ່ງຄວາມໝັ້ນໃຈ) ແລະ ຫຼຸດຮໍໂມນຄໍຕິຊອນ (ຮໍໂມນຄວາມເຄັ່ງຕຶງ) ເຮັດໃຫ້ເຮົາຮູ້ສຶກກ້າຫານຂຶ້ນ.

4. ສ້າງມິດສະຫາຍໃນກຸ່ມຜູ້ຟັງ (Eye Contact Strategy)

ການແນມເບິ່ງຜູ້ຟັງເປັນກຸ່ມໃຫຍ່ໆ ພ້ອມກັນ ອາດຈະເຮັດໃຫ້ເຮົາຮູ້ສຶກຖືກກົດດັນ. ວິທີແກ້ໄຂຄືການຍ້າຍໂຟກັດມາເປັນ “ລາຍບຸກຄົນ”.

• ເຕັກນິກ: ໃນຊ່ວງ 1-2 ນາທີທຳອິດ ໃຫ້ກວາດສາຍຕາຊອກຫາຜູ້ຟັງທີ່ມີທ່າທາງເປັນມິດ ເຊັ່ນ: ຄົນທີ່ພວມຍິ້ມໃຫ້, ຄົນທີ່ພວມຕັ້ງໃຈຟັງ ຫຼື ພວກງຶກຫົວເຫັນດີນຳ. ໃຫ້ຄິດວ່າເຮົາ “ພວມເວົ້າລົມ ແລະ ເລົ່າເລື່ອງໃຫ້ຄົນໆ ນັ້ນຟັງ”.
• ເມື່ອເຮົາເຫັນປະຕິກິລິຍາຕອບຮັບທີ່ດີ ມັນຈະເປັນແຮງບວກຊ່ວຍໃຫ້ເຮົາໝັ້ນໃຈຂຶ້ນ ແລະ ເມື່ອເລີ່ມນິ່ງແລ້ວ ຈຶ່ງຄ່ອຍໆ ຍ້າຍສາຍຕາໄປຫາຜູ້ຟັງກຸ່ມອື່ນໆ ໃຫ້ທົ່ວເຖິງ.

5. ເປີດສາກດ້ວຍ “ຄວາມໝັ້ນໃຈ” (The First 60 Seconds)

ຊ່ວງເວລາທີ່ທ້າທາຍທີ່ສຸດຄື “60 ວິນາທີທຳອິດ”. ຫາກເຮົາສາມາດຜ່ານຊ່ວງນີ້ໄປໄດ້ຢ່າງລາບລື່ນ, ຄວາມຕື່ນເຕັ້ນຈະຫຼຸດລົງໄປກວ່າເຄິ່ງ ແລະ ຄວາມໝັ້ນໃຈຈະເລີ່ມມາເອງ.

• ເຕັກນິກ: ໃຫ້ເຝິກຊ້ອມ “ປະໂຫຍກເປີດສາກ” ຂອງຕົນເອງໃຫ້ຂຶ້ນໃຈ ບໍ່ວ່າຈະເປັນການທັກທາຍ, ການຍົກຄຳຄົມ, ຫຼື ການຕັ້ງຄຳຖາມ.
• ເມື່ອຍ່າງຂຶ້ນໄປເທິງເວທີ ຢ່າຟ້າວເວົ້າທັນທີ. ໃຫ້ຢືນນິ່ງໆ ຢ່າງໝັ້ນຄົງ, ຍິ້ມໃຫ້ຜູ້ຟັງ, ຫາຍໃຈເຂົ້າເລິກໆ 1 ບາດ ແລ້ວຈຶ່ງເລີ່ມເວົ້າປະໂຫຍກທຳອິດທີ່ຕຽມມາດ້ວຍນ້ຳສຽງທີ່ຊັດເຈນ.

ສະນັ້ນ, ຄວາມຕື່ນເຕັ້ນເປັນສັນຍານບອກວ່າ “ທ່ານພວມໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບວຽກນັ້ນໆ” ເຊິ່ງເປັນເລື່ອງທີ່ດີ. ນັກເວົ້າທີ່ເກັ່ງ ບໍ່ແມ່ນຄົນທີ່ບໍ່ຮູ້ສຶກຕື່ນເຕັ້ນເລີຍ, ແຕ່ພວກເຂົາຄືຄົນທີ່ຮູ້ວິທີເອົາຄວາມຕື່ນເຕັ້ນນັ້ນມາເປັນ “ພະລັງຂັບເຄື່ອນ” ໃນການສົ່ງຕໍ່ເລື່ອງລາວໃຫ້ມີຄວາມໜ້າສົນໃຈ.