Book Review: Deep Work (ການເຮັດວຽກຢ່າງເລິກເຊິ່ງ) by Cal Newport

ປຶ້ມ Deep Work (ການເຮັດວຽກຢ່າງເລິກເຊິ່ງ): Rules for Focused Success in a Distracted World (ກົດແຫ່ງຄວາມສຳເລັດດ້ວຍຄວາມຕັ້ງໃຈຈົດຈໍ່ໃນໂລກທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍສິ່ງລົບກວນ).

ຜູ້ຂຽນ: ແຄວ ນິວພອດ (Cal Newport)
ໝວດ: ການເພີ່ມປະສິດທິພາບການເຮັດວຽກ / ການພັດທະນາຕົນເອງ
ແກນຄວາມຄິດ: ຄວາມສາມາດໃນການເຮັດວຽກຢ່າງເລິກເຊິ່ງໂດຍບໍ່ຖືກລົບກວນ ກຳລັງຫາຍາກຂຶ້ນເລື້ອຍໆ ໃນຂະນະທີ່ມີຄຸນຄ່າສູງຂຶ້ນໃນເສດຖະກິດຍຸກປັດຈຸບັນ.

ໃນປຶ້ມ Deep Work ສາດສະດາຈານດ້ານວິທະຍາການຄອມພິວເຕີຂອງມະຫາວິທະຍາໄລຈໍຈ໌ທາວ ແຄວ ນິວພອດ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າບ່ອນເຮັດວຽກສະໄໝໃໝ່ ແລະ ນິດໄສການໃຊ້ອຸປະກອນດິຈິຕອນ ເຮັດໃຫ້ຄວາມສົນໃຈຂອງເຮົາຖືກແຕກກະຈາຍ. ພະນັກງານຄວາມຮູ້ສ່ວນໃຫຍ່ໃຊ້ທັງວັນໄປກັບ “ວຽກຜິວເຜີນ” ເຊັ່ນ ຕອບອີເມລ, ເຂົ້າຮ່ວມປະຊຸມທີ່ບໍ່ຈຳເປັນ ແລະ ຄອຍເຝົ້າຊ່ອງທາງສົນທະນາ ຊຶ່ງເປັນວຽກທີ່ບໍ່ຕ້ອງໃຊ້ສະໝອງຫຼາຍ.

ນິວພອດສະເໜີເຫດຜົນທີ່ໜ້າເຊື່ອຖື ແລະ ມີງານວິໄຈຮອງຮັບວ່າ ການຝຶກ “ການເຮັດວຽກຢ່າງເລິກເຊິ່ງ” ຄືການຕັ້ງໃຈຈົດຈໍ່ກັບວຽກທີ່ຕ້ອງໃຊ້ສະໝອງຫຼາຍໂດຍບໍ່ມີສິ່ງລົບກວນ ເປັນ “ພະລັງພິເສດ” ທີ່ຈະພາເຮົາປະສົບຜົນສຳເລັດໃນເສດຖະກິດຍຸກຂໍ້ມູນຂ່າວສານ.

ຫຼັກການຫຼັກ: ສົມມຸດຖານການເຮັດວຽກຢ່າງເລິກເຊິ່ງ

ຜົນງານທີ່ມີຄຸນະພາບ = (ເວລາທີ່ໃຊ້) X (ຄວາມເຂັ້ມຂອງຄວາມຕັ້ງໃຈ)

ນິວພອດເຫັນວ່າ ເພື່ອໃຫ້ຢູ່ລອດໃນຍຸກນີ້ ເຮົາຕ້ອງມີສອງຄວາມສາມາດ:

1. ຮຽນຮູ້ສິ່ງຍາກໃຫ້ໄດ້ໄວ.
2. ສ້າງຜົນງານໃນລະດັບສູງສຸດ ທັງດ້ານຄຸນະພາບ ແລະ ຄວາມໄວ.

ທັງສອງຢ່າງນີ້ເປັນໄປບໍ່ໄດ້ຖ້າບໍ່ມີການເຮັດວຽກຢ່າງເລິກເຊິ່ງ. ເມື່ອເຮົາກວດການແຈ້ງເຕືອນເລື້ອຍໆ ຫຼື ສະຫຼັບໄປມາລະຫວ່າງວຽກ ຈະເກີດ “ຄວາມສົນໃຈຕົກຄ້າງ” ຄືສ່ວນໜຶ່ງຂອງສະໝອງຍັງຕິດຢູ່ກັບວຽກກ່ອນໜ້າ ເຮັດໃຫ້ຄວາມຕັ້ງໃຈ ແລະ ຄວາມສາມາດໃນການຄິດຫຼຸດລົງຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ.

ກອບແນວຄິດສຳຄັນ: 4 ແນວທາງໃນການຈັດເວລາເຮັດວຽກຢ່າງເລິກເຊິ່ງ

ນິວພອດຍອມຮັບວ່າບໍ່ມີວິທີໃດເໝາະກັບທຸກຄົນ ຈຶ່ງແນະນຳສີ່ແນວທາງໃນການຈັດວຽກປະເພດນີ້ເຂົ້າໃນຊີວິດ:

ແນວທາງ	ລາຍລະອຽດ	ເໝາະກັບໃຜ
ແບບນັກບວດ (Monastic)	ຕັດ ຫຼື ຫຼຸດພາລະວຽກຜິວເຜີນໃຫ້ໝົດ ແລະ ແຍກຕົວຈາກສິ່ງລົບກວນເປັນເວລາຍາວ.	ນັກຂຽນ, ນັກວິຊາການ ຫຼື ນັກຄົ້ນຄວ້າທີ່ມີເປົ້າໝາຍຜົນງານດຽວ.
ແບບສອງໂໝດ (Bimodal)	ແບ່ງເວລາເປັນຊ່ວງເຮັດວຽກເລິກຢ່າງຊັດເຈນ (ເຊັ່ນ ບາງວັນໃນອາທິດ ຫຼື ບາງເດືອນໃນປີ) ແລະ ຊ່ວງວຽກຜິວເຜີນ.	ຜູ້ບໍລິຫານ, ອາຈານ ຫຼື ຟຣີແລນເຊີທີ່ແບ່ງຊ່ວງເວລາຕາມລະດູການ ຫຼື ຕາມອາທິດໄດ້ຊັດເຈນ.
ແບບເປັນຈັງຫວະ (Rhythmic)	ເຮັດໃຫ້ການເຮັດວຽກເລິກເປັນນິດໄສປະຈຳວັນ ໂດຍກຳນົດຊ່ວງເວລາຄົງທີ່ (ເຊັ່ນ 90 ນາທີທຸກເຊົ້າ).	ຄົນທຳງານທົ່ວໄປທີ່ມີຕາຕະລາງຫ້ອງການແບບປົກກະຕິ.
ແບບນັກຂ່າວ (Journalistic)	ຍັດການເຮັດວຽກເລິກເຂົ້າໃນຊ່ອງວ່າງໃດກໍໄດ້ຂອງຕາຕະລາງປະຈຳວັນ ຕາມສະພາບໜ້າງານ.	ຜູ້ມີປະສົບການສູງ, ມີວິໄນໃນຕົນເອງດີ ແລະ ມີຕາຕະລາງຢືດຍຸ່ນ.

4 ກົດໃນການນຳໄປປະຕິບັດ

1. ເຮັດວຽກຢ່າງເລິກເຊິ່ງ (Work Deeply)

• ສ້າງພິທີກຳສ່ວນຕົວ: ກຳນົດໃຫ້ຊັດວ່າຈະເຮັດວຽກຢູ່ໃສ, ນານເທົ່າໃດ ແລະ ມີຫຍັງຊ່ວຍໃຫ້ຕັ້ງໃຈ (ເຊັ່ນ ກາເຟ, ບ່ອນງຽບ, ປິດປະຕູ).
• ກຳນົດຕົວວັດ: ນັບຊົ່ວໂມງທີ່ເຮັດວຽກເລິກຈິງໆ ບໍ່ແມ່ນນັບແຕ່ຊົ່ວໂມງທີ່ນັ່ງຢູ່ໂຕະ.
• ປິດວັນດ້ວຍການ “ປິດງານ”: ມີຂັ້ນຕອນສິ້ນສຸດວຽກປະຈຳວັນທີ່ເດັດຂາດ ເພື່ອປ່ອຍວາງວຽກໃຫ້ໝົດ ແລະ ໃຫ້ຈິດໃຕ້ສຳນຶກໄດ້ພັກຜ່ອນ.

2. ຍອມຮັບຄວາມເບື່ອ (Embrace Boredom)

ຄວາມຕັ້ງໃຈເປັນເໝືອນກ້າມເນື້ອທີ່ຕ້ອງຝຶກ. ຖ້າເຮົາຄວ້າໂທລະສັບທັນທີທີ່ຮູ້ສຶກເບື່ອພຽງວິນາທີດຽວ ສະໝອງກໍຈະຖືກຝຶກໃຫ້ຕິດການວອກແວກ.

• ຝຶກຝົນ: ກຳນົດຊ່ວງເວລາທີ່ອະນຸຍາດໃຫ້ຕິດຕໍ່ສື່ສານ ແລະ ອົດໃຈບໍ່ເບິ່ງອຸປະກອນນອກຊ່ວງນັ້ນ.

3. ເຊົາໃຊ້ໂຊຊຽນມີເດຍ (Quit Social Media)

• ແນວຄິດ “ມີປະໂຫຍດກໍໃຊ້”: ນິວພອດວິຈານນິໄສທີ່ໃຊ້ເຄື່ອງມືດິຈິຕອນພຽງເພາະມັນມີປະໂຫຍດເລັກນ້ອຍ.
• ວິທີເລືອກເຄື່ອງມືແບບຊ່າງຝີມື: ເລືອກໃຊ້ເຄື່ອງມື ຫຼື ແພລດຟອມກໍຕໍ່ເມື່ອຜົນດີຕໍ່ເປົ້າໝາຍດ້ານອາຊີບ ແລະ ຊີວິດສ່ວນຕົວຂອງເຮົາ ຫຼາຍກວ່າຜົນເສຍຢ່າງຊັດເຈນ.

4. ລະບາຍວຽກຜິວເຜີນອອກ (Drain the Shallows)

ໃຫ້ລະວັງວຽກຜິວເຜີນ ແລະ ວາງແຜນທຸກນາທີຂອງມື້ເຮັດວຽກດ້ວຍການແບ່ງບລັອກເວລາ.

• ກຳນົດເວລາເລີກງານຕາຍຕົວ: ຕັດສິນໃຈກ່ອນວ່າຈະເລີກງານຕອນໃດ ແລ້ວຄິດຍ້ອນຫຼັງເພື່ອຈັດວຽກສຳຄັນໃຫ້ພໍດີກັບເວລານັ້ນ.
• ວັດມູນຄ່າວຽກຜິວເຜີນ: ຖາມຕົນເອງວ່າ “ຈະໃຊ້ເວລາຈັກເດືອນເພື່ອຝຶກຜູ້ຈົບໃໝ່ທີ່ເກັ່ງໃຫ້ເຮັດວຽກນີ້ໄດ້?” ຖ້າຄຳຕອບແມ່ນສັ້ນ ໃຫ້ຫຼຸດວຽກນັ້ນລົງ ຫຼື ມອບໃຫ້ຄົນອື່ນເຮັດ.

ຈຸດສຳຄັນ ແລະ ຈຸດແຂງ

• ກອບແນວຄິດທີ່ນຳໄປໃຊ້ໄດ້ຈິງ: ບໍ່ຄືປຶ້ມພັດທະນາຕົນເອງຫຼາຍເຫຼັ້ມທີ່ເນັ້ນແຕ່ຄຳເວົ້າສ້າງແຮງບັນດານໃຈ ນິວພອດໃຫ້ກົນລະຍຸດທີ່ເຮັດຕາມໄດ້ ທັງເຕັກນິກຈັດການເວລາ ແລະ ກົດທີ່ຊັດເຈນ.
• ຂໍ້ສະເໜີທີ່ຂັດກະແສສັງຄົມ: ທ້າທາຍມາດຕະຖານຂອງອົງກອນຍຸກໃໝ່ໂດຍກົງ ເຊັ່ນ ຫ້ອງຫ້ອງການແບບເປີດໂລ່ງ, ການຕ້ອງຕອບ Slack ຕະຫຼອດເວລາ ແລະ ການຕອບອີເມລທັນທີ.
• ມີຫຼັກວິທະຍາສາດຮອງຮັບ: ນຳເອົາຄວາມຮູ້ຈາກຈິດຕະວິທະຍາ, ປະສາດວິທະຍາ ແລະ ຕົວຢ່າງປະຫວັດສາດ (ເຊັ່ນ ກາລ ຢຸງ, ບິວ ເກດສ໌, ມາຢາ ແອນເຈລູ) ມາສະໜັບສະໜູນຂໍ້ອ້າງ.

ຈຸດແຂງ ແລະ ຂໍ້ວິຈານ

• ຈຸດແຂງ: ຊັດເຈນ, ນຳໄປໃຊ້ໄດ້ຈິງຫຼາຍ, ໜ້າເຊື່ອ ແລະ ມີເຫດຜົນສະໜັບສະໜູນທີ່ແໜ້ນໜາ. ເປັນແຜນທີ່ນຳທາງທີ່ເປັນໄປໄດ້ຈິງໃນການສ້າງຄວາມຕັ້ງໃຈທີ່ມີຄຸນຄ່າສູງ ໃນໂລກທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍສຽງລົບກວນ.
• ຂໍ້ວິຈານ: ຄຳແນະນຳບາງຢ່າງ (ເຊັ່ນ ເຊົາໃຊ້ໂຊຊຽນມີເດຍທັງໝົດ ຫຼື ບໍ່ສົນໃຈອີເມລ) ເຮັດຕາມຍາກສຳລັບຄົນເລີ່ມຕົ້ນອາຊີບ, ຄົນທີ່ຕ້ອງຕິດຕໍ່ລູກຄ້າ ຫຼື ອົງກອນທີ່ບັງຄັບໃຫ້ຕິດຕໍ່ສື່ສານແບບທັນທີທັນໃດ.

ປຶ້ມ Deep Work ໂດຍ ແຄວ ນິວພອດ ມີ 7 ບົດຫຼັກ ແບ່ງເປັນສອງພາກ (ບວກກັບບົດນຳ ແລະ ບົດສະຫຼຸບ)

ພາກທີ 1: ແນວຄິດ (The Idea)

• ບົດທີ 1: ການເຮັດວຽກຢ່າງເລິກເຊິ່ງມີຄຸນຄ່າ (Deep Work Is Valuable)
• ບົດທີ 2: ການເຮັດວຽກຢ່າງເລິກເຊິ່ງຫາຍາກ (Deep Work Is Rare)
• ບົດທີ 3: ການເຮັດວຽກຢ່າງເລິກເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ຊີວິດມີຄວາມໝາຍ (Deep Work Is Meaningful)

ພາກທີ 2: ກົດ (The Rules)

• ບົດທີ 4: ກົດຂໍ້ 1 – ເຮັດວຽກຢ່າງເລິກເຊິ່ງ (Rule #1 – Work Deeply)
• ບົດທີ 5: ກົດຂໍ້ 2 – ຍອມຮັບຄວາມເບື່ອ (Rule #2 – Embrace Boredom)
• ບົດທີ 6: ກົດຂໍ້ 3 – ເຊົາໃຊ້ໂຊຊຽນມີເດຍ (Rule #3 – Quit Social Media)
• ບົດທີ 7: ກົດຂໍ້ 4 – ລະບາຍວຽກຜິວເຜີນອອກ (Rule #4 – Drain the Shallows)

ພາບລວມຂອງໂຄງສ້າງປຶ້ມ

• ບົດນຳ (Introduction): ໃຫ້ນິຍາມຂອງການເຮັດວຽກຢ່າງເລິກເຊິ່ງ ແລະ ນຳສະເໜີແກນຄວາມຄິດຫຼັກຂອງປຶ້ມ.
• ພາກທີ 1 (ບົດທີ 1–3): ອະທິບາຍເຫດຜົນວ່າ ເປັນຫຍັງການເຮັດວຽກຢ່າງເລິກເຊິ່ງຈຶ່ງຈຳເປັນ ແລະ ມີຄຸນຄ່າໃນສັງຄົມຍຸກປັດຈຸບັນ.
• ພາກທີ 2 (ບົດທີ 4–7): ສະເໜີວິທີການ ແລະ ກົດທີ່ນຳໄປປະຕິບັດໄດ້ຈິງ ເພື່ອຝັງນິດໄສການເຮັດວຽກຢ່າງເລິກເຊິ່ງເຂົ້າໃນຊີວິດປະຈຳວັນ.
• ບົດສະຫຼຸບ (Conclusion): ສະຫຼຸບຜົນດີທີ່ປ່ຽນແປງຊີວິດ ຈາກການໃຊ້ຊີວິດແບບເລິກເຊິ່ງ.

ບົດທີ 1: ການເຮັດວຽກຢ່າງເລິກເຊິ່ງມີຄຸນຄ່າ (Deep Work Is Valuable)

ໃນບົດທີ 1 ແຄວ ນິວພອດ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ການເຮັດວຽກຢ່າງເລິກເຊິ່ງບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຄວາມມັກຂອງຄົນເກັບໂຕ ຫຼື ທາງເລືອກໃນການດຳລົງຊີວິດ ແຕ່ເປັນສິ່ງຈຳເປັນທາງເສດຖະກິດໃນຍຸກປັດຈຸບັນ.

1. ແກນຄວາມຄິດ ແລະ ແນວຄິດຫຼັກຂອງບົດທີ 1

ນິວພອດເຫັນວ່າເສດຖະກິດຂອງເຮົາກຳລັງປ່ຽນແປງຄັ້ງໃຫຍ່ ຍ້ອນເທັກໂນໂລຢີ ແລະ ໂລກາພິວັດ. ເພື່ອໃຫ້ຢູ່ລອດ ແລະ ກ້າວໜ້າໃນສະພາບແວດລ້ອມໃໝ່ນີ້ ເຮົາຕ້ອງມີສອງຄວາມສາມາດ:

1. ຮຽນຮູ້ສິ່ງຍາກໃຫ້ໄດ້ໄວ.
2. ສ້າງຜົນງານໃນລະດັບສູງສຸດ ທັງດ້ານຄຸນະພາບ ແລະ ຄວາມໄວ.

ທັງສອງຢ່າງນີ້ເປັນໄປບໍ່ໄດ້ ຖ້າເຮົາບໍ່ມີຄວາມສາມາດໃນການຕັ້ງໃຈຈົດຈໍ່ຢ່າງເລິກເຊິ່ງໂດຍບໍ່ຖືກລົບກວນ.

ສາມກຸ່ມຄົນທີ່ຈະເຕີບໂຕໄດ້ດີ

ນິວພອດແບ່ງຜູ້ທີ່ຈະປະສົບຜົນສຳເລັດໃນເສດຖະກິດຍຸກໃໝ່ອອກເປັນສາມກຸ່ມ:

• ແຮງງານທັກສະສູງ (High-Skill Workers): ຄົນທີ່ສາມາດເຮັດວຽກຮ່ວມກັບເທັກໂນໂລຢີຊັບຊ້ອນ ແລະ ເຄື່ອງຈັກອັດສະລິຍະ ແລະ ນຳມາໃຊ້ປະໂຫຍດໄດ້.
• ຄົນເກັ່ງລະດັບແນວໜ້າ (Superstars): ຜູ້ມີຜົນງານໂດດເດັ່ນສຸດໃນສາຂາຂອງຕົນ ແລະ ສາມາດເຂົ້າເຖິງຕະຫຼາດທົ່ວໂລກ (ເພາະປັດຈຸບັນພູມສາດບໍ່ໄດ້ຈຳກັດການຄັດເລືອກຄົນເກັ່ງອີກຕໍ່ໄປ).
• ເຈົ້າຂອງທຶນ (Owners/Capitalists): ຜູ້ທີ່ມີທຶນພໍທີ່ຈະລົງທຶນໃນເທັກໂນໂລຢີໃໝ່ ແລະ ແນວຄິດທີ່ສ້າງການປ່ຽນແປງ.

ຖ້າຢາກຢູ່ໃນກຸ່ມແຮງງານທັກສະສູງ ຫຼື ຄົນເກັ່ງລະດັບແນວໜ້າ ເຮົາຕ້ອງຝຶກທັກສະທີ່ຊັບຊ້ອນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ແລະ ສ້າງຜົນງານທີ່ມີຄຸນຄ່າສູງ ເຊິ່ງທັງສອງຢ່າງນີ້ຕ້ອງອາໄສການເຮັດວຽກຢ່າງເລິກເຊິ່ງ.

ສອງກົດຫຼັກຂອງຜົນງານຈາກການເຮັດວຽກຢ່າງເລິກເຊິ່ງ

ກົດທີ 1: ການຮຽນສິ່ງຊັບຊ້ອນຕ້ອງໃຊ້ຄວາມຕັ້ງໃຈຢ່າງເລິກເຊິ່ງ

ການຮຽນເລື່ອງຊັບຊ້ອນ (ເຊັ່ນ ສະຖິຕິຂັ້ນສູງ, ການສ້າງແບບຈຳລອງເສດຖະມິຕິ, ພາສາຊອບແວໃໝ່ ຫຼື ການວິເຄາະການເງິນ) ຕ້ອງໃຊ້ຄວາມພະຍາຍາມທາງສະໝອງຢ່າງຫຼາຍ. ເມື່ອເຮົາຮຽນຮູ້ ສະໝອງຈະສ້າງ ແລະ ເສີມຄວາມແຂງແຮງຂອງເສັ້ນທາງປະສາດ ໂດຍຫຸ້ມເສັ້ນໃຍປະສາດດ້ວຍສານ “ມາຍອີລິນ” (myelin).

ການເກີດປອກມາຍອີລິນ (myelin sheath) ເກີດຂຶ້ນເມື່ອເຮົາກະຕຸ້ນວົງຈອນປະສາດສະເພາະຢ່າງຊ້ຳໆ ໂດຍບໍ່ມີສິ່ງລົບກວນ. ຖ້າເຮົາພະຍາຍາມຮຽນເລື່ອງຍາກໄປພ້ອມກັບສະຫຼັບໄປກວດອີເມລ ຫຼື ແອັບສົນທະນາ ເຮົາຈະກະຕຸ້ນວົງຈອນປະສາດອັນອື່ນແທນ ເຊິ່ງຂັດຂວາງການສ້າງມາຍອີລິນ ແລະ ເຮັດໃຫ້ຮຽນຊ້າລົງຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ.

ກົດທີ 2: ຜົນງານລະດັບສູງຕ້ອງການຄວາມຕັ້ງໃຈທີ່ບໍ່ຂາດຕອນ

ການສ້າງຜົນງານທີ່ມີຄຸນະພາບສູງຕ້ອງໃຊ້ຄວາມເຂັ້ມຂອງຄວາມຕັ້ງໃຈສູງ: ຜົນງານທີ່ມີຄຸນະພາບ = (ເວລາທີ່ໃຊ້) x (ຄວາມເຂັ້ມຂອງຄວາມຕັ້ງໃຈ)

ເມື່ອເຮົາສະຫຼັບຈາກວຽກ A ໄປວຽກ B (ເຊັ່ນ ຢຸດຮ່າງລາຍງານເພື່ອເບິ່ງອີເມລຄາວໜຶ່ງ) ຄວາມຕັ້ງໃຈຂອງເຮົາບໍ່ໄດ້ຍ້າຍໄປທັນທີ ເພາະ “ເງົາ” ຂອງຄວາມຄິດຍັງຕິດຢູ່ກັບວຽກ A. ນິວພອດເອີ້ນສິ່ງນີ້ວ່າ ຄວາມສົນໃຈຕົກຄ້າງ (Attention Residue). ຖ້າເຮົາກວດຂໍ້ຄວາມທຸກໆ 10–15 ນາທີ ເຮົາກໍຈະຢູ່ໃນສະພາວະຄວາມສົນໃຈຕົກຄ້າງສູງຕະຫຼອດເວລາ ເຮັດໃຫ້ຄວາມສາມາດໃນການຄິດ ແລະ ຄຸນະພາບຂອງຜົນງານຫຼຸດລົງຫຼາຍ.

2. ຕົວຢ່າງຈາກຊີວິດຈິງ ແລະ ການນຳໄປໃຊ້

ນີ້ແມ່ນວິທີທີ່ຫຼັກການໃນບົດທີ 1 ແປງເປັນກິດຈະວັດປະຈຳວັນ:

ສະຖານະການ A: ຝຶກໃຊ້ເຄື່ອງມື ຫຼື ວິທີການທີ່ຊັບຊ້ອນ (ແຮງງານທັກສະສູງ)

• ເປົ້າໝາຍ: ຮຽນຊອບແວທີ່ຊັບຊ້ອນ (ເຊັ່ນ Stata, EViews, Python ຫຼື ການສະແດງຂໍ້ມູນເປັນພາບຂັ້ນສູງ) ຫຼື ກອບທິດສະດີໃໝ່.
• ວິທີແບບຜິວເຜີນ (ຄວາມສົນໃຈຕົກຄ້າງສູງ): ເບິ່ງວິດີໂອສອນໄປ ພ້ອມກັບເປີດອີເມລຄ້າງໄວ້, ຕອບແຊັດທີມ ຫຼື ກວດການແຈ້ງເຕືອນໂທລະສັບທຸກສອງສາມນາທີ. ຜົນທີ່ໄດ້ຄື ເຂົ້າໃຈແບບຜິວເຜີນ, ເຮັດຜິດຊ້ຳໆ ແລະ ຫງຸດຫງິດຫຼາຍ.
• ການນຳໃຊ້ການເຮັດວຽກຢ່າງເລິກເຊິ່ງ:
  • ກັນເວລາ 90 ນາທີ ໂດຍບໍ່ເຊື່ອມຕໍ່ອິນເຕີເນັດ ແລະ ບໍ່ເປີດແອັບສົນທະນາເລີຍ.
  • ຕັ້ງໃຈສະເພາະການຮັນສະຄຣິບທີ່ຊັບຊ້ອນ ຫຼື ອ່ານເອກະສານເຕັກນິກທີ່ຫນາແໜ້ນ.
• ເປັນຫຍັງຈຶ່ງໄດ້ຜົນ: ຄວາມຕັ້ງໃຈທີ່ບໍ່ຂາດຕອນກະຕຸ້ນການສ້າງມາຍອີລິນໄດ້ໄວ ເຮັດໃຫ້ຊຳນານໄວວາກວ່າ ແລະ ເຂົ້າໃຈແນວຄິດນາມມະທຳໄດ້ໃນເວລາເປັນອາທິດ ແທນທີ່ຈະເປັນເດືອນ.

ສະຖານະການ B: ຂຽນລາຍງານເຕັກນິກ ຫຼື ເອກະສານນະໂຍບາຍ (ຜົນງານລະດັບສູງ)

• ເປົ້າໝາຍ: ຮ່າງເອກະສານວິເຄາະ, ການປະເມີນຄວາມສ່ຽງດ້ານໜີ້ສິນຂອງລັດ ຫຼື ກອບນະໂຍບາຍຍຸດທະສາດ ທີ່ຕ້ອງສັງເຄາະຂໍ້ມູນຊັບຊ້ອນ.
• ວິທີແບບຜິວເຜີນ: ຂຽນເປັນຊ່ວງສັ້ນໆ 10 ນາທີ ລະຫວ່າງຕອບຄຳຖາມປະຈຳຂອງພະນັກງານ, ກວດອີເມລເຂົ້າໃໝ່ ແລະ ເຂົ້າຮ່ວມປະຊຸມບໍລິຫານທົ່ວໄປ. ຜົນທີ່ໄດ້ຄື ຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງຂາດຕອນ, ມີຂໍ້ຜິດພາດໃນການວິເຄາະທີ່ເບິ່ງບໍ່ເຫັນ ແລະ ງານເສັດຊ້າ.
• ການນຳໃຊ້ການເຮັດວຽກຢ່າງເລິກເຊິ່ງ:
  • ແບ່ງບລັອກເວລາ: ກຳນົດ 8:00–10:30 ໂມງເຊົ້າທຸກມື້ ເປັນ “ເວລາເຮັດວຽກເລິກທີ່ຖືກປົກປ້ອງ”.
  • ຄວບຄຸມສະພາບແວດລ້ອມ: ປິດການແຈ້ງເຕືອນອີເມລ, ເອົາໂທລະສັບໄປໄວ້ຫ້ອງອື່ນ ຫຼື ເປີດໂໝດຫ້າມລົບກວນ ແລະ ເຮັດວຽກໃນບ່ອນງຽບ.
  • ລວບວຽກຜິວເຜີນເຂົ້າດ້ວຍກັນ: ສະຫງວນການຕອບອີເມລ, ຈັດການກ່ອງຈົດໝາຍ ແລະ ການປຶກສາຫາລືສັ້ນໆ ໄວ້ໃນຊ່ວງດຽວຕອນບ່າຍ (ເຊັ່ນ 14:00–15:30).
• ເປັນຫຍັງຈຶ່ງໄດ້ຜົນ: ເມື່ອບໍ່ມີຄວາມສົນໃຈຕົກຄ້າງ ເຮົາສາມາດເກັບແບບຈຳລອງທາງຄວາມຄິດທີ່ຊັບຊ້ອນຂອງຂໍ້ມູນໄວ້ໃນຄວາມຈຳໃຊ້ງານໄດ້ ຈຶ່ງໄດ້ຂໍ້ສະຫຼຸບທີ່ເລິກເຊິ່ງກວ່າ ໃນເວລາທີ່ໜ້ອຍກວ່າ.

ກົດຈື່ງ່າຍໆຂອງບົດທີ 1:

ຖ້າເຮົາພ້ອມຖືກຕິດຕໍ່ຕະຫຼອດເວລາ ແລະ ເຮັດວຽກແບບຫຼາຍຢ່າງພ້ອມກັນທີ່ບໍ່ຕ້ອງໃຊ້ສະໝອງຫຼາຍ ເຮົາກຳລັງເຮັດວຽກຜິວເຜີນ ເຊິ່ງງ່າຍທີ່ຈະຖືກເຄື່ອງຈັກທົດແທນ ຫຼື ຈ້າງຄົນອື່ນເຮັດແທນ. ເພື່ອສ້າງທຶນວິຊາຊີບທີ່ຫາຍາກ ແລະ ມີຄຸນຄ່າ ເຮົາຕ້ອງຈັດວັນຂອງຕົນເພື່ອປົກປ້ອງຊ່ວງເວລາທີ່ໄດ້ຕັ້ງໃຈຢ່າງເຂັ້ມຂຸ້ນ ໂດຍບໍ່ມີສິ່ງລົບກວນ.

ບົດທີ 2: ການເຮັດວຽກຢ່າງເລິກເຊິ່ງຫາຍາກ (Deep Work Is Rare)

ໃນບົດທີ 2 ແຄວ ນິວພອດ ຍົກຂໍ້ຂັດແຍ້ງທີ່ເຫັນໄດ້ຊັດໃນໂລກທຸລະກິດຍຸກນີ້ ຄື ເຖິງວ່າການເຮັດວຽກຢ່າງເລິກເຊິ່ງຈະມີຄຸນຄ່າສູງຫຼາຍ ແຕ່ວັດທະນະທຳອົງກອນສ່ວນໃຫຍ່ກັບສົ່ງເສີມພຶດຕິກຳທີ່ທຳລາຍຄວາມຕັ້ງໃຈ.

ແທນທີ່ຈະບົ່ມເພາະຄວາມຈົດຈໍ່ ບ່ອນເຮັດວຽກສະໄໝໃໝ່ກັບຊູ່ສົ່ງການຕິດຕໍ່ຕະຫຼອດເວລາ, ຫ້ອງການແບບເປີດໂລ່ງ, ຄວາມຄາດຫວັງໃຫ້ຕອບໄວ ແລະ ການປະຊຸມຕໍ່ເນື່ອງກັນ. ບົດນີ້ອະທິບາຍວ່າເປັນຫຍັງຈຶ່ງເປັນແບບນັ້ນ ແລະ ເປີດໂປງກັບດັກທາງວັດທະນະທຳທີ່ເຮັດໃຫ້ການເຮັດວຽກເລິກຫາຍາກ.

1. ແກນຄວາມຄິດ ແລະ ແນວຄິດຫຼັກຂອງບົດທີ 2

ນິວພອດເຫັນວ່າອົງກອນແທບບໍ່ເຄີຍປັບຕົວເພື່ອໃຫ້ເກີດຄວາມຕັ້ງໃຈເລິກ ເພາະການວັດຜົນກະທົບຂອງການຖືກລົບກວນຕໍ່ຜົນຜະລິດເປັນເລື່ອງຍາກຫຼາຍ. ທຸລະກິດຈຶ່ງເລືອກວິທີທີ່ງ່າຍທີ່ສຸດໃນໄລຍະສັ້ນ ເຖິງຈະເປັນອັນຕະລາຍໃນໄລຍະຍາວກໍຕາມ.

ນິວພອດຊີ້ໃຫ້ເຫັນສາມກົນໄກທາງວັດທະນະທຳທີ່ກົດດັນການເຮັດວຽກເລິກ:

1. ຫຼຸມດຳແຫ່ງຕົວຊີ້ວັດ (The Metric Black Hole)

ໃນງານທີ່ໃຊ້ຄວາມຮູ້ ມັນຍາກຫຼາຍທີ່ຈະວັດຜົນຕອບແທນຈາກການລົງທຶນ (ROI) ຂອງພຶດຕິກຳແຕ່ລະຢ່າງ.

ຖ້າບໍລິສັດຈັດຫ້ອງການແບບເປີດໂລ່ງ ຫຼື ບັງຄັບໃຫ້ທຸກຄົນໃຊ້ແພລດຟອມສົ່ງຂໍ້ຄວາມດ່ວນຢ່າງ Slack ຫຼື Teams ຈະເສຍຄວາມຕັ້ງໃຈໄປເທົ່າໃດ?

ຍ້ອນຕົ້ນທຶນທີ່ແທ້ຈິງຂອງການຖືກລົບກວນຕົກລົງໄປໃນ “ຫຼຸມດຳແຫ່ງຕົວຊີ້ວັດ” ອົງກອນຈຶ່ງເຊື່ອເອົາເອງວ່າເຄື່ອງມືເຫຼົ່ານີ້ ແລະ ສະພາບແວດລ້ອມແບບເປີດໂລ່ງມີແຕ່ຜົນດີ ພຽງເພາະມັນເບິ່ງທັນສະໄໝ ແລະ ສະດວກ.

2. ຫຼັກການຂອງແນວຕ້ານທານໜ້ອຍທີ່ສຸດ (The Principle of Least Resistance)

ເມື່ອບໍ່ມີຕົວຊີ້ວັດຜົນຜະລິດທີ່ຊັດເຈນ ຄົນເຮົາກໍຈະເຄື່ອນໄປຫາພຶດຕິກຳທີ່ງ່າຍທີ່ສຸດໃນຂະນະນັ້ນໂດຍທຳມະຊາດ.

• ຕິດຕໍ່ໄດ້ທັນທີ (Instant Availability): ຖ້າສາມາດທັກຫາເພື່ອນຮ່ວມງານເມື່ອໃດກໍໄດ້ທີ່ມີຄຳຖາມນ້ອຍໆ ກໍບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຈັດລະບຽບຄວາມຄິດ, ວາງແຜນລ່ວງໜ້າ ຫຼື ແກ້ບັນຫາດ້ວຍຕົນເອງ.
• ເອົາກ່ອງຈົດໝາຍເປັນລາຍການສິ່ງທີ່ຕ້ອງເຮັດ (Inboxes as To-Do Lists): ການປ່ອຍໃຫ້ກ່ອງອີເມລ ຫຼື ກະແສແຊັດເປັນຕົວກຳນົດວຽກຂອງມື້ ງ່າຍກວ່າການນັ່ງລົງຈັດລຳດັບຄວາມສຳຄັນ ແລ້ວລົງມືເຮັດວຽກທີ່ຕ້ອງໃຊ້ສະໝອງໜັກໆ.

3. ຄວາມຫຍຸ້ງເປັນຕົວແທນຂອງຜົນງານ (Busyness as a Proxy for Productivity)

ໃນຍຸກອຸດສາຫະກຳ ການວັດຜົນຜະລິດເປັນເລື່ອງງ່າຍ (ເຊັ່ນ ສາຍການຜະລິດໄດ້ຈັກຊິ້ນ). ແຕ່ໃນງານທີ່ໃຊ້ຄວາມຮູ້ ການວັດຄຸນຄ່າຂອງຜົນງານຄ່ອນຂ້າງເລື່ອນລອຍ ແລະ ຂຶ້ນກັບຄວາມເຫັນສ່ວນຕົວ.

ເມື່ອບໍ່ມີຕົວຊີ້ວັດຜົນງານທີ່ຊັດເຈນ ຄົນທຳງານຈຳນວນຫຼາຍຈຶ່ງຫັນໄປຫາກິດຈະກຳທີ່ເຫັນໄດ້ຈະແຈ້ງ ເຊັ່ນ ສົ່ງອີເມລສັ້ນໆ, ຕອບຂໍ້ຄວາມທັນທີ ແລະ ເຂົ້າປະຊຸມຕະຫຼອດ.

ນິວພອດເອີ້ນສິ່ງນີ້ວ່າ ການໃຊ້ “ຄວາມຫຍຸ້ງເປັນຕົວແທນຂອງຜົນງານ” ຄືການເຮັດຕົວໃຫ້ເບິ່ງຫຍຸ້ງ ເພາະບໍ່ຮູ້ວ່າຈະພິສູດຜົນງານຂອງຕົນຢ່າງໃດ.

2. ວັດທະນະທຳອິນເຕີເນັດ ແລະ ແນວໂນ້ມຂອງອົງກອນ

ນິວພອດຍັງວິຈານແນວໂນ້ມໃນອົງກອນຍຸກໃໝ່ທີ່ຖືກຫຸ້ມຫໍ່ດ້ວຍຄຳວ່າ “ການຮ່ວມມື”:

• ຫ້ອງການແບບເປີດໂລ່ງ (Open-Plan Offices): ຕັ້ງໃຈໃຫ້ເກີດນະວັດຕະກຳແບບບໍ່ໄດ້ວາງແຜນ ແຕ່ຄວາມຈິງກັບສ້າງສຽງ ແລະ ພາບລົບກວນຕະຫຼອດເວລາ ບັງຄັບໃຫ້ຄົນທຳງານສະຫຼັບໄປມາລະຫວ່າງວຽກຜິວເຜີນຢູ່ເລື້ອຍໆ.
• ແພລດຟອມສົ່ງຂໍ້ຄວາມດ່ວນ (Instant Messaging Platforms): ສ້າງສະພາບແວດລ້ອມທີ່ຖືກລົບກວນບໍ່ຂາດສາຍ ຍ້ອນຄົນທຳງານຖືກຄາດຫວັງໃຫ້ເປີດສະຖານະອອນລາຍຕະຫຼອດ ແລະ ຕອບພາຍໃນບໍ່ຈັກນາທີ.
• “ວັດທະນະທຳການເຊື່ອມຕໍ່” (Culture of Connectivity): ຄວາມຄາດຫວັງທີ່ບໍ່ໄດ້ເວົ້າອອກມາວ່າ ມືອາຊີບຕ້ອງເຊັກອີເມລໃນຕອນແລງ ແລະ ວັນພັກ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ສະໝອງບໍ່ໄດ້ຟື້ນຕົວຢ່າງເຕັມທີ່.

3. ຕົວຢ່າງຈາກຊີວິດຈິງ ແລະ ການນຳໄປໃຊ້

ນີ້ແມ່ນວິທີສັງເກດກັບດັກເຫຼົ່ານີ້ໃນການເຮັດວຽກປະຈຳວັນ ແລະ ຮັບມືກັບມັນ:

ຕົວຢ່າງ A: ຮັບມືກັບຄວາມຄາດຫວັງ “ຕ້ອງຕອບທັນທີ”

• ກັບດັກ: ຮູ້ສຶກວ່າຕ້ອງຕອບທຸກຂໍ້ຄວາມ ຫຼື ອີເມລພາຍໃນ 5–10 ນາທີ ເພື່ອພິສູດວ່າກຳລັງເຮັດວຽກຢູ່.
• ພຶດຕິກຳແບບຜິວເຜີນ: ຢຸດການວິເຄາະທີ່ຊັບຊ້ອນທຸກໆ 10 ນາທີ ເພື່ອພິມຢືນຢັນສັ້ນໆທາງອີເມລ ຫຼື ຕອບຄຳຖາມນ້ອຍໆຈາກທີມ.
• ກົນລະຍຸດຮັບມືແບບເຮັດວຽກເລິກ:
  • ບອກຄວາມຄາດຫວັງໃຫ້ຊັດເຈນ: ຕັ້ງຂໍ້ຄວາມຕອບອັດຕະໂນມັດ ຫຼື ແຈ້ງທີມວ່າ “ຂ້ອຍກຳລັງຕັ້ງໃຈຄົ້ນຄວ້າ/ວິເຄາະຈົນຮອດ 11:30. ຖ້າເປັນເລື່ອງດ່ວນ ກະລຸນາໂທມາ, ນອກນັ້ນຂ້ອຍຈະຕອບທຸກຂໍ້ຄວາມຕອນ 11:30 ແລະ 15:30.”
  • ລວບການຕອບຮັບໄວ້ເປັນຊ່ວງ: ກັນເວລາ 30–45 ນາທີ ໃນຕອນບ່າຍຕົ້ນ ແລະ ທ້າຍວັນ ໄວ້ຕອບຄຳຖາມ ແລະ ອີເມລສະເພາະ.

ຕົວຢ່າງ B: ເຊົາໃຊ້ “ຄວາມຫຍຸ້ງເປັນຕົວແທນຂອງຜົນງານ”

• ກັບດັກ: ວັດຜົນງານຂອງຕົນຈາກຈຳນວນອີເມລທີ່ເຄລຍ, ຈຳນວນປະຊຸມທີ່ເຂົ້າ ຫຼື ປະຕິທິນທີ່ເບິ່ງແໜ້ນພຽງໃດ.
• ພຶດຕິກຳແບບຜິວເຜີນ: ໃຊ້ 6 ຊົ່ວໂມງຕໍ່ມື້ໄປກັບປະຊຸມລາຍງານສະຖານະ ແລະ ວຽກບໍລິຫານ ເຫຼືອພຽງຊ່ວງສັ້ນໆ 15 ນາທີທີ່ຂາດຕອນ ໄວ້ແກ້ບັນຫາຈິງໆ.
• ກົນລະຍຸດຮັບມືແບບເຮັດວຽກເລິກ:
  • ວັດຄຸນຄ່າຂອງຜົນງານ ບໍ່ແມ່ນກິດຈະກຳ: ປ່ຽນຕົວຊີ້ວັດຄວາມສຳເລັດຈາກ “ມື້ນີ້ຂ້ອຍຕອບທຸກຄົນແລ້ວບໍ?” ມາເປັນ “ມື້ນີ້ຂ້ອຍຮ່າງວິທີການທີ່ສຳຄັນສຳເລັດ ຫຼື ເຜີຍແຜ່ບົດວິເຄາະແລ້ວບໍ?”
  • ປະຕິເສດປະຊຸມທີ່ມີຄຸນຄ່າຕ່ຳ: ຂໍກະທູ້ປະຊຸມກ່ອນຕົກລົງເຂົ້າຮ່ວມຢ່າງສຸພາບ ຫຼື ຖາມວ່າສາມາດສົ່ງຄວາມເຫັນເປັນບັນທຶກສັ້ນໆແທນໄດ້ບໍ.

ຕົວຢ່າງ C: ຈັດພື້ນທີ່ເຮັດວຽກທີ່ຕ້ານການລົບກວນ

• ກັບດັກ: ເຮັດວຽກໃນບ່ອນທີ່ມີສິ່ງລົບກວນທາງສາຍຕາ ຫຼື ສຽງເລື້ອຍໆ (ເຊັ່ນ ຫ້ອງການເປີດໂລ່ງ ຫຼື ພື້ນທີ່ສ່ວນກາງ).
• ກົນລະຍຸດຮັບມືແບບເຮັດວຽກເລິກ:
  • ສົ່ງສັນຍານວ່າກຳລັງຕັ້ງໃຈ: ໃຊ້ສັນຍານທີ່ເຫັນໄດ້ ເຊັ່ນ ໃສ່ຫູຟັງຕັດສຽງລົບກວນ, ປິດປະຕູຫ້ອງ ຫຼື ຕັ້ງສະຖານະເປັນ “ຫ້າມລົບກວນ”.
  • ຍ້າຍໄປເຮັດຊ່ວງເລິກຢູ່ບ່ອນອື່ນ: ເຮັດວຽກເລິກໃນບ່ອນແຍກຕ່າງຫາກ (ເຊັ່ນ ຫໍສະໝຸດງຽບໆ, ຫ້ອງປະຊຸມທີ່ບໍ່ໄດ້ໃຊ້ ຫຼື ໂຕະຮຽນຢູ່ເຮືອນ) ໃຫ້ຫ່າງຈາກຄົນເຂົ້າອອກປະຈຳຂອງຫ້ອງການ.

ສະຫຼຸບຂອງບົດທີ 2:

ເມື່ອສັງຄົມ ແລະ ວັດທະນະທຳອົງກອນບໍ່ໄດ້ສົ່ງເສີມການເຮັດວຽກເລິກ ຄວາມເລິກຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນເອງ. ເຮົາຕ້ອງຕັ້ງໃຈສ້າງລະບົບ, ຂອບເຂດ ແລະ ກິດຈະວັດ ເພື່ອປົກປ້ອງຄວາມຕັ້ງໃຈຂອງຕົນ ຈາກວັດທະນະທຳບ່ອນເຮັດວຽກທີ່ຖືກອອກແບບມາໃຫ້ເກີດການລົບກວນແບບຜິວເຜີນ.

ບົດທີ 3: ການເຮັດວຽກຢ່າງເລິກເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ຊີວິດມີຄວາມໝາຍ (Deep Work Is Meaningful)

ໃນບົດທີ 3 ແຄວ ນິວພອດ ຍ້າຍຈາກການໂຕ້ແຍ້ງດ້ານເສດຖະກິດ ແລະ ຜົນຜະລິດ ມາຕອບຄຳຖາມດ້ານຈິດໃຈຂອງມະນຸດວ່າ: ຊີວິດທີ່ເນັ້ນການເຮັດວຽກຢ່າງເລິກເຊິ່ງ ເຮັດໃຫ້ຊີວິດມີຄວາມສຸກ ແລະ ມີຄວາມໝາຍຫຼາຍຂຶ້ນແທ້ບໍ?

ໃນບົດທີ 1 ແລະ 2 ໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນແລ້ວວ່າ ການເຮັດວຽກເລິກມີຄຸນຄ່າທາງເສດຖະກິດ ແລະ ຫາຍາກ. ສ່ວນບົດທີ 3 ໂຕ້ແຍ້ງວ່າ ຄວາມຕັ້ງໃຈເລິກເຊິ່ງເປັນຕົວຂັບເຄື່ອນສຳຄັນຂອງຄວາມເປັນຊ່າງຝີມື, ຄວາມຄິດແຈ່ມໃສ ແລະ ຄວາມພໍໃຈໃນຊີວິດສ່ວນຕົວ.

1. ແກນຄວາມຄິດ ແລະ ແນວຄິດຫຼັກຂອງບົດທີ 3

ນິວພອດດຶງຄວາມຮູ້ຈາກປະສາດວິທະຍາ, ຈິດຕະວິທະຍາ ແລະ ປັດຊະຍາ ມາສ້າງຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງສາມຂໍ້ ເພື່ອສະແດງວ່າຊີວິດທີ່ເລິກເຊິ່ງເປັນຊີວິດທີ່ດີໂດຍທຳມະຊາດ.

1. ຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງດ້ານປະສາດວິທະຍາ (ຄວາມສົນໃຈຫຼໍ່ຫຼອມຄວາມຈິງ)

ວິນເຟຣດ ແກລລາເກີ ນັກຂຽນດ້ານວິທະຍາສາດ ຄົ້ນພົບຈາກການຄົ້ນຄວ້າດ້ານປະສາດວິທະຍາວ່າ ສະໝອງຂອງເຮົາສ້າງມຸມມອງຕໍ່ໂລກຈາກສິ່ງທີ່ເຮົາເອົາໃຈໃສ່.

• ສະໝອງທີ່ວອກແວກ: ຖ້າເຮົາໃຊ້ທັງວັນໄປກັບສິ່ງລົບກວນຜິວເຜີນ, ການເມືອງນ້ອຍໆໃນຫ້ອງການ, ຂ່າວທາງລົບ ຫຼື ອີເມລທີ່ບໍ່ຮູ້ຈັກຈົບ ສະໝອງກໍຈະເຫັນໂລກຂອງເຮົາເປັນສິ່ງທີ່ກົດດັນ, ແຕກກະຈາຍ ແລະ ໄຮ້ສາລະ.
• ສະໝອງທີ່ເລິກເຊິ່ງ: ເມື່ອເຮົາຕັ້ງໃຈໃສ່ບັນຫາທີ່ຊັບຊ້ອນ ແລະ ມີຄວາມໝາຍ ຈິດໃຈຈະບໍ່ສົນໃຈສຽງລົບກວນພື້ນຫຼັງ ແລະ ສິ່ງກະຕຸ້ນທາງລົບ. ຄວາມຕັ້ງໃຈຈົດຈໍ່ຈະຫຼໍ່ຫຼອມປະສົບການຂອງເຮົາຕໍ່ການເຮັດວຽກໃຫ້ເປັນລະບຽບ ແລະ ໜ້າສົນໃຈຢ່າງແທ້ຈິງ.

2. ຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງດ້ານຈິດຕະວິທະຍາ (ສະພາວະ “ໄຫຼລື່ນ”)

ມີຮາຍ ຊິກເຊັນມີຮາຍ ນັກຈິດຕະວິທະຍາ ມີຊື່ສຽງຈາກການນິຍາມ “ສະພາວະໄຫຼລື່ນ (Flow)” ຊຶ່ງເປັນສະພາວະຈິດໃຈທີ່ຈົມດິ່ງຢ່າງເລິກເຊິ່ງ ຈົນບຸກຄົນດູດຊຶມຢູ່ກັບກິດຈະກຳທີ່ທ້າທາຍຢ່າງສົມບູນ.

• ແທ້ຈິງແລ້ວ ມະນຸດມີຄວາມສຸກທີ່ສຸດເມື່ອຕັ້ງໃຈຢ່າງເຂັ້ມຂຸ້ນກັບງານຍາກ ບໍ່ແມ່ນຕອນນັ່ງຫວ່າງໆ ຫຼື ພັກຜ່ອນແບບບໍ່ເຮັດຫຍັງ.
• ການເຮັດວຽກເລິກສ້າງໂອກາດໃຫ້ເກີດສະພາວະໄຫຼລື່ນໄດ້ຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີ ປ່ຽນຊົ່ວໂມງເຮັດວຽກທຳມະດາໃຫ້ເປັນແຫຼ່ງຂອງຄວາມພໍໃຈຈາກພາຍໃນ.

3. ຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງດ້ານປັດຊະຍາ (ຄວາມສັກສິດຂອງງານຝີມື)

ນັກປັດຊະຍາ ຮູເບີດ ດຣາຍຟັດສ໌ ແລະ ຊອນ ດໍຣັນສ໌ ເຄລລີ ໂຕ້ແຍ້ງວ່າ ວັດທະນະທຳທາງໂລກສະໄໝໃໝ່ ໄດ້ສູນເສຍຄວາມໝາຍທີ່ງານຫັດຖະກຳແບບດັ້ງເດີມເຄີຍໃຫ້.

• ໃນອະດີດ ຊ່າງຕີເຫຼັກ, ຊ່າງໄມ້ ຫຼື ຊ່າງກໍ່ສ້າງ ພົບຄວາມໝາຍອັນເລິກເຊິ່ງ ບໍ່ແມ່ນຈາກຕົວງານເອງ ແຕ່ຈາກການມຸ່ງສູ່ຄວາມຊຳນານ ແລະ ຄວາມເປັນເລີດໃນງານຝີມືຂອງຕົນ.
• ນິວພອດເຫັນວ່າ ງານທີ່ໃຊ້ຄວາມຮູ້ກໍມີຄວາມສັກສິດແບບດຽວກັນນີ້ໄດ້. ບໍ່ວ່າຈະຂຽນໂຄດ, ສັງເຄາະແບບຈຳລອງເສດຖະມິຕິ, ຮ່າງເອກະສານນະໂຍບາຍ ຫຼື ວິເຄາະຂໍ້ມູນຊັບຊ້ອນ ການເຂົ້າຫາງານດ້ວຍຄວາມເລິກຢ່າງເຂັ້ມງວດ ຈະປ່ຽນງານໃຊ້ຄວາມຮູ້ໃຫ້ເປັນງານຝີມືແບບສະໄໝໃໝ່.

2. ຄວາມແຕກຕ່າງຫຼັກ: ຊີວິດທີ່ເລິກເຊິ່ງ ກັບ ຊີວິດຜິວເຜີນ

ດ້ານ	ຊີວິດຜິວເຜີນ	ຊີວິດທີ່ເລິກເຊິ່ງ
ຈຸດສຸມຂອງຄວາມສົນໃຈ	ແຕກກະຈາຍໄປຕາມການແຈ້ງເຕືອນ, ໂຊຊຽນມີເດຍ ແລະ ສຽງລົບກວນທາງການບໍລິຫານ.	ຍຶດໝັ້ນຢູ່ກັບງານຊັບຊ້ອນທີ່ມີຄຸນຄ່າສູງຢ່າງຕັ້ງໃຈ.
ສະພາວະທາງອາລົມ	ກັງວົນ, ຕອບສະໜອງຕາມສິ່ງກະຕຸ້ນ, ກະວົນກະວາຍ ແລະ ຖືກລົບກວນຕະຫຼອດ.	ສະຫງົບກວ່າ, ໜັກແໜ້ນ, ມີສ່ວນຮ່ວມ ແລະ ອີ່ມເອີບໃຈ.
ຄວາມໝາຍຂອງການເຮັດວຽກ	ເບິ່ງວ່າເປັນແຮງງານທຳມະດາ ຫຼື ພາລະການບໍລິຫານທີ່ບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ.	ເບິ່ງວ່າເປັນງານຝີມືອັນລະອຽດທີ່ຕ້ອງໃຊ້ຄວາມຊຳນານສູງ.
ຜົນທາງຈິດໃຈ	ເມື່ອຍສະໝອງຫຼາຍ ແຕ່ໄດ້ຜົນງານຈັບຕ້ອງໄດ້ໜ້ອຍ.	ມີຄວາມຮູ້ສຶກສຳເລັດຜົນເລິກເຊິ່ງ ແລະ ເຂົ້າສູ່ “ສະພາວະໄຫຼລື່ນ”.

3. ຕົວຢ່າງຈາກຊີວິດຈິງ ແລະ ການນຳໄປໃຊ້

ນີ້ແມ່ນວິທີນຳປັດຊະຍາຂອງບົດທີ 3 ມາສ້າງຄວາມໝາຍ ແລະ ຄວາມພໍໃຈໃນການເຮັດວຽກປະຈຳວັນ:

ຕົວຢ່າງ A: ເບິ່ງງານວິເຄາະເປັນງານຝີມື

• ສະຖານະການ: ຮ່າງແບບຈຳລອງວິເຄາະທີ່ຊັບຊ້ອນ, ລາຍງານ ຫຼື ບົດສະຫຼຸບການຄົ້ນຄວ້າ ທີ່ອາດໜ້າເບື່ອເມື່ອມີກຳນົດເວລາບີບ.
• ແນວຄິດແບບຜິວເຜີນ: ເບິ່ງງານວ່າເປັນພຽງສິ່ງທີ່ຕ້ອງຮີບເຮັດໃຫ້ແລ້ວເພື່ອຂີດອອກຈາກລາຍການ ໃນຂະນະທີ່ເຊັກຂໍ້ຄວາມຕະຫຼອດ.
• ການນຳໃຊ້ການເຮັດວຽກຢ່າງເລິກເຊິ່ງ:
  • ເບິ່ງການສັງເຄາະຂໍ້ມູນ ແລະ ຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງເປັນສິນລະປະ ພະຍາຍາມໃຫ້ສະຫງ່າງາມ, ແມ່ນຍຳ ແລະ ຊັດເຈນທີ່ສຸດ.
  • ພູມໃຈກັບລາຍລະອຽດນ້ອຍໆ (ເຊັ່ນ ການຈັດໂຄງສ້າງຂໍ້ມູນທີ່ບໍ່ມີຂໍ້ຜິດພາດ, ຂຽນກະທັດຮັດ, ວິທີການທີ່ແໜ້ນໜາ).
• ເປັນຫຍັງຈຶ່ງໄດ້ຜົນ: ການຫາຄວາມໝາຍຈາກຄຸນະພາບຂອງການລົງມືເຮັດ ຍົກລະດັບຜົນງານປະຈຳໃຫ້ກາຍເປັນການຕິດຕາມຄວາມເປັນເລີດທີ່ເຮັດແລ້ວອີ່ມໃຈ.

ຕົວຢ່າງ B: ໃຊ້ “ສະພາວະໄຫຼລື່ນ” ປ້ອງກັນຄວາມເຫຼື້ອມລ້າຈາກການເຮັດວຽກ

• ສະຖານະການ: ຮູ້ສຶກໝົດແຮງ ແລະ ເມື່ອຍລ້າຕອນທ້າຍວັນເຮັດວຽກທີ່ຍາວນານ ທີ່ໃຊ້ເວລາຕອບອີເມລ, ເຂົ້າປະຊຸມຕໍ່ເນື່ອງກັນ ແລະ ສະຫຼັບວຽກໄປມາ.
• ແນວຄິດແບບຜິວເຜີນ: ຄິດວ່າຄວາມເມື່ອຍເກີດຈາກ “ເຮັດວຽກໜັກເກີນໄປ”.
• ການນຳໃຊ້ການເຮັດວຽກຢ່າງເລິກເຊິ່ງ:
  • ເຂົ້າໃຈວ່າຄວາມເມື່ອຍທາງສະໝອງມັກມາຈາກການສະຫຼັບບໍລິບົດ ແລະ ຄວາມສົນໃຈທີ່ແຕກກະຈາຍ ຫຼາຍກວ່າຈະມາຈາກການໃຊ້ສະໝອງຢ່າງເລິກເຊິ່ງແທ້ໆ.
  • ກັນເວລາ “ຊ່ວງຕັ້ງໃຈເລິກ” 2 ຊົ່ວໂມງແບບບໍ່ຖືກລົບກວນ ກັບບັນຫາທ້າທາຍເລື່ອງດຽວໃນແຕ່ລະມື້.
• ເປັນຫຍັງຈຶ່ງໄດ້ຜົນ: ການເຂົ້າສູ່ສະພາວະໄຫຼລື່ນຊ່ວຍຫຼຸດຄວາມວຸ່ນວາຍທາງສະໝອງ ແລະ ເຮັດໃຫ້ເຮົາຮູ້ສຶກມີພະລັງ ແລະ ສຳເລັດຜົນໃນຕອນທ້າຍວັນ ແທນທີ່ຈະຮູ້ສຶກໝົດແຮງ.

ຕົວຢ່າງ C: ຄັດສັນສະພາບແວດລ້ອມທາງຈິດໃຈຂອງຕົນ

• ສະຖານະການ: ຖືກດຶງເຂົ້າໄປໃນຂ່າວລືໃນຫ້ອງການ, ຂີ້ເຫຍື້ອດິຈິຕອນທີ່ອ້ອມຕົວ ຫຼື ວິກິດນ້ອຍໆທີ່ເກີດຂຶ້ນຕະຫຼອດ.
• ການນຳໃຊ້ການເຮັດວຽກຢ່າງເລິກເຊິ່ງ:
  • ໃຊ້ຫຼັກການຂອງແກລລາເກີ: ສິ່ງທີ່ເຮົາເອົາໃຈໃສ່ ຈະກາຍເປັນຄວາມຈິງຂອງເຮົາ.
  • ກັ່ນຕອງຂໍ້ມູນດິຈິຕອນທີ່ມີຄຸນຄ່າຕ່ຳ ແລະ ສຽງລົບກວນພື້ນຫຼັງທີ່ບໍ່ຈຳເປັນອອກຢ່າງຕັ້ງໃຈ ໃນຊ່ວງເວລາຕັ້ງໃຈຫຼັກ.
• ເປັນຫຍັງຈຶ່ງໄດ້ຜົນ: ເມື່ອເລືອກບໍ່ມອບຄວາມສົນໃຈໃຫ້ເລື່ອງເລັກໆນ້ອຍໆ ເຮົາກໍກຳຈັດມັນອອກຈາກໂລກທາງຈິດໃຈປະຈຳວັນຂອງເຮົາຢ່າງເປັນລະບົບ.

ສະຫຼຸບຂອງບົດທີ 3:

ຄວາມເລິກເຊິ່ງສ້າງຄວາມໝາຍ. ຊີວິດທີ່ເລິກເຊິ່ງບໍ່ພຽງແຕ່ໃຫ້ຜົນຜະລິດທາງເສດຖະກິດ ແຕ່ຍັງເປັນວິທີດຳລົງຊີວິດ ແລະ ເຮັດວຽກທີ່ອຸດົມສົມບູນ, ສະຫງົບ ແລະ ເຮັດໃຫ້ຊີວິດອີ່ມເອີບໃຈຫຼາຍກວ່າໂດຍທຳມະຊາດ.

ບົດທີ 4 (ກົດຂໍ້ 1): ເຮັດວຽກຢ່າງເລິກເຊິ່ງ (Rule #1: Work Deeply)

ໃນບົດທີ 4 ແຄວ ນິວພອດ ຍ້າຍຈາກທິດສະດີມາສູ່ການລົງມືເຮັດ. ເມື່ອໄດ້ອະທິບາຍແລ້ວວ່າການເຮັດວຽກເລິກມີຄຸນຄ່າ, ຫາຍາກ ແລະ ມີຄວາມໝາຍ ລາວກໍມາຕອບຄຳຖາມທີ່ປະຕິບັດໄດ້ຈິງ ຄື ກຳລັງໃຈ (willpower) ເປັນຊັບພະຍາກອນທີ່ມີຈຳກັດ.

ຖ້າເຮົາອາໄສພຽງກຳລັງໃຈເພື່ອຕ້ານສິ່ງລົບກວນ ເຮົາຈະແພ້. ກົນລະຍຸດຫຼັກຂອງບົດນີ້ຄື ສ້າງກິດຈະວັດ, ພິທີກຳ ແລະ ກົນໄກຜູກມັດໃຫ້ມີໂຄງສ້າງ ເພື່ອໃຫ້ການເຂົ້າສູ່ຄວາມຕັ້ງໃຈເລິກເປັນເລື່ອງງ່າຍ ບໍ່ຕ້ອງໃຊ້ແຮງຝືນ.

1. ແກນຄວາມຄິດ ແລະ ແນວຄິດຫຼັກຂອງບົດທີ 4

ນິວພອດເຫັນວ່າ ຄວາມຢາກ ແລະ ເຈດຕະນາຢ່າງດຽວບໍ່ພໍ ເຮົາຕ້ອງສ້າງລະບົບອ້ອມຮອບຄວາມຕັ້ງໃຈຂອງເຮົາ. ບົດທີ 4 ສະເໜີຫ້າກົນລະຍຸດຫຼັກ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ການເຮັດວຽກເລິກກາຍເປັນນິດໄສທີ່ຢືນຍົງ:

1. ເລືອກແນວທາງການເຮັດວຽກເລິກຂອງຕົນ (Select Your Deep Work Philosophy)

ເຮົາຕ້ອງເລືອກແນວທາງການຈັດເວລາທີ່ເຂົ້າກັບວຽກ, ບຸກຄະລິກ ແລະ ຮູບແບບຊີວິດຂອງຕົນເອງ (ໄດ້ລາຍລະອຽດໃນບົດສະຫຼຸບປຶ້ມກ່ອນໜ້ານີ້):

• ແບບນັກບວດ (Monastic): ຕັດສິ່ງລົບກວນຜິວເຜີນອອກໝົດເປັນໄລຍະຍາວ (ເຊັ່ນ ນັກຂຽນທີ່ເກັບໂຕ).
• ແບບສອງໂໝດ (Bimodal): ແບ່ງເວລາເປັນຊ່ວງເຮັດວຽກເລິກທີ່ຊັດເຈນ (ເປັນວັນ/ອາທິດ) ແລະ ຊ່ວງວຽກຜິວເຜີນ.
• ແບບເປັນຈັງຫວະ (Rhythmic) (ໃຊ້ໄດ້ຈິງທີ່ສຸດສຳລັບພະນັກງານຄວາມຮູ້): ປ່ຽນການເຮັດວຽກເລິກໃຫ້ເປັນນິດໄສປະຈຳວັນທີ່ມີເວລາກຳນົດ (ເຊັ່ນ 90–120 ນາທີທຸກເຊົ້າ ໃນເວລາດຽວກັນ).
• ແບບນັກຂ່າວ (Journalistic): ຍັດການເຮັດວຽກເລິກເຂົ້າໃນຊ່ອງວ່າງຂອງຕາຕະລາງເມື່ອມີໂອກາດ (ຕ້ອງມີປະສົບການສູງ ແລະ ກຳລັງໃຈແຮງ).

2. ສ້າງພິທີກຳໃຫ້ຊ່ວງເຮັດວຽກເລິກ (Ritualize Your Deep Work Sessions)

ເພື່ອໃຫ້ໃຊ້ກຳລັງໃຈໜ້ອຍທີ່ສຸດຕອນເລີ່ມຕັ້ງໃຈ ເຮົາຕ້ອງມີພິທີກຳທີ່ເຂັ້ມງວດ ທີ່ຕອບສາມຄຳຖາມ:

• ເຮັດວຽກຢູ່ໃສ ແລະ ນານເທົ່າໃດ: ມີບ່ອນງຽບທີ່ກຳນົດໄວ້, ປິດປະຕູ, ໂຕະສະອາດ ແລະ ກຳນົດໄລຍະເວລາຊັດເຈນ.
• ເຮັດວຽກແນວໃດເມື່ອເລີ່ມແລ້ວ: ມີກົດຊັດເຈນ (ເຊັ່ນ ບໍ່ເຊື່ອມຕໍ່ອິນເຕີເນັດ, ບໍ່ວາງໂທລະສັບເທິງໂຕະ, ຕັ້ງໃຈກັບງານດຽວ).
• ໃຫ້ການສະໜັບສະໜູນການເຮັດວຽກແນວໃດ: ມີກາເຟ/ນ້ຳ, ປຶ້ມອ້າງອີງທີ່ຈຳເປັນ, ໄຟລ໌ຂໍ້ມູນ ແລະ ອຸປະກອນຕ່າງໆ ກຽມພ້ອມກ່ອນເລີ່ມ.

3. ການກະທຳອັນຍິ່ງໃຫຍ່ (The Grand Gesture)

ເພື່ອກະຕຸ້ນຄວາມຕັ້ງໃຈໃຫ້ກັບໂຄງການສຳຄັນ ໃຫ້ໃຊ້ “ການກະທຳອັນຍິ່ງໃຫຍ່” ຄືການປ່ຽນສະພາບແວດລ້ອມຢ່າງຮຸນແຮງ ຫຼື ຜູກມັດຕົນເອງດ້ານການເງິນ/ການຈັດການ ເພື່ອສົ່ງສັນຍານໃຫ້ສະໝອງຮູ້ວ່າງານນີ້ສຳຄັນຫຼາຍ.

• ຕົວຢ່າງ: ເຈ. ເຄ. ໂຣລິງ ເຂົ້າພັກໃນຫ້ອງສະວີດຂອງໂຮງແຮມຫຼູ ເພື່ອຂຽນ Harry Potter ເຫຼັ້ມສຸດທ້າຍໃຫ້ຈົບ ຫຼື ຈອງຫ້ອງໃນບ່ອນພັກນອກສະຖານທີ່ເພື່ອຂຽນບົດຄົ້ນຄວ້າ ຫຼື ການວິເຄາະຍຸດທະສາດໃຫ້ສຳເລັດ.

4. ເຮັດວຽກແບບທຸລະກິດ (4 ວິໄນແຫ່ງການປະຕິບັດ / Execute Like a Business)

ນິວພອດດັດແປງກອບການບໍລິຫານທຸລະກິດ “4 ວິໄນແຫ່ງການປະຕິບັດ” (4 Disciplines of Execution ຫຼື 4DX) ມາໃຊ້ກັບຜົນງານຂອງບຸກຄົນ:

• ຈຸດສຸມທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດ (Focus on the Wildly Important): ເລືອກເປົ້າໝາຍທີ່ທະເຍີທະຍານຈຳນວນໜ້ອຍ ແທນທີ່ຈະພະຍາຍາມເຮັດທຸກຢ່າງ.
• ລົງມືຕາມຕົວຊີ້ວັດນຳ (Act on Lead Measures): ວັດສິ່ງທີ່ເຮົາຄວບຄຸມໄດ້ (ເຊັ່ນ ຈຳນວນຊົ່ວໂມງການເຮັດວຽກເລິກທັງໝົດ) ແທນທີ່ຈະວັດຜົນລັບທີ່ຕາມມາ (ເຊັ່ນ ຈຳນວນບົດຄວາມທີ່ຕີພິມ ຫຼື ລາຍງານທີ່ສຳເລັດ).
• ມີກະດານຄະແນນທີ່ໜ້າດຶງດູດ (Keep a Compelling Scoreboard): ບັນທຶກຊົ່ວໂມງການເຮັດວຽກເລິກແຕ່ລະມື້ໃຫ້ເຫັນພາບ ເທິງບັດ ຫຼື ປະຕິທິນ.
• ສ້າງຈັງຫວະແຫ່ງຄວາມຮັບຜິດຊອບ (Create a Cadence of Accountability): ທົບທວນທຸກອາທິດ ເພື່ອປະເມີນຜົນການເຮັດວຽກເລິກ ແລະ ປັບນິດໄສ.

5. ປິດວັນດ້ວຍການ “ປິດງານ” (Embrace End-of-Day Shutdowns)

ເຮົາຕ້ອງມີພິທີປິດງານທີ່ເຂັ້ມງວດໃນທ້າຍທຸກວັນເຮັດວຽກ ເພື່ອປ່ອຍພາລະທາງຄວາມຄິດທີ່ກ່ຽວກັບວຽກໃຫ້ໝົດ.

• ທົບທວນວຽກທີ່ຍັງບໍ່ສຳເລັດ, ອັບເດດຕາຕະລາງ ຫຼື ລາຍການວຽກສຳລັບມື້ອື່ນ ແລະ ເວົ້າປະໂຫຍກປິດງານທີ່ຊັດເຈນ (ເຊັ່ນ “ປິດງານສຳເລັດ”).
• ເປັນຫຍັງຈຶ່ງສຳຄັນ: ຕາມ “ປະກົດການເຊການິກ” (Zeigarnik Effect) ວຽກທີ່ຍັງຄ້າງຈະເຂົ້າມາລົບກວນຈິດໃຕ້ສຳນຶກ. ພິທີປິດງານຢ່າງເປັນທາງການຊ່ວຍໃຫ້ສະໝອງໝັ້ນໃຈວ່າທຸກເລື່ອງທີ່ຄ້າງຖືກຈັດການແລ້ວ ເຮັດໃຫ້ຟື້ນຟູສະໝອງໄດ້ຢ່າງແທ້ຈິງໃນຕອນແລງ ແລະ ວັນພັກ.

2. ຕົວຢ່າງຈາກຊີວິດຈິງ ແລະ ການນຳໄປໃຊ້

ນີ້ແມ່ນວິທີນຳກົດຂໍ້ 1 ໄປຈັດໂຄງສ້າງວັນເຮັດວຽກ ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ຄວາມຕັ້ງໃຈສູງສຸດ:

ຕົວຢ່າງ A: ກິດຈະວັດເຊົ້າແບບເປັນຈັງຫວະ (The Rhythmic Morning Deep Routine)

• ພິທີກຳ: ກຳນົດຊ່ວງເວລາປະຈຳວັນທີ່ຫ້າມຕໍ່ລອງ ຕັ້ງແຕ່ 8:00 ຫາ 10:00 ໂມງເຊົ້າ ສຳລັບການວິເຄາະລະດັບສູງ, ການຂຽນ ຫຼື ການສ້າງແບບຈຳລອງເສດຖະມິຕິ ເທົ່ານັ້ນ.
• ການຕັ້ງຄ່າການປະຕິບັດ:
  • ສະຖານທີ່: ມຸມງຽບໆໃນຫ້ອງການ ຫຼື ໂຕະຮຽນທີ່ປິດປະຕູໄດ້.
  • ກົດ: ເປີດໂໝດຫ້າມລົບກວນ ແລະ ເອົາໂທລະສັບໄປໄວ້ຫ້ອງອື່ນ; ປິດອີເມລ ແລະ ແອັບສົນທະນາໃນຄອມພິວເຕີ.
  • ການສະໜັບສະໜູນ: ກາເຟສົດ, ນ້ຳ ແລະ ສະເປຣດຊີດຄົ້ນຄວ້າທີ່ຈຳເປັນທັງໝົດ ເປີດໄວ້ກ່ອນ 8:00.
• ຜົນທີ່ໄດ້: ໄດ້ຄວາມຕັ້ງໃຈບໍລິສຸດ 2 ຊົ່ວໂມງທຸກມື້ ກ່ອນສຽງລົບກວນ ແລະ ວຽກບໍລິຫານຂອງບ່ອນເຮັດວຽກຈະເລີ່ມ.

ຕົວຢ່າງ B: ກະດານຄະແນນແບບເຫັນພາບ (ຕິດຕາມຕົວຊີ້ວັດນຳ)

• ການຕັ້ງຄ່າ: ວາງບັດງ່າຍໆ ຫຼື ໃບບັນທຶກຂີດຈຳນວນ ໄວ້ຂ້າງຈໍຄອມພິວເຕີ.
• ການປະຕິບັດ: ທຸກເທື່ອທີ່ເຮັດວຽກເລິກແບບບໍ່ຖືກລົບກວນໄດ້ຄົບ 60 ຫຼື 90 ນາທີ ໃຫ້ຂີດໜຶ່ງເສັ້ນ ຫຼື ຕື່ມຊ່ອງໃນຕາຕະລາງ.
• ເປັນຫຍັງຈຶ່ງໄດ້ຜົນ: ການເຫັນຊົ່ວໂມງຄວາມຕັ້ງໃຈທີ່ສະສົມເປັນພາບ ໃຫ້ຄວາມພໍໃຈທາງຈິດໃຈທັນທີ ແລະ ເຮັດໃຫ້ການຕັ້ງໃຈກາຍເປັນເກມທີ່ໜ້າສະໜຸກ.

ຕົວຢ່າງ C: ພິທີປິດງານມາດຕະຖານ 5 ນາທີ

ລາຍການກວດຕອນປິດງານ 17:00:

1. ເຊັກກ່ອງຈົດໝາຍຄັ້ງສຸດທ້າຍເພື່ອຫາເຫດສຸກເສີນທີ່ສຳຄັນ (ບໍ່ຕ້ອງຕອບຍາວ ພຽງແຕ່ຄັດແຍກເລື່ອງດ່ວນ).
2. ທົບທວນລາຍການວຽກ ແລະ ຈັດວຽກສຳຄັນໃສ່ຕາຕະລາງມື້ອື່ນດ້ວຍການແບ່ງບລັອກເວລາ.
3. ປິດແຖບເວັບ ແລະ ແອັບພລິເຄຊັນວຽກທັງໝົດ.
4. ບອກຕົນເອງຢ່າງຊັດເຈນວ່າ: “ວຽກມື້ນີ້ຈົບແລ້ວ.”

• ຜົນທີ່ໄດ້: ເຮົາເຊົາກັງວົນເລື່ອງວຽກຕອນກິນເຂົ້າແລງ, ເວລາຢູ່ກັບຄອບຄົວ ຫຼື ກິດຈະກຳຍາມແລງ ເຮັດໃຫ້ສະໝອງສາກພະລັງໄດ້ເຕັມທີ່.

ສະຫຼຸບຂອງບົດທີ 4:

ຢ່າອາໄສກຳລັງໃຈ ໃຫ້ອາໄສກິດຈະວັດ. ດ້ວຍການເລືອກແນວທາງທີ່ຊັດເຈນ, ສ້າງພິທີກຳທີ່ເຂັ້ມງວດ, ຕິດຕາມຊົ່ວໂມງການເຮັດວຽກເລິກ ແລະ ປິດງານຢ່າງສົມບູນໃນທ້າຍວັນ ການເຮັດວຽກເລິກຈະກາຍເປັນນິດໄສປະຈຳວັນທີ່ເຮັດໄດ້ຢ່າງບໍ່ຍາກ ແທນທີ່ຈະເປັນການຕໍ່ສູ້ທຸກວັນ.

ບົດທີ 5 (ກົດຂໍ້ 2): ຍອມຮັບຄວາມເບື່ອ (Rule #2: Embrace Boredom)

ໃນບົດທີ 5 ແຄວ ນິວພອດ ເວົ້າເຖິງດ້ານການເຮັດວຽກຂອງສະໝອງ. ລາວເຫັນວ່າຄວາມສາມາດໃນການຕັ້ງໃຈຢ່າງເລິກເຊິ່ງ ບໍ່ແມ່ນພຽງນິດໄສທີ່ເຮົາເລືອກຝຶກ ແຕ່ເປັນທັກສະຂອງສະໝອງທີ່ເຮົາຕ້ອງຝຶກຢ່າງຈິງຈັງ.

ຖ້າສະໝອງຖືກຝຶກໃຫ້ຢາກໄດ້ສິ່ງແປກໃໝ່ທັນທີທີ່ຮູ້ສຶກເບື່ອ ເຮົາກໍຈະຕັ້ງໃຈໄດ້ຍາກເມື່ອຕ້ອງເຮັດວຽກທີ່ຍາກ.

1. ແກນຄວາມຄິດ ແລະ ແນວຄິດຫຼັກຂອງບົດທີ 5

ນິວພອດຊີ້ວ່າ ຄວາມຕັ້ງໃຈກັບຄວາມວອກແວກເປັນສອງດ້ານກົງກັນຂ້າມຂອງເສັ້ນດຽວກັນ. ຖ້າເຮົາປ່ອຍໃຫ້ຕົວເອງວອກແວກຕະຫຼອດໃນເວລາສ່ວນຕົວ ຫຼື ເວລາວ່າງ ຄວາມສາມາດຂອງສະໝອງໃນການຕັ້ງໃຈຢ່າງເຂັ້ມຂຸ້ນຕອນເຮັດວຽກກໍຈະອ່ອນລົງ.

ບົດທີ 5 ສະເໜີກົນລະຍຸດພື້ນຖານເພື່ອຝຶກສະໝອງໃຫ້ຕັ້ງໃຈໄດ້ຍາວນານ:

1. ຢ່າພັກຈາກສິ່ງລົບກວນ ແຕ່ໃຫ້ພັກຈາກຄວາມຕັ້ງໃຈ (Don’t Take Breaks from Distraction; Take Breaks from Focus)

• ຂໍ້ຜິດພາດທີ່ພົບທົ່ວໄປ: ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ພະຍາຍາມເຮັດວຽກເລິກ ແຕ່ເມື່ອຮູ້ສຶກເບື່ອ ຫຼື ຕິດຂັດ ກໍ “ພັກແວບໜຶ່ງ” ເພື່ອເບິ່ງໂຊຊຽນມີເດຍ, ຂ່າວ ຫຼື ອີເມລ.
• ວິທີຂອງການເຮັດວຽກເລິກ: ກຳນົດຊ່ວງເວລາອອນລາຍ ແລະ ຕິດຕໍ່ສື່ສານໄວ້ລ່ວງໜ້າ. ນອກຊ່ວງນັ້ນໃຫ້ຕັດການເຊື່ອມຕໍ່ໃຫ້ໝົດ ເຖິງຈະເບື່ອ ຫຼື ຕ້ອງລໍຄິວກໍຕາມ.
• ເປັນຫຍັງຈຶ່ງໄດ້ຜົນ: ເປັນການຝຶກສະໝອງໃຫ້ທົນຢູ່ໄດ້ໂດຍບໍ່ມີສິ່ງກະຕຸ້ນດິຈິຕອນໃໝ່ໆ ແລະ ບໍ່ຟ້າວຊອກຫາ “ໂດພາມີນ” ແບບໄວ.

2. ຝຶກ “ສະມາທິແບບໄດ້ຜົນງານ” (Practice Productive Meditation)

• ແນວຄິດ: ໃນຊ່ວງທີ່ຮ່າງກາຍກຳລັງເຮັດກິດຈະກຳຢູ່ (ເຊັ່ນ ຍ່າງ, ອອກກຳລັງກາຍ, ເດີນທາງໄປເຮັດວຽກ ຫຼື ເຮັດວຽກບ້ານ) ໃຫ້ເອົາຄວາມຕັ້ງໃຈທັງໝົດໄປໃສ່ບັນຫາທາງວິຊາຊີບທີ່ຊັດເຈນໜຶ່ງຢ່າງ.
• ກົດ:
  • ສັງເກດເມື່ອໃຈຟູ້ງ: ເມື່ອຄວາມຄິດລອຍໄປຫາເລື່ອງອື່ນ ຫຼື ຄວາມກັງວົນທີ່ບໍ່ກ່ຽວຂ້ອງ ໃຫ້ຄ່ອຍໆດຶງຄວາມຕັ້ງໃຈກັບມາທີ່ບັນຫາຫຼັກ.
  • ຈັດລຳດັບຄວາມຄິດ: ເລີ່ມຈາກທົບທວນຂໍ້ເທັດຈິງ/ຂໍ້ມູນດິບ, ຕໍ່ມາຫາຄຳຖາມຍ່ອຍທີ່ສຳຄັນ ແລ້ວຈຶ່ງປະເມີນທາງອອກທີ່ເປັນໄປໄດ້.

3. ຈື່ໄພ່ທັງສຳຫຼັບ (Memorize a Deck of Cards)

• ນິວພອດຍົກນັກແຂ່ງຂັນຄວາມຈຳເປັນຕົວຢ່າງທີ່ສຸດໂຕ່ງ: ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ມີສະໝອງພິເສດ ແຕ່ຝຶກຄວາມຕັ້ງໃຈຈົນສາມາດຈິນຕະນາການ ແລະ ຈົດຈຳໂຄງສ້າງທີ່ຊັບຊ້ອນໄດ້ ໂດຍບໍ່ໃຫ້ຄວາມຄິດອື່ນເຂົ້າມາແຊກ.
• ການຝຶກຄວາມຈຳໃຊ້ງານ (working memory) ໂດຍກົງ ຈະຂະຫຍາຍຂີດຈຳກັດດ້ານການຄິດ ແລະ ຄວາມສາມາດໃນການຕັ້ງໃຈໂດຍລວມ.

2. ຕົວຢ່າງຈາກຊີວິດຈິງ ແລະ ການນຳໄປໃຊ້

ນີ້ແມ່ນວິທີໃຊ້ກົດຂໍ້ 2 ເພື່ອສ້າງຄວາມຕັ້ງໃຈທີ່ເຂັ້ມແຂງ ແລະ ບໍ່ຖືກລົບກວນງ່າຍ:

ຕົວຢ່າງ A: ຊ່ວງເວລາກຳນົດສຳລັບອິນເຕີເນັດ (Internet Scheduling Blocks)

• ເປົ້າໝາຍ: ເຊົານິດໄສເປີດເວັບບຣາວເຊີ ຫຼື ກວດການແຈ້ງເຕືອນໂທລະສັບໂດຍອັດຕະໂນມັດ.
• ວິທີເຮັດ:
  1. ຕັດສິນໃຈຕອນ 9:00 ວ່າຊ່ວງຕິດຕໍ່ສື່ສານ/ອິນເຕີເນັດຂອງມື້ນີ້ແມ່ນ 11:30–12:00.
  2. ລະຫວ່າງ 9:00 ຫາ 11:30 ປິດເວັບບຣາວເຊີ ແລະ ແອັບສົນທະນາທັງໝົດ.
  3. ຖ້າຕິດຂັດກັບຮ່າງ ຫຼື ການຄຳນວນຕອນ 10:15 ຢ່າເປີດເວັບບຣາວເຊີ ຫຼື ເບິ່ງໂທລະສັບ. ໃຫ້ນັ່ງທົນຄວາມເບື່ອ, ຢຽດເສັ້ນຢຽດສາຍ ຫຼື ຍ່າງສອງນາທີ ແລ້ວກັບມາເຮັດວຽກຕໍ່.
• ຜົນທີ່ໄດ້: ເຮົາຈະປັບເສັ້ນທາງປະສາດໃຫ້ຍອມຮັບຄວາມເບື່ອໄດ້ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງອາໄສການວອກແວກທາງດິຈິຕອນເພື່ອຮັບມື.

ຕົວຢ່າງ B: ຍ່າງ/ເດີນທາງແບບໄດ້ຜົນງານ (Productive Walking / Commuting)

• ເປົ້າໝາຍ: ປ່ຽນເວລາວ່າງໃຫ້ເປັນການແກ້ບັນຫາຢ່າງຈິງຈັງ.
• ວິທີເຮັດ:
  1. ລະຫວ່າງເດີນທາງ ຫຼື ຍ່າງພັກ 20 ນາທີປະຈຳວັນ ເລືອກຫົວຂໍ້ສະເພາະໜຶ່ງຢ່າງ (ເຊັ່ນ “ຄວນຈັດໂຄງສ້າງສ່ວນວິທີການຂອງບົດຄົ້ນຄວ້າແນວໃດ?” ຫຼື “ຕົວຂັບເຄື່ອນຫຼັກຂອງຄວາມຄາດເຄື່ອນໃນຜົນຈາກແບບຈຳລອງນີ້ແມ່ນຫຍັງ?”).
  2. ເກັບໂທລະສັບໄວ້ໃນຖົງ — ບໍ່ຟັງພອດແຄສ, ຂ່າວ ຫຼື ຂໍ້ຄວາມສຽງ.
  3. ຄິດຕາມເຫດຜົນຂັ້ນຕໍ່ຂັ້ນໃນຫົວ. ທຸກເທື່ອທີ່ໃຈລອຍໄປຄິດເລື່ອງແຜນທ້າຍອາທິດ ຫຼື ວຽກບ້ານ ໃຫ້ດຶງກັບມາທີ່ບັນຫາ.

ສະຫຼຸບຂອງບົດທີ 5:

ຄວາມຕັ້ງໃຈເປັນເໝືອນກ້າມເນື້ອ. ຖ້າເຮົາປອບໃຈທຸກຊ່ວງຄວາມເບື່ອໃນຊີວິດສ່ວນຕົວດ້ວຍໂທລະສັບ ຫຼື ການເລື່ອນເບິ່ງຜ່ານໆ ເຮົາກໍຈະບໍ່ມີກຳລັງທົນພໍທີ່ຈະເຮັດວຽກເລິກລະດັບສູງໃນເວລາທີ່ມັນສຳຄັນຈິງໆ.

ບົດທີ 6 (ກົດຂໍ້ 3): ເຊົາໃຊ້ໂຊຊຽວມີເດຍ (Rule #3: Quit Social Media)

ໃນບົດທີ 6 ແຄວ ນິວພອດ ເວົ້າເຖິງເຄື່ອງມືລົບກວນທີ່ແຜ່ຫຼາຍທີ່ສຸດຂອງຍຸກນີ້ ຄືເຄືອຂ່າຍສັງຄົມ ແລະ ແພລດຟອມດິຈິຕອນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ກັນຕະຫຼອດເວລາ.

ລາວສະເໜີຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງທີ່ທ້າທາຍກະແສສັງຄົມວ່າ ໂຊຊຽນມີເດຍຖືກອອກແບບໂດຍນັກວິທະຍາການຄອມພິວເຕີ ແລະ ຜູ້ຊ່ຽວຊານດ້ານພຶດຕິກຳ ເພື່ອແຕກຄວາມສົນໃຈຂອງເຮົາ ແລະ ເກັບກ່ຽວເວລາຂອງເຮົາໂດຍເຈດຕະນາ. ຖ້າຢາກສ້າງຊີວິດທີ່ເນັ້ນການເຮັດວຽກເລິກທີ່ສົ່ງຜົນສູງ ເຮົາຕ້ອງມີຄວາມສຳພັນກັບເຄື່ອງມືດິຈິຕອນຢ່າງເດັດຂາດ ແລະ ມີເຈດຕະນາຫຼາຍກວ່າເກົ່າ.

1. ແກນຄວາມຄິດ ແລະ ແນວຄິດຫຼັກຂອງບົດທີ 6

ນິວພອດເຫັນວ່າຄົນສ່ວນໃຫຍ່ປະເມີນເທັກໂນໂລຢີດ້ວຍກອບຄວາມຄິດທີ່ບົກຜ່ອງ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ເຄື່ອງມືທີ່ເສບຕິດງ່າຍແຕ່ມີຄຸນຄ່າຕ່ຳ ຄອບງຳຕາຕະລາງປະຈຳວັນ.

1. ປະຕິເສດ “ແນວຄິດມີປະໂຫຍດກໍໃຊ້” (The Any-Benefit Mindset)

ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ອ້າງເຫດຜົນໃນການໃຊ້ແພລດຟອມຢ່າງ X (Twitter), Facebook, Instagram ຫຼື TikTok ເພາະເຫັນປະໂຫຍດເລັກນ້ອຍ (ເຊັ່ນ “ຊ່ວຍໃຫ້ຕິດຕໍ່ກັບຄົນຮູ້ຈັກທີ່ຢູ່ໄກ” ຫຼື “ບາງເທື່ອກໍເຈິບົດຄວາມໜ້າສົນໃຈ”).

• ຈຸດບົກຜ່ອງ: ແນວຄິດນີ້ມອງຂ້າມ “ຕົ້ນທຶນຄ່າເສຍໂອກາດ” (opportunity cost) ຄືເວລາ, ພະລັງສະໝອງ ແລະ ຄວາມຕັ້ງໃຈຈຳນວນມະຫາສານ ທີ່ຖືກຍາດໄປຈາກເປົ້າໝາຍທີ່ສຳຄັນກວ່າຫຼາຍ.

2. ໃຊ້ “ວິທີເລືອກເຄື່ອງມືແບບຊ່າງຝີມື” (The Craftsman Approach to Tool Selection)

ນິວພອດສະເໜີໃຫ້ປ່ຽນ “ແນວຄິດມີປະໂຫຍດກໍໃຊ້” ມາໃຊ້ວິທີຂອງຊ່າງຝີມືແບບດັ້ງເດີມ:

• ວິທີແບບຊ່າງຝີມື: ລະບຸປັດໄຈຫຼັກທີ່ກຳນົດຄວາມສຳເລັດ ແລະ ຄວາມສຸກໃນຊີວິດການງານ ແລະ ຊີວິດສ່ວນຕົວຂອງເຮົາ. ຈາກນັ້ນເລືອກໃຊ້ເຄື່ອງມືກໍຕໍ່ເມື່ອຜົນດີຕໍ່ປັດໄຈເຫຼົ່ານີ້ ຫຼາຍກວ່າຜົນເສຍຢ່າງຊັດເຈນ.

3. ກົດຂອງຜູ້ສຳຄັນໜ້ອຍຄົນ (The Law of the Vital Few ຫຼື ຫຼັກ 80/20)

ໃນເກືອບທຸກວົງການ 80% ຂອງຄວາມສຳເລັດມາຈາກ 20% ຂອງກິດຈະກຳ.

• ກິດຈະກຳທີ່ມີຄຸນຄ່າສູງ (ເຊັ່ນ ການຄົ້ນຄວ້າວິເຄາະຢ່າງເລິກເຊິ່ງ, ການຂຽນບົດຄວາມທີ່ສົ່ງຜົນສູງ, ການພັດທະນາກອບຍຸດທະສາດ) ສ້າງການເຕີບໂຕໃນອາຊີບສ່ວນໃຫຍ່.
• ແພລດຟອມໂຊຊຽນມີເດຍເກືອບທັງໝົດຢູ່ໃນ 80% ທີ່ເຫຼືອ ຄືກິດຈະກຳທີ່ສົ່ງຜົນຕ່ຳ ແລະ ເສຍແຮງຫຼາຍ ໃຊ້ເວລາໄປໂດຍບໍ່ນຳໄປສູ່ຜົນລັບທີ່ມີຄວາມໝາຍ.

4. ທົດລອງເຊົາໃຊ້ 30 ວັນ (The 30-Day Quit Experiment)

ແທນທີ່ຈະປະກາດແບບຮຸນແຮງວ່າຈະເຊົາຖາວອນ ນິວພອດແນະນຳການທົດລອງງ່າຍໆ 30 ວັນ:

• ເວັ້ນບໍລິການເປົ້າໝາຍ 30 ວັນ: ເຊົາໃຊ້ແພລດຟອມໂຊຊຽນມີເດຍທີ່ເລືອກໄວ້ ໂດຍບໍ່ປິດບັນຊີ ແລະ ບໍ່ປະກາດວ່າຈະອອກ.
• ປະເມີນຫຼັງ 30 ວັນ: ຖາມຕົນເອງສອງຂໍ້:
  • 30 ວັນທີ່ຜ່ານມາ ຈະດີຂຶ້ນຢ່າງເຫັນໄດ້ຊັດບໍ ຖ້າຂ້ອຍໄດ້ໃຊ້ບໍລິການເຫຼົ່ານີ້?
  • ມີໃຜສົນໃຈແທ້ໆບໍ ທີ່ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ໃຊ້?
• ຖ້າຄຳຕອບທັງສອງຂໍ້ແມ່ນ “ບໍ່” ໃຫ້ເຊົາໃຊ້ບໍລິການນັ້ນຖາວອນ.

5. ຢ່າໃຊ້ອິນເຕີເນັດເພື່ອຄວາມບັນເທີງ (Don’t Use the Internet to Entertain Yourself)

ເມື່ອມີເວລາວ່າງ ຫຼື ພັກຜ່ອນຍາມແລງ ໃຫ້ວາງແຜນກິດຈະກຳທີ່ມີຄວາມໝາຍທີ່ບໍ່ກ່ຽວກັບດິຈິຕອນ (ເຊັ່ນ ອ່ານປຶ້ມສາລະຄະດີດີໆ, ຝຶກເຄື່ອງດົນຕີ, ເຮັດສວນ ຫຼື ອອກກຳລັງກາຍ). ຖ້າເຮົາບໍ່ໃຫ້ສະໝອງໄດ້ພັກຜ່ອນແບບມີໂຄງສ້າງ ແລະ ມີຄຸນນະພາບ ມັນກໍຈະເລື່ອນຜ່ານສຽງດິຈິຕອນໄປເລື້ອຍໆໂດຍອັດຕະໂນມັດ ເພາະຄວາມເບື່ອ.

2. ຕົວຢ່າງຈາກຊີວິດຈິງ ແລະ ການນຳໄປໃຊ້

ນີ້ແມ່ນວິທີໃຊ້ກົດຂໍ້ 3 ເພື່ອກວດສອບສະພາບແວດລ້ອມດິຈິຕອນຂອງເຮົາ:

ຕົວຢ່າງ A: ກວດສອບເຄື່ອງມືແບບຊ່າງຝີມື (Craftsman Tool Audit)

• ຂັ້ນຕອນທີ 1: ກຳນົດເປົ້າໝາຍດ້ານອາຊີບຫຼັກສອງຂໍ້ (ເຊັ່ນ ຜະລິດງານຄົ້ນຄວ້າເສດຖະສາດມະຫາພາກທີ່ສົ່ງຜົນສູງ ແລະ ຊຳນານການສ້າງແບບຈຳລອງເຊີງປະລິມານທີ່ຊັບຊ້ອນ).
• ຂັ້ນຕອນທີ 2: ລະບຸກິດຈະກຳສຳຄັນທີ່ຈຳເປັນເພື່ອບັນລຸເປົ້າໝາຍ (ເຊັ່ນ ການວິເຄາະຂໍ້ມູນທີ່ບໍ່ຖືກລົບກວນ, ການສັງເຄາະເອກະສານວິຊາການຢ່າງເລິກເຊິ່ງ, ການຂຽນບົດສະຫຼຸບນະໂຍບາຍທີ່ຊັດເຈນ).
• ຂັ້ນຕອນທີ 3: ປະເມີນແພລດຟອມ (X/Twitter, LinkedIn, Facebook):
  • ຄຳຖາມ: ການເລື່ອນເບິ່ງ ຫຼື ໂພສຕ໌ໃນເຄືອຂ່າຍເຫຼົ່ານີ້ ຊ່ວຍກິດຈະກຳສຳຄັນເຫຼົ່ານີ້ໂດຍກົງ ແລະ ຢ່າງຫຼວງຫຼາຍບໍ?
  • ຂໍ້ສະຫຼຸບ: ຖ້າຜົນດີນ້ອຍຫຼາຍເມື່ອທຽບກັບຄວາມຕັ້ງໃຈທີ່ເສຍໄປໃຫ້ການແຈ້ງເຕືອນ ແລະ ຟີດ ໃຫ້ຈຳກັດຢ່າງເຂັ້ມງວດ ຫຼື ລົບອອກ.

ຕົວຢ່າງ B: ຈັດຍາມແລງທີ່ພັກຜ່ອນຢ່າງມີຄຸນນະພາບ

• ນິດໄສແບບຜິວເຜີນ: ນັ່ງເທິງໂຊຟາຫຼັງກິນເຂົ້າແລງ ແລ້ວເລື່ອນເບິ່ງວິດີໂອສັ້ນ ຫຼື ຟີດອັບເດດຢ່າງສະບາຍໆເປັນເວລາ 2 ຊົ່ວໂມງ. ຜົນທີ່ໄດ້ຄື ໜ້າຈໍຫຼາຍ, ຄວາມຕັ້ງໃຈແຕກກະຈາຍ ແລະ ນອນບໍ່ມີຄຸນນະພາບ.
• ທາງເລືອກແບບຊ່າງຝີມື: ວາງແຜນກິດຈະກຳທາງກາຍ, ສ້າງສັນ ຫຼື ນອກລະບົບອອນລາຍສຳລັບຍາມແລງຢ່າງຕັ້ງໃຈ ເຊັ່ນ ຝຶກຈັດຄອດເປຍໂນ, ດູແລແປງສວນໃນ/ນອກເຮືອນ ຫຼື ອ່ານວັນນະຄະດີສາລະຄະດີ.
• ຜົນທີ່ໄດ້: ສະໝອງໄດ້ຟື້ນຕົວຢ່າງມີຄວາມໝາຍ ແລະ ເກັບຮັກສາພະລັງແຫ່ງຄວາມຕັ້ງໃຈໄວ້ສຳລັບການເຮັດວຽກເລິກໃນມື້ຕໍ່ໄປ.

ສະຫຼຸບຂອງບົດທີ 6:

ໃຫ້ເບິ່ງຄວາມສົນໃຈຂອງເຮົາເປັນຊັບສິນທີ່ມີຄຸນຄ່າສູງ. ເຊົາ ຫຼື ຫຼຸດການໃຊ້ແພລດຟອມດິຈິຕອນທີ່ເສບຕິດງ່າຍແຕ່ໃຫ້ຜົນດີພຽງເລັກນ້ອຍ ເພື່ອລົງທຶນພະລັງສະໝອງທີ່ມີຈຳກັດໃສ່ວຽກວິຊາຊີບທີ່ສົ່ງຜົນສູງ ແລະ ກິດຈະກຳສ່ວນຕົວນອກລະບົບອອນລາຍທີ່ອຸດົມສົມບູນ.

ບົດທີ 7 (ກົດຂໍ້ 4): ລະບາຍວຽກຜິວເຜີນອອກ (Rule #4: Drain the Shallows)

ໃນບົດທີ 7 ແຄວ ນິວພອດ ເນັ້ນວິທີຈັດການວຽກບໍລິຫານທີ່ກອງສະສົມຢ່າງເປັນຮູບປະທຳ. ລາວນິຍາມ “ວຽກຜິວເຜີນ” (shallow work) ວ່າເປັນວຽກທີ່ບໍ່ຕ້ອງໃຊ້ສະໝອງຫຼາຍ, ເປັນວຽກຈັດການທົ່ວໄປ ຫຼື ວຽກປະຈຳ ທີ່ມັກເຮັດໄປໃນຂະນະທີ່ຖືກລົບກວນ.

ວຽກຜິວເຜີນບາງຢ່າງກໍຈຳເປັນ ແຕ່ໂດຍທຳມະຊາດມັນມີຄຸນຄ່າຕ່ຳ ແລະ ຄົນອື່ນເຮັດແທນໄດ້ງ່າຍ. ຖ້າປ່ອຍໄວ້ມັນຈະຂະຫຍາຍຈົນກິນເວລາທັງໝົດຂອງເຮົາ. ບົດນີ້ຈຶ່ງໃຫ້ກົດທີ່ນຳໄປໃຊ້ໄດ້ຈິງ ເພື່ອຫຼຸດ, ຈຳກັດ ແລະ ຄວບຄຸມວຽກຜິວເຜີນຢ່າງເດັດຂາດ ເພື່ອໃຫ້ການເຮັດວຽກເລິກເຕີບໂຕໄດ້.

1. ແກນຄວາມຄິດ ແລະ ແນວຄິດຫຼັກຂອງບົດທີ 7

ນິວພອດເຫັນວ່າອົງກອນ ແລະ ບຸກຄົນສ່ວນໃຫຍ່ປະເມີນຕ່ຳເກີນໄປວ່າ ເສຍເວລາໄປກັບວຽກຈັດການຜິວເຜີນຫຼາຍພຽງໃດ. ເພື່ອປົກປ້ອງຄວາມຕັ້ງໃຈທີ່ມີຄຸນຄ່າສູງສຸດ ເຮົາຕ້ອງຈຳກັດວຽກຜິວເຜີນຢ່າງຈິງຈັງ ແລະ ເບິ່ງເວລາເປັນງົບປະມານທີ່ມີຈຳກັດ.

1. ວາງແຜນທຸກນາທີຂອງວັນເຮັດວຽກ (Schedule Every Minute of Your Workday / ແບ່ງບລັອກເວລາ)

• ວິທີເຮັດ: ຕອນເລີ່ມວັນ ໃຫ້ແບ່ງຕາຕະລາງເປັນບລັອກ 30 ຫຼື 60 ນາທີ ແລ້ວກຳນົດວຽກ ຫຼື ປະເພດວຽກໃຫ້ທຸກບລັອກ (ເຊັ່ນ ເຮັດວຽກເລິກ, ຈັດການອີເມລ, ໂທລະສັບບໍລິຫານ, ອາຫານທ່ຽງ).
• ຄວາມຢືດຢຸ່ນ: ເມື່ອມີສິ່ງແຊກແຊງ ຫຼື ວຽກໃຊ້ເວລາເກີນກຳນົດ ໃຫ້ແບ່ງບລັອກເວລາຂອງເວລາທີ່ເຫຼືອໃນມື້ນັ້ນໃໝ່.
• ເປັນຫຍັງຈຶ່ງໄດ້ຜົນ: ການແບ່ງບລັອກເວລາຍ້າຍແນວຄິດຂອງເຮົາຈາກການຕອບສະໜອງແບບຕັ້ງຮັບ (“ຕໍ່ໄປຈະເຮັດຫຍັງດີ?”) ໄປເປັນການຄວບຄຸມແບບຮຸກ (“ມື້ນີ້ຈະໃຊ້ເວລາຂອງຂ້ອຍແນວໃດ?”).

2. ວັດຄວາມເລິກຂອງທຸກກິດຈະກຳ (Quantify the Depth of Every Activity)

ເພື່ອຮູ້ວ່າກິດຈະກຳໃດຄຸ້ມກັບເວລາ ໃຫ້ໃຊ້ຄຳຖາມງ່າຍໆນີ້: “ຈະໃຊ້ເວລາຈັກເດືອນເພື່ອຝຶກຜູ້ຈົບໃໝ່ທີ່ເກັ່ງ ແລະ ບໍ່ມີພື້ນຖານສະເພາະດ້ານ ໃຫ້ເຮັດວຽກນີ້ໄດ້?”

• ຕົວເລກຕ່ຳ (ເຊັ່ນ 1–3 ອາທິດ): ເປັນວຽກຜິວເຜີນ (ເຊັ່ນ ຈັດຮູບແບບສະເປຣດຊີດ, ຕອບຄຳຂໍນັດປະຊຸມປະຈຳ, ເກັບເອກະສານພື້ນຖານ). ໃຫ້ຫຼຸດ, ເຮັດໃຫ້ອັດຕະໂນມັດ ຫຼື ມອບໃຫ້ຄົນອື່ນ.
• ຕົວເລກສູງ (ເຊັ່ນ 6–12 ເດືອນຂຶ້ນໄປ): ເປັນວຽກທີ່ຕ້ອງໃຊ້ຄວາມຊຳນານເລິກ, ການຕັດສິນທີ່ລະອຽດອ່ອນ ແລະ ທັກສະສະເພາະທາງ. ໃຫ້ຈັດລຳດັບຄວາມສຳຄັນ ແລະ ປົກປ້ອງວຽກນີ້.

3. ຖາມຫົວໜ້າ / ກຳນົດ “ງົບປະມານວຽກຜິວເຜີນ” (Shallow Work Budget)

• ຖາມຕົນເອງ (ຫຼື ປຶກສາກັບຜູ້ບໍລິຫານ/ຫົວໜ້າ) ວ່າ: “ຄວນໃຊ້ເວລາເຮັດວຽກຈັກເປີເຊັນກັບວຽກຜິວເຜີນ?”
• ສຳລັບພະນັກງານຄວາມຮູ້ສ່ວນໃຫຍ່ ໃຫ້ຕັ້ງເປົ້າງົບວຽກຜິວເຜີນໄວ້ທີ່ 20%–30% (ເຊັ່ນ ສູງສຸດ 1–2 ຊົ່ວໂມງຈາກວັນເຮັດວຽກ 8 ຊົ່ວໂມງ) ແລະ ສະຫງວນ 70%–80% ໄວ້ສຳລັບວຽກເລິກທີ່ມີຄຸນຄ່າສູງ.
• ການມີງົບທີ່ຊັດເຈນ ເປັນເຫດຜົນໃຫ້ເຮົາປະຕິເສດປະຊຸມທີ່ບໍ່ຈຳເປັນ ຫຼື ພາລະບໍລິຫານທີ່ສົ່ງຜົນຕ່ຳໄດ້.

4. ເລີກງານຕອນ 17:30 (Fixed-Schedule Productivity)

• ກົດ: ກຳນົດເວລາເລີກງານທີ່ຕາຍຕົວ ແລະ ຕໍ່ລອງບໍ່ໄດ້ (ເຊັ່ນ 17:00 ຫຼື 17:30).
• ກົນໄກ: ຄິດຍ້ອນຫຼັງຈາກຂໍ້ຈຳກັດນັ້ນ. ເມື່ອເວລາລວມມີຂີດຈຳກັດຊັດເຈນ ເຮົາຈະຖືກບັງຄັບໃຫ້ຕັດວຽກຄຸນຄ່າຕ່ຳອອກຢ່າງບໍ່ປານີ, ປະຕິເສດພັນທະທີ່ບໍ່ມີຜົນ ແລະ ຮັກສາຄວາມຕັ້ງໃຈເຂັ້ມຂຸ້ນໃນຊົ່ວໂມງເຮັດວຽກ.

5. ເຮັດໃຫ້ຕິດຕໍ່ຍາກຂຶ້ນ (Become Hard to Reach / ກັ່ນຕອງການສື່ສານຂາເຂົ້າ)

ນິວພອດສະເໜີສາມນິດໄສເພື່ອຄວບຄຸມກ່ອງອີເມລ:

• ໃຫ້ຄົນທີ່ຕິດຕໍ່ເຮົາເຮັດວຽກຫຼາຍຂຶ້ນ (Make People Do More Work When Contacting You): ໃຊ້ຕົວກອງຜູ້ສົ່ງ ຫຼື ກຳນົດຄວາມຄາດຫວັງໃຫ້ຊັດ (ເຊັ່ນ ມີໜ້າແນະນຳການສົ່ງເລື່ອງ ຫຼື FAQ ເພື່ອໃຫ້ຄົນບໍ່ຖາມຄຳຖາມປະຈຳທາງອີເມລ).
• ເຮົາເຮັດວຽກຫຼາຍຂຶ້ນເມື່ອສົ່ງ ຫຼື ຕອບອີເມລ (Process-Centric Email / ອີເມລທີ່ເນັ້ນຂັ້ນຕອນ): ແທນທີ່ຈະສົ່ງຂໍ້ຄວາມສັ້ນໆໂຕ້ຕອບໄປມາ (“ເຮົາຄວນພົບກັນຕອນໃດ?”) ໃຫ້ຂຽນຕອບແບບຄົບຖ້ວນຫຼາຍຂັ້ນຕອນ (“ມີສາມເວລາວ່າງ: A, B, C. ຖ້າ A ໄດ້ ຂ້ອຍຈະສົ່ງຄຳເຊີນໃນປະຕິທິນ ພ້ອມກະທູ້ປະຊຸມທັນທີ”).
• ບໍ່ຕອບອີເມລຄຸນຄ່າຕ່ຳ (Don’t Reply to Low-Value Emails): ເຮັດໃຫ້ການບໍ່ຕອບອີເມລທີ່ຄຸມເຄືອ, ບໍ່ຊັດເຈນ ຫຼື ສົ່ງມາໂດຍບໍ່ໄດ້ຂໍ ເປັນເລື່ອງປົກກະຕິ ເພາະມັນບໍ່ຄຸ້ມກັບພະລັງສະໝອງຂອງເຮົາ.

2. ຕົວຢ່າງຈາກຊີວິດຈິງ ແລະ ການນຳໄປໃຊ້

ນີ້ແມ່ນວິທີໃຊ້ກົດຂໍ້ 4 ເພື່ອຈັດຂັ້ນຕອນການເຮັດວຽກປະຈຳວັນໃໝ່:

ຕົວຢ່າງ A: ຕາຕະລາງແບ່ງບລັອກເວລາປະຈຳວັນ

• 8:00 – 10:30: [ວຽກເລິກ] ຮ່າງວິທີການຄົ້ນຄວ້າ ແລະ ສ້າງແບບຈຳລອງສະຖິຕິ.
• 10:30 – 11:15: [ວຽກຜິວເຜີນ] ຈັດການອີເມລເປັນຊຸດ ແລະ ຄຳຖາມດ້ານບໍລິຫານ.
• 11:15 – 12:00: [ວຽກເລິກ] ທົບທວນ ແລະ ສັງເຄາະຂໍ້ມູນ.
• 12:00 – 13:00: ອາຫານທ່ຽງ ແລະ ພັກສະໝອງ.
• 13:00 – 14:30: [ວຽກເລິກ] ຮ່າງລາຍງານນະໂຍບາຍ.
• 14:30 – 15:30: [ວຽກຜິວເຜີນ] ປະສານງານທີມ, ກວດທົບທວນດ້ານບໍລິຫານ ແລະ ເກັບເອກະສານ.
• 15:30 – 16:30: [ວຽກເລິກ] ອ່ານເອກະສານວິຊາການ / ເອກະສານເຕັກນິກ.
• 16:30 – 17:00: [ວຽກຜິວເຜີນ] ຄັດແຍກອີເມລຄັ້ງສຸດທ້າຍ ແລະ ພິທີປິດງານປະຈຳວັນ.

ຕົວຢ່າງ B: ການຕອບອີເມລແບບເນັ້ນຂັ້ນຕອນ

• ການຕອບແບບບໍ່ມີປະສິດທິພາບ / ຜິວເຜີນ:
  “ຂອບໃຈສຳລັບການອັບເດດ. ມາຄຸຍກັນອາທິດນີ້ເນາະ. ເຈົ້າວ່າງຕອນໃດ?”
  (ເຮັດໃຫ້ເກີດຕ່ອງໂສ້ອີເມລໂຕ້ຕອບໄປມາ 5 ສະບັບ).
• ການຕອບແບບເນັ້ນຂັ້ນຕອນ:
  “ຂອບໃຈສຳລັບການອັບເດດ. ເພື່ອແກ້ເລື່ອງນີ້ໃຫ້ມີປະສິດທິພາບ ຂໍສະເໜີດັ່ງນີ້: ຂ້ອຍໄດ້ທົບທວນສ່ວນ B ແລະ ອະນຸມັດການແກ້ໄຂແລ້ວ. ມາສະຫຼຸບໃຫ້ຈົບໃນການໂທສັ້ນໆ. ຂ້ອຍວ່າງວັນພະຫັດ 10:00 ຫຼື ວັນສຸກ 14:00. ຕອບມາວ່າເຈົ້າເລືອກຊ່ວງໃດ ແລ້ວຂ້ອຍຈະສົ່ງຄຳເຊີນ ແລະ ລາຍລະອຽດການໂທໃຫ້.”
  (ແກ້ບັນຫາໄດ້ໃນການໂຕ້ຕອບຄັ້ງດຽວ).

ສະຫຼຸບຂອງບົດທີ 7:

ວຽກຜິວເຜີນເປັນຜົນພ່ວງທີ່ຫຼີກບໍ່ໄດ້ຂອງການຈ້າງງານຍຸກໃໝ່ ແຕ່ຕ້ອງຄວບຄຸມໃຫ້ຢູ່ໃນຂອບເຂດຢ່າງເຂັ້ມງວດ. ດ້ວຍການວາງແຜນທຸກນາທີຂອງວັນເຮັດວຽກ, ກຳນົດງົບວຽກຜິວເຜີນ, ເລີກງານຕາມເວລາທີ່ຕັ້ງໄວ້ ແລະ ເຮັດໃຫ້ການສື່ສານກະທັດຮັດ ເຮົາຈະເຫຼືອພະລັງສະໝອງພໍທີ່ຈະເຮັດວຽກເລິກທີ່ມີຄວາມໝາຍ ແລະ ສົ່ງຜົນສູງ.

ສະຫຼຸບທົບທວນທັງປຶ້ມ (Complete Book Summary Recap)

ພາກ ແລະ ບົດ	ຈຸດສຸມຫຼັກ	ແນວຄິດ / ເຄື່ອງມືສຳຄັນ
ບົດ 1: ມີຄຸນຄ່າ (Valuable)	ເຫດຜົນດ້ານເສດຖະກິດ	ຄວາມຕັ້ງໃຈເລິກຊ່ວຍສ້າງມາຍອີລິນ ແລະ ກຳຈັດຄວາມສົນໃຈຕົກຄ້າງ.
ບົດ 2: ຫາຍາກ (Rare)	ກັບດັກຂອງບ່ອນເຮັດວຽກ	ບ່ອນເຮັດວຽກຍຸກໃໝ່ຕົກຢູ່ໃນນິດໄສ ເອົາຄວາມຫຍຸ້ງເປັນຕົວແທນຂອງຜົນງານ.
ບົດ 3: ມີຄວາມໝາຍ (Meaningful)	ຄຸນຄ່າທາງຈິດໃຈ	ສະພາວະໄຫຼລື່ນ (flow) ແລະ ຄວາມເປັນຊ່າງຝີມື ເຮັດໃຫ້ງານໃຊ້ຄວາມຮູ້ກາຍເປັນຊີວິດທີ່ອີ່ມເອີບໃຈ.
ບົດ 4: ເຮັດວຽກຢ່າງເລິກເຊິ່ງ (Work Deeply)	ກິດຈະວັດ ແລະ ລະບົບ	ເລືອກແນວທາງ, ສ້າງພິທີກຳ ແລະ ປິດງານທ້າຍວັນ.
ບົດ 5: ຍອມຮັບຄວາມເບື່ອ (Embrace Boredom)	ການຝຶກສະໝອງ	ເບິ່ງຄວາມຕັ້ງໃຈເປັນກ້າມເນື້ອ; ກຳນົດຊ່ວງອິນເຕີເນັດ ແລະ ທົນຕໍ່ເວລາວ່າງ.
ບົດ 6: ເຊົາໃຊ້ໂຊຊຽນມີເດຍ (Quit Social Media)	ກວດສອບເຄື່ອງມື	ໃຊ້ວິທີແບບຊ່າງຝີມື ແລະ ກົດ 80/20 ກັບເຄືອຂ່າຍດິຈິຕອນ.
ບົດ 7: ລະບາຍວຽກຜິວເຜີນອອກ (Drain the Shallows)	ການຄວບຄຸມການເຮັດວຽກ	ແບ່ງບລັອກເວລາ, ເລີກງານຕາມເວລາຄົງທີ່ ແລະ ອີເມລທີ່ເນັ້ນຂັ້ນຕອນ.

ຕາຕະລາງເວລາປະຈຳວັນ ແລະ ກອບການເຮັດວຽກສະເພາະ ສຳລັບບົດບາດນັກຄົ້ນຄວ້າທີ່ສົ່ງຜົນສູງ

ນີ້ແມ່ນຕາຕະລາງປະຈຳວັນ ແລະ ກອບການເຮັດວຽກທີ່ປັບໃຫ້ເໝາະກັບບົດບາດນັກຄົ້ນຄວ້າທີ່ສົ່ງຜົນສູງ ໂດຍອີງໃສ່ຫຼັກການ Deep Work ຂອງນິວພອດ.

ຕາຕະລາງແບ່ງບລັອກເວລາແບບປັບແຕ່ງ (Customized Daily Time-Blocking Layout)

ແບບຕາຕະລາງນີ້ໃຊ້ “ແນວທາງແບບເປັນຈັງຫວະ” (Rhythmic Philosophy) ຂອງນິວພອດ ຄືຈັດການເຮັດວຽກເລິກເປັນບລັອກເວລາຄົງທີ່ທຸກວັນ ພ້ອມທັງກຳນົດ “ງົບວຽກຜິວເຜີນ” (Shallow Work Budget) ຢ່າງເຂັ້ມງວດ (ສູງສຸດ 2 ຊົ່ວໂມງ ຫຼື ປະມານ 25% ຂອງວັນເຮັດວຽກ).

ເວລາ	ບລັອກ
08:00 – 10:30	[ບລັອກເລິກ 1] ການວິເຄາະຫຼັກ ແລະ ການຂຽນ
10:30 – 11:15	[ບລັອກຜິວເຜີນ 1] ຈັດການອີເມລເປັນຊຸດ ແລະ ວຽກປະສານງານ
11:15 – 12:00	[ບລັອກເລິກ 2] ທົບທວນເອກະສານວິຊາການ ແລະ ເຕັກນິກ
12:00 – 13:00	ອາຫານທ່ຽງ ແລະ ພັກສະໝອງ (ບໍ່ເບິ່ງໜ້າຈໍ)
13:00 – 14:30	[ບລັອກເລິກ 3] ວິເຄາະເສດຖະມິຕິ / ແບບຈຳລອງ
14:30 – 15:30	[ບລັອກຜິວເຜີນ 2] ປະຊຸມ ແລະ ການປຶກສາຫາລື
15:30 – 16:30	[ບລັອກເລິກ 4] ການສັງເຄາະ ແລະ ການຮ່າງເອກະສານ
16:30 – 17:00	[ບລັອກຜິວເຜີນ 3] ຄັດແຍກອີເມລ ແລະ ປິດງານ

ຍົກຕົວຢ່າງ ລາຍລະອຽດການປະຕິບັດ (Detailed Execution Breakdown)

1. ຊ່ວງຕັ້ງໃຈຫຼັກຕອນເຊົ້າ (08:00 – 10:30) | ບລັອກເລິກ 1

• ກິດຈະກຳເປົ້າໝາຍ: ຂຽນງານຄົ້ນຄວ້າຕົ້ນສະບັບ, ຮ່າງລາຍງານນະໂຍບາຍສຳຄັນ ຫຼື ສ້າງແບບຈຳລອງເຊີງປະລິມານທີ່ຊັບຊ້ອນ (ເຊັ່ນ ການວິເຄາະດ້ວຍ EViews / Stata).
• ການຄວບຄຸມພິທີກຳ:
  • ເກັບໂທລະສັບໄວ້ໃນລິ້ນຊັກ ຫຼື ເປີດໂໝດຫ້າມລົບກວນ.
  • ປິດໂປຣແກຣມອີເມລ, ແອັບສົນທະນາ ແລະ ເວັບບຣາວເຊີ.
  • ໂຕະສະອາດ ບໍ່ມີຂອງທີ່ບໍ່ຈຳເປັນ ມີແຕ່ຊຸດຂໍ້ມູນ ຫຼື ບັນທຶກທີ່ກຳລັງໃຊ້.
• ເປົ້າໝາຍ: ໄດ້ 2 ຊົ່ວໂມງເຄິ່ງຂອງພະລັງສະໝອງຊ່ວງສູງສຸດ ກ່ອນສຽງລົບກວນ ແລະ ວຽກບໍລິຫານຂອງບ່ອນເຮັດວຽກຈະເລີ່ມ.

2. ຊຸດການສື່ສານທຳອິດ (10:30 – 11:15) | ບລັອກຜິວເຜີນ 1

• ກິດຈະກຳເປົ້າໝາຍ: ຈັດການອີເມລບໍລິຫານທີ່ເຂົ້າມາ, ຕອບຄຳຖາມຂອງທີມ ແລະ ຢືນຢັນຄຳຂໍນັດໝາຍ.
• ກົດແບບເນັ້ນຂັ້ນຕອນ (Process-Centric): ແກ້ຕ່ອງໂສ້ອີເມລທີ່ໂຕ້ຕອບໄປມາ ດ້ວຍການຕອບແບບມີໂຄງສ້າງຄັ້ງດຽວ:
  “ຂ້ອຍໄດ້ທົບທວນຮ່າງແລ້ວ. ທາງເລືອກ A ແລະ B ອະນຸມັດແລ້ວ. ຖ້າຕ້ອງການໃຫ້ຂ້ອຍເຊັນຢືນຢັນສຸດທ້າຍສຳລັບທາງເລືອກ C ໃຫ້ມາຢືນຢັນກັນໃນຊ່ວງ 14:30 ຂອງພວກເຮົາ.”

3. ບລັອກເລິກຊ່ວງກາງວັນ (11:15 – 12:00 ແລະ 13:00 – 14:30) | ບລັອກເລິກ 2 ແລະ 3

• ກິດຈະກຳເປົ້າໝາຍ: ທົບທວນເອກະສານວິຊາການຢ່າງເລິກເຊິ່ງ, ກວດສອບຂໍ້ມູນການຄ້າ ຫຼື ເສດຖະກິດມະຫາພາກ, ປັບປຸງກອບທິດສະດີ ຫຼື ຮັນການທົດສອບເສດຖະມິຕິ.
• ການເຄື່ອນໄຫວແບບໄດ້ຜົນງານ (ຊ່ວງອາຫານທ່ຽງ): ໃຊ້ການຍ່າງ 15 ນາທີກ່ອນ ຫຼື ຫຼັງອາຫານທ່ຽງ ເພື່ອເຮັດ “ສະມາທິແບບໄດ້ຜົນງານ” (Productive Meditation) ຄືຕັ້ງໃຈແກ້ປິດສະໜາວິເຄາະຂໍ້ດຽວ ຫຼື ຈັດໂຄງສ້າງຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງໃນຫົວ ໂດຍບໍ່ເບິ່ງໂທລະສັບ.

4. ຊ່ວງບໍລິຫານ ແລະ ປະຊຸມ (14:30 – 15:30) | ບລັອກຜິວເຜີນ 2

• ກິດຈະກຳເປົ້າໝາຍ: ປະສານງານທີມ, ປຶກສາຫາລືປະຈຳ, ປະຊຸມຂອງສະຖາບັນ ຫຼື ທົບທວນຜົນງານຂອງພະນັກງານ.
• ການຄວບຄຸມຂອບເຂດ: ປົກປ້ອງບລັອກເລິກ ດ້ວຍການລວບການປະຊຸມທີ່ຫຼີກບໍ່ໄດ້ ແລະ ການປຶກສາສັ້ນໆ ມາໄວ້ໃນຊ່ວງບ່າຍນີ້ຊ່ວງດຽວເທົ່ານັ້ນ.

5. ການສັງເຄາະຄັ້ງສຸດທ້າຍ (15:30 – 16:30) | ບລັອກເລິກ 4

• ກິດຈະກຳເປົ້າໝາຍ: ນຳຄຳຕິຊົມມາປັບ, ຂຽນພາກສະຫຼຸບ, ຈັດຮູບແບບແຜນພາບ/ຕາຕະລາງທີ່ຊັບຊ້ອນ ຫຼື ເກັບເອກະສານຄົ້ນຄວ້າ.

6. ພິທີປິດງານທ້າຍວັນ (16:30 – 17:00)

ເພື່ອກຳຈັດຄວາມຄິດຕົກຄ້າງຕອນແລງ (ປະກົດການເຊການິກ ຫຼື Zeigarnik Effect) ໃຫ້ເຮັດຂັ້ນຕອນປິດງານ 30 ນາທີຢ່າງເຂັ້ມງວດ:

• ຄັດແຍກກ່ອງຈົດໝາຍໃຫ້ເກືອບສູນ (15 ນາທີ): ກວດກ່ອງຈົດໝາຍຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ຢ່າເລີ່ມສົນທະນາຍາວ; ບັນທຶກວຽກທີ່ຕ້ອງເຮັດລົງໃນລາຍການຂອງມື້ອື່ນ.
• ຕາຕະລາງບລັອກເວລາຂອງມື້ອື່ນ (10 ນາທີ): ແຕ້ມບລັອກເວລາຂອງມື້ອື່ນເທິງກະດາດ ຫຼື ບັດປະຕິທິນ ແລະ ກຳນົດວຽກສະເພາະໃຫ້ແຕ່ລະບລັອກ.
• ຣີເຊັດຮ່າງກາຍ (5 ນາທີ): ປິດໂປຣແກຣມ, ບັນທຶກໄຟລ໌ຂໍ້ມູນທັງໝົດ ແລະ ປິດງານໃນໃຈຢ່າງເປັນທາງການ (ເຊັ່ນ ເວົ້າວ່າ “ປິດງານສຳເລັດ”).
• ຢຸດຕາມເວລາ 17:00: ອອກຈາກວຽກວິຊາຊີບໃຫ້ໝົດ ເພື່ອໃຫ້ສະໝອງຟື້ນຕົວເຕັມທີ່ສຳລັບງານອະດິເລກ, ເວລາກັບຄອບຄົວ ແລະ ການອ່ານປຶ້ມ.

ຕິດຕາມຄວາມຄືບໜ້າ (ກະດານຄະແນນຕົວຊີ້ວັດນຳ / The Lead Measure Scoreboard)

ວາງບັດ ຫຼື ປຶ້ມບັນທຶກງ່າຍໆໄວ້ຂ້າງບ່ອນເຮັດວຽກ ເພື່ອບັນທຶກຕົວຊີ້ວັດນຳປະຈຳວັນ: ຕົວຊີ້ວັດຄວາມຕັ້ງໃຈປະຈຳວັນ = ຊົ່ວໂມງລວມຂອງການເຮັດວຽກເລິກທີ່ບໍ່ມີສິ່ງລົບກວນ ເປົ້າໝາຍ: 4 – 5 ຊົ່ວໂມງ/ວັນ

ວັນທີ	ຊົ່ວໂມງເລິກທີ່ວາງແຜນ	ຊົ່ວໂມງເລິກຕົວຈິງ	ຜົນງານຫຼັກ
ຈັນ	5.0 ຊມ.	4.5 ຊມ.	ຮ່າງພາກວິທີການສຳເລັດ.
ອັງຄານ	4.5 ຊມ.	4.0 ຊມ.	ເຮັດຄວາມສະອາດຊຸດຂໍ້ມູນ ແລະ ກຳນົດແບບຈຳລອງສຳເລັດ.
ພຸດ	5.0 ຊມ.	5.0 ຊມ.	ສັງເຄາະເອກະສານວິຊາການສຳເລັດທັງໝົດ.

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: ແປ ແລະ ຮຽບຮຽງໂດຍທີມງາມ Laopedia.