ພຸດທະສາສະໜາ (Buddhism) ແມ່ນຫຍັງ?

ພຸດທະສາສະໜາ (Buddhism) ແມ່ນວິຖີຊີວິດ ແລະ ປັດຊະຍາ ໜຶ່ງ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ປະເທດອິນເດຍ. ມັນອີງໃສ່ຄຳສອນຂອງ ພຣະສິດທັດຖະ ໂຄດຕະມະ, ຜູ້ທີ່ມີຊີວິດຢູ່ດົນນານມາແລ້ວ. ພະພຸດທະເຈົ້າ ແມ່ນຜູ້ທີ່ “ຕື່ນຮູ້” ຕໍ່ຄວາມຈິງກ່ຽວກັບຊີວິດ. ຄຳວ່າ ‘ພຸດທະ’ ໝາຍເຖິງ “ຜູ້ຕື່ນຮູ້.” ຊາວພຸດເຊື່ອວ່າມີພະພຸດທະເຈົ້າຫຼາຍອົງກ່ອນໜ້ານີ້ ແລະ ຈະມີອີກຫຼາຍອົງໃນອະນາຄົດ.

ຕະຫຼອດຫຼາຍຮ້ອຍປີຜ່ານມາ, ຄຳສອນຂອງພຣະໂຄດຕະມະພຸດທະເຈົ້າໄດ້ແຜ່ຂະຫຍາຍໄປທົ່ວທະວີບອາຊີ ແລະ ຕໍ່ມາກໍ່ໄປເຖິງທະວີບເອີຣົບ ແລະ ອາເມລິກາ. ໃນປັດຈຸບັນ, ໃນຈຳນວນຄົນ 100 ຄົນທົ່ວໂລກ ມີປະມານ 7 ຄົນທີ່ນັບຖືສາສະໜາພຸດ. ມີພຸດທະສາສະໜາຫຼາຍນິກາຍ, ເຊັ່ນ: ເຖຣະວາດ ແລະ ມະຫາຍານ, ແຕ່ທັງໝົດກໍ່ມີແນວຄິດຫຼັກທີ່ຄ້າຍຄືກັນ.

ຫຼາຍຄົນເບິ່ງພຸດທະສາສະໜາເປັນສາສະໜາ ໜຶ່ງ, ໃນຂະນະທີ່ຄົນອື່ນເບິ່ງມັນເປັນວິທີຄິດ ຫຼືເສັ້ນທາງສູ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຄວາມເປັນຈິງ.

ເລື່ອງລາວຂອງພະພຸດທະເຈົ້າ ແລະ ແນວຄິດຂອງພະອົງ

ພະສິດທັດຖະ ໂຄດຕະມະ ແມ່ນໃຜ?

ການຕັດສະຣັດຮູ້ຂອງພະພຸດທະເຈົ້າ, ລາຊະວົງກູຊານ, ຊ່ວງທ້າຍສະຕະວັດທີ 2 ຫາຕົ້ນສະຕະວັດທີ 3, ຄານທະຣະ.

ພະສິດທັດຖະ ໂຄດຕະມະ ເກີດເປັນເຈົ້າຊາຍໃນດິນແດນທີ່ປັດຈຸບັນຄືປະເທດເນປານ ປະມານ 563 ປີກ່ອນຄຣິດສັກກະລາດ. ເມື່ອພະອົງເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນ, ພະອົງໄດ້ອອກຈາກຊີວິດອັນລ້ຳລວຍ ເພື່ອຄົ້ນຫາຄວາມຈິງອັນເລິກເຊິ່ງ. ເປັນເວລາ 45 ປີ, ພະອົງໄດ້ເດີນທາງ ແລະ ສອນຄົນທົ່ວພາກເໜືອຂອງອິນເດຍ. ພະອົງໄດ້ສະເດັດປະລິນິບພານເມື່ອມີພຣະຊົນມາຍຸ 80 ປີ.

ຄວາມເຂົ້າໃຈກ່ຽວກັບຄວາມທຸກ

ພະພຸດທະເຈົ້າໄດ້ສອນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍກ່ຽວກັບວິທີການດັບຄວາມທຸກ. ພະອົງເຫັນວ່າສິ່ງມີຊີວິດທັງໝົດປະສົບກັບຄວາມເຈັບປວດ ຫຼືຄວາມທຸກ. ພະອົງເຊື່ອວ່າຖ້າຄົນເຮົາສາມາດເອົາຊະນະຄວາມທຸກນີ້ໄດ້, ພວກເຂົາຈະພົບກັບຄວາມສຸກທີ່ແທ້ຈິງ.

ພະອົງໄດ້ສອນແນວຄິດສຳຄັນຕ່າງໆ ເຊັ່ນ: ອະລິຍະສັດສີ່ (Four Noble Truths) ແລະ ອະລິຍະມັນອົງແປດ (Noble Eightfold Path). ຄຳສອນເຫຼົ່ານີ້ຊ່ວຍໃຫ້ຄົນເຂົ້າໃຈວ່າເປັນຫຍັງພວກເຮົາຈຶ່ງທຸກ ແລະ ຈະດັບມັນໄດ້ແນວໃດ. ພະພຸດທະເຈົ້າຍັງກ່າວວ່າມີໄຕລັກຂະນະ (three marks of existence) ຄື:

• ຊີວິດເປັນອະນິດຈັງ: ທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງປ່ຽນແປງຢູ່ຕະຫຼອດເວລາ.
• ຊີວິດເປັນທຸກ: ຖ້າປະໄວ້ຕາມລຳພັງ, ພວກເຮົາຈະບໍ່ມີຄວາມສຸກທີ່ແທ້ຈິງ.
• ຊີວິດເປັນອະນັດຕາ: ທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງເຊື່ອມໂຍງກັນໝົດ.

ພະພຸດທະເຈົ້າຍັງໄດ້ກ່າວເຖິງ “ພິດສາມຢ່າງ” ທີ່ເປັນສາເຫດຂອງຄວາມທຸກ: ຄວາມຢາກ, ຄວາມໃຈຮ້າຍ, ແລະ ຄວາມບໍ່ຮູ້ແຈ້ງ. ພະອົງໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າພວກເຮົາສາມາດດັບຄວາມທຸກຂອງເຮົາໄດ້ໂດຍການປ່ອຍວາງຄວາມຢາກ ແລະ ໂດຍການເອົາຊະນະຄວາມໃຈຮ້າຍ ແລະ ຄວາມບໍ່ຮູ້ແຈ້ງ.

ນິບພານ ແລະ ທາງສາຍກາງ

ເມື່ອຄົນຜູ້ໜຶ່ງປ່ອຍວາງຄວາມຮູ້ສຶກ ແລະ ອິດທິພົນທາງລົບຢ່າງສົມບູນ, ມັນຖືກເອີ້ນວ່າ ນິບພານ. ຄຳນີ້ໝາຍຄວາມວ່າ “ການດັບໄປ,” ຄືກັບການດັບແປວທຽນ. ການສິ້ນສຸດຂອງຄວາມທຸກນີ້ຍັງຖືກເອີ້ນວ່າ ການຕັດສະຣັດຮູ້. ໃນພຸດທະສາສະໜາ, ນິບພານ ແລະ ການຕັດສະຣັດຮູ້ ມັກຈະໝາຍເຖິງສິ່ງດຽວກັນ.

ພະພຸດທະເຈົ້າໄດ້ສອນວ່າການດຳລົງຊີວິດແບບສົມດຸນແມ່ນວິທີທີ່ດີທີ່ສຸດ. ພະອົງເອີ້ນສິ່ງນີ້ວ່າ “ທາງສາຍກາງ.” ພະອົງຍັງໄດ້ແນະນຳ ການນັ່ງສະມາທິ ເປັນວິທີການຝຶກຈິດໃຈໃຫ້ເຫັນໂລກຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງ.

ກຳ ແລະ ການເກີດໃໝ່

ພະພຸດທະເຈົ້າໄດ້ສອນວ່າການກະທຳຂອງເຮົາມີຜົນຕາມມາ, ບໍ່ວ່າຈະດີ ຫຼືຮ້າຍ. ແນວຄິດນີ້ຖືກເອີ້ນວ່າ ກຳ. ຄົນທີ່ຕັດສິນໃຈເລືອກສິ່ງທີ່ດີຈະມີຄວາມສຸກ ແລະ ມີຄວາມສະຫງົບໃນຈິດໃຈຫຼາຍກວ່າ.

ຄຳສອນສຳຄັນອີກອັນໜຶ່ງຂອງພຸດທະສາສະໜາແມ່ນ ການເກີດໃໝ່. ນີ້ແມ່ນແນວຄິດທີ່ວ່າເມື່ອຄົນເຮົາຕາຍໄປ, ພວກເຂົາຈະເກີດໃໝ່ເປັນຄົນອື່ນ ຫຼືສິ່ງອື່ນ. ຊາວພຸດພະຍາຍາມດຳລົງຊີວິດຢ່າງດີທີ່ສຸດ ດ້ວຍຄວາມຫວັງທີ່ຈະໄດ້ເກີດໃໝ່ໃນສະພາບທີ່ດີກວ່າເກົ່າ, ຈົນກວ່າພວກເຂົາຈະບັນລຸການຕັດສະຣັດຮູ້ໃນທີ່ສຸດ.

ຊາວພຸດບໍ່ໄດ້ເນັ້ນໜັກໃສ່ວ່າມີພະເຈົ້າ ຫຼືທວີເທບອົງໃດແດ່. ພວກເຂົາເຊື່ອວ່າຄົນເຮົາບໍ່ຄວນລໍຖ້າໃຫ້ພະເຈົ້າມາຊ່ວຍກູ້ ຫຼືນຳພາໄປສູ່ການຕັດສະຣັດຮູ້. ກົງກັນຂ້າມ, ພວກເຂົາເຊື່ອວ່າແຕ່ລະຄົນຕ້ອງພະຍາຍາມເດີນທາງຂອງຕົນເອງ. ແນວຄິດຫຼາຍຢ່າງຂອງພະພຸດທະເຈົ້າຍັງພົບເຫັນຢູ່ໃນສາສະໜາອື່ນໆຂອງອິນເດຍ, ເຊັ່ນ: ຮິນດູ.

ຄວາມເຊື່ອຫຼັກຂອງພຸດທະສາສະໜາ

ພະໄຕຣະຣັດ

ກົງຈັກທັມ ແລະ ສັນຍາລັກໄຕຣະຣັດຕະນະຈາກສະຖູບສັນຈີ ເລກທີ 2.

ຊາວພຸດເຄົາລົບ ແລະ ໃຫ້ຄຸນຄ່າຢ່າງເລິກເຊິ່ງຕໍ່ ພະໄຕຣະຣັດ. ນີ້ຄື:

• ພະພຸດ: ໝາຍເຖິງຜູ້ຕັດສະຣັດຮູ້, ພະສິດທັດຖະ ໂຄດຕະມະ.
• ພະທັມ: ໝາຍເຖິງຄຳສອນຂອງພະພຸດທະເຈົ້າ.
• ພະສົງ: ໝາຍເຖິງຊຸມຊົນຂອງຄົນທີ່ປະຕິບັດຕາມພະພຸດທະເຈົ້າ ແລະ ຄຳສອນຂອງພະອົງ.

ຊາວພຸດມັກເວົ້າວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍຂໍຢຶດເອົາພະພຸດ, ພະທັມ, ແລະ ພະສົງ ເປັນທີ່ເພິ່ງ.” ພວກເຂົາພົບຄວາມສະບາຍໃຈ ແລະ ການຊີ້ນຳຈາກສົມບັດອັນລ້ຳຄ່າສາມຢ່າງນີ້.

ອະລິຍະສັດສີ່

ພະພຸດທະເຈົ້າກຳລັງສອນອະລິຍະສັດສີ່. ໜັງສືໃບລານພາສາສັນສະກິດ. ນາລັນທາ, ລັດພິຫານ, ອິນເດຍ.

ຄຳສອນທຳອິດ ແລະ ສຳຄັນທີ່ສຸດຂອງພະພຸດທະເຈົ້າຖືກເອີ້ນວ່າ ອະລິຍະສັດສີ່. ພວກມັນອະທິບາຍເຖິງຄວາມທຸກ ແລະ ວິທີການດັບມັນ:

• ຊີວິດແມ່ນຄວາມທຸກ: ທຸກຄົນປະສົບກັບຄວາມທຸກ ຫຼື ຄວາມເຈັບປວດ.
• ສາເຫດຂອງຄວາມທຸກນີ້ ແມ່ນເພາະເຮົາຢາກໃຫ້ສິ່ງຕ່າງໆເປັນໄປຕາມທີ່ເຮົາຕ້ອງການ: ຄວາມຢາກ ແລະ ຄວາມຍຶດຕິດຂອງເຮົາເປັນສາເຫດແຫ່ງຄວາມເຈັບປວດ.
• ວິທີແກ້ໄຂຄວາມທຸກ ແມ່ນການລຸກຂຶ້ນເໜືອຄວາມຢາກນີ້: ໂດຍການປ່ອຍວາງຄວາມຢາກ, ເຮົາສາມາດດັບຄວາມທຸກໄດ້.
• ວິທີການລຸກຂຶ້ນເໜືອຄວາມຢາກ ແມ່ນການປະຕິບັດຕາມອະລິຍະມັກອົງແປດ: ນີ້ແມ່ນການປະຕິບັດຕ່າງໆທີ່ຊ່ວຍໃຫ້ເຮົາປ່ຽນແປງຈິດໃຈ ແລະ ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຮົາ.

ອະລິຍະມັກອົງແປດ

ການສະແດງພະທັມເທດແກ່ຝູງກວາງ ສະແດງໄວ້ທີ່ວັດເຈດີຫຼ້ຽມ, ໃກ້ໆນະຄອນຊຽງໃໝ່, ພາກເໜືອຂອງປະເທດໄທ.

ພະພຸດທະເຈົ້າໄດ້ສອນຄົນໃຫ້ປະຕິບັດຕາມວິຖີຊີວິດພິເສດທີ່ເອີ້ນວ່າ ອະລິຍະມັກອົງແປດ ເພື່ອເຂົ້າໃຈອະລິຍະສັດສີ່. ແປດຂັ້ນຕອນນີ້ຄື:

• ຄວາມເຫັນຊອບ (Sammā Diṭṭhi): ເຂົ້າໃຈອະລິຍະສັດສີ່.
• ຄວາມດຳລິຊອບ (Sammā Saṅkappa): ນຳໃຈຂອງເຈົ້າໄປສູ່ພະທັມ (ຄຳສອນ).
• ການເວົ້າຊອບ (Sammā Vācā): ເວົ້າຄວາມຈິງ, ຢ່ານິນທາ, ແລະ ຢ່າເວົ້າຮ້າຍຄົນອື່ນ.
• ການກະທຳຊອບ (Sammā Kammanta): ຢ່າເຮັດສິ່ງທີ່ບໍ່ດີ ເຊັ່ນ: ຂ້າສັດ, ລັກຂະໂມຍ, ຫຼືດຳລົງຊີວິດແບບບໍ່ບໍລິສຸດ.
• ການລ້ຽງຊີບຊອບ (Sammā Ājīva): ຫາເງິນດ້ວຍວິທີທີ່ບໍ່ເຮັດຮ້າຍໃຜ.
• ຄວາມພະຍາຍາມຊອບ (Sammā Vāyāma): ພະຍາຍາມເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈຂອງເຈົ້າດີຂຶ້ນ ແລະ ຫຼຸດຄວາມຊົ່ວ.
• ຄວາມລະນຶກຊອບ (Sammā Sati): ຈື່ຈຳພະທັມ ແລະ ນຳໃຊ້ມັນຕະຫຼອດເວລາ.
• ຄວາມຕັ້ງໃຈໝັ້ນຊອບ (Sammā Samādhi): ຝຶກສະມາທິເພື່ອເຂົ້າໃຈຄວາມເປັນຈິງໃຫ້ດີຂຶ້ນ.

ເບັນຈະສິນ (ຫ້າຂໍ້ຫ້າມ)

ຊາວພຸດຖືກສະໜັບສະໜູນໃຫ້ປະຕິບັດຕາມຫ້າຂໍ້ແນະນຳ ຫຼືສິນ:

• ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ທຳຮ້າຍຄົນ ຫຼືສັດທີ່ມີຊີວິດ.
• ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ເອົາສິ່ງທີ່ບໍ່ໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ຂ້ານ້ອຍ.
• ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ປະພຶດຜິດໃນກາມ.
• ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ຕົວະ ຫຼືເວົ້າສິ່ງທີ່ທຳຮ້າຍຄົນອື່ນ.
• ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ດື່ມກິນສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເສຍການຄວບຄຸມ ຫຼືການຮັບຮູ້.

ຖ້າຄົນຜູ້ໜຶ່ງຢາກເປັນ ພະສົງ ຫຼື ແມ່ຊີ, ພວກເຂົາຈະຕ້ອງປະຕິບັດຕາມກົດລະບຽບຫຼາຍຂຶ້ນອີກ.

ຂໍ້ມູນທີ່ໜ້າສົນໃຈກ່ຽວກັບພຸດທະສາສະໜາ

• ຄຳວ່າ “Buddhism” ຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍນັກວິຊາການ ຊາວຕາເວັນຕົກໃນຊ່ວງຊຸມປີ 1830. ຊາວພຸດປົກກະຕິແລ້ວບໍ່ໄດ້ເອີ້ນວິຖີຊີວິດຂອງພວກເຂົາວ່າ “Buddhism.”
• ພະພຸດທະເຈົ້າໄດ້ກໍ່ຕັ້ງກຸ່ມພະສົງ ແລະ ແມ່ຊີ ທີ່ເອີ້ນວ່າ ພະສົງ. ພວກເຂົາໄດ້ຮັກສາຄຳສອນຂອງພະອົງໄວ້ຢ່າງປອດໄພຕະຫຼອດຫຼາຍສະຕະວັດ.
• ເນື່ອງຈາກມັນເນັ້ນໜັກໃສ່ການນັ່ງສະມາທິ ແລະ ສະຕິ ຫຼາຍ, ບາງຄົນຄິດວ່າພຸດທະສາສະໜາຄ້າຍຄືກັບຈິດຕະວິທະຍາ ຫຼາຍກວ່າສາສະໜາ.
• ໃນພຸດທະສາສະໜາ, ບໍ່ມີຄຳພີສັກສິດເຫຼັ້ມດຽວຄືກັບສາສະໜາອື່ນໆບາງສາສະໜາ.
• ຊາວພຸດບໍ່ເຊື່ອໃນເທບເຈົ້າສູງສຸດອົງດຽວ ຫຼືຜູ້ສ້າງໂລກ ພະເຈົ້າ.
• ພະພຸດ ແມ່ນຄົນທີ່ໄດ້ບັນລຸການຕັດສະຣັດຮູ້.
• ພະສົງ ແລະ ແມ່ຊີໃນພຸດທະສາສະໜາມັກຈະໂກນຜົມ.
• ໃນພຸດທະສາສະໜາ, ແຕ່ລະຄົນຕ້ອງພະຍາຍາມເດີນທາງຂອງຕົນເອງໄປສູ່ການຕັດສະຣັດຮູ້.

ຮູບພາບໂຄມໄຟທີ່ໃຊ້ໃນງານບຸນວິສາຂະບູຊາ, ຊຶ່ງສະເຫຼີມສະຫຼອງການປະສູດ, ການຕັດສະຣັດຮູ້ ແລະ ການປະລິນິບພານຂອງພະໂຄດຕະມະພຸດທະເຈົ້າ.

ອານາຈັກ ແລະ ນະຄອນບູຮານຂອງອິນເດຍໃນສະໄໝພະພຸດທະເຈົ້າ (ປະມານ 500 ປີກ່ອນຄຣິດສັກກະລາດ) – ປັດຈຸບັນຄືອິນເດຍ, ປາກີສະຖານ, ບັງກະລາເທດ ແລະ ອັຟການິສະຖານ

ຮູບປັ້ນ “ພະພຸດທະຮູບຜອມ” ປົກທອງ ໃນອຸໂບສົດຢູ່ນະຄອນຫຼວງບາງກອກ ເປັນຕົວແທນຂອງໄລຍະການບຳເພັນທຸກກະຣິຍາຂອງພະອົງ

ພະພຸດທະເຈົ້າກຳລັງສອນອະລິຍະສັດສີ່. ໜັງສືໃບລານພາສາສັນສະກິດ. ນາລັນທາ, ລັດພິຫານ, ອິນເດຍ.

ພາບແທງກາ (Thangka) ແບບດັ້ງເດີມຂອງພຸດທະສາສະໜາທິເບດ ສະແດງກົງຈັກແຫ່ງຊີວິດພ້ອມທັງຫົກພະພູມ

ສະຖູບຣາມະບາຣ ໃນເມືອງກູສີນາຣາ, ລັດອຸດຕະຣະປະເທດ, ອິນເດຍ ຊຶ່ງຄົນໃນທ້ອງຖິ່ນເຊື່ອວ່າເປັນສະຖານທີ່ຖວາຍພະເພີງພະພຸດທະສະຣີຣະ.

ພາບສະແດງທາງອ້ອມ (ບໍ່ມີຮູບເໝືອນ) ຂອງການຫຼຸດພົ້ນທາງຈິດວິນຍານ (ໂມກຂະ) ຫຼືການຕັດສະຣັດຮູ້ (ໂພທິ) ຂອງພະພຸດທະເຈົ້າ, ຢູ່ສັນຈີ. ພະພຸດທະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຖືກແຕ້ມເປັນຮູບຄົນ, ມີພຽງແຕ່ສັນຍາລັກເປັນຕົ້ນໂພທິ ແລະ ບັນລັງຫວ່າງເປົ່າ.

ພະສົງ ແລະ ແມ່ຊີພຸດທະສາສະໜາກຳລັງອະທິຖານຢູ່ໃນວັດພະເຂ້ຍວແກ້ວ ຂອງປະເທດສິງກະໂປ

ພາບສະແດງພະສິດທັດຖະ ໂຄດຕະມະ ໃນຊາດກ່ອນ ກຳລັງກົ້ມກາບພະທີປັງກອນພຸດທະເຈົ້າອົງກ່ອນ. ຫຼັງຈາກໄດ້ຕັ້ງຄວາມປາຖະໜາເປັນພະພຸດທະເຈົ້າ ແລະ ໄດ້ຮັບການພະຍາກອນເຖິງຄວາມເປັນພະພຸດທະເຈົ້າໃນອະນາຄົດ, ພະອົງໄດ້ກາຍເປັນ “ພະໂພທິສັດ.”

ພະໂພທິສັດເມຕະໄຕຍ, ຄານທະຣະ (ສະຕະວັດທີ 3), ພິພິທະພັນສິລະປະເມທໂຣໂປລິແທນ.

ພະສົງບິນທະບາດຢູ່ສີ່ພັນດອນ, ປະເທດລາວ. ການໃຫ້ທານແມ່ນຄຸນນະທຳສຳຄັນໃນພຸດທະສາສະໜາ.

ພິທີອຸປະສົມບົດຢູ່ວັດຍານນາວາ ໃນນະຄອນຫຼວງບາງກອກ. ພະວິໄນຄວບຄຸມກິດຈະກຳຕ່າງໆຂອງສົງຄະມ, ລວມທັງການອຸປະສົມບົດ.

ການອາໄສຢູ່ໂຄນຕົ້ນໄມ້ (trukkhamulik’anga) ແມ່ນໜຶ່ງໃນທຸດົງກະ, ຊຶ່ງເປັນຊຸດຂອງການປະຕິບັດແບບບຳເພັນທຸກກະຣິຍາທີ່ເປັນທາງເລືອກສຳລັບພະສົງ.

Kōdō Sawaki ກຳລັງປະຕິບັດ ນັ່ງເຊນ (“ນັ່ງທຽນ”)

ພະພຸດທະຮູບປາງນອນ, ວັດຄານວິຫາຣະ, ໂປໂລນນະຣົວະ, ປະເທດສີລັງກາ.

ພະໄດບຸດສະຢຸ່ ກາມະກຸຣະ, ໂຄໂຕກຸອິນ, ເມືອງກາມະກຸຣະ, ປະເທດຍີ່ປຸ່ນ.

ພະພຸດທະຮູບຢູ່ວັດພະສີຣັດຕະນະມະຫາທາດ, ພິດສະນຸໂລກ, ປະເທດໄທ.

ພາບຈຳລອງຂະໜາດນ້ອຍຂອງມົງໂກນຈາກສະຕະວັດທີ 18 ສະແດງການສ້າງມັນດາລາໄວໂຣຈະນະ.

ສ່ວນໜຶ່ງຂອງພາບແຕ້ມຝາຝ້າຍດ້ານທິດເໜືອຢູ່ວັດລູຄັງ ສະແດງທຸມໂມ, ສາມເສັ້ນທາງພະລັງ (nadis) ແລະ ໂພວາ.

ພະສົງ ກຳລັງໂຕ້ວາທີກັນຢູ່ອາຣາມເສຣາ, ທິເບດ.

ການປະຕິບັດການອົບຫາງກາຍແບບພຸດທະສາສະໜາທິເບດ ຢູ່ໂຈຄັງ, ທິເບດ.

ອາຫານເຈ (ຜັກ) ຢູ່ວັດພຸດທະສາສະໜາ. ພຸດທະສາສະໜາໃນອາຊີຕາເວັນອອກມີແນວໂນ້ມສົ່ງເສີມການກິນອາຫານເຈ (ຜັກ).

ພາບສະແດງເຖິງສັງຄາຍະນາຄັ້ງທຳອິດ ທີ່ຄາດວ່າໄດ້ຈັດຂຶ້ນຢູ່ ຣາຊະຄຶຫະ. ການສວດພ້ອມກັນເປັນໜຶ່ງໃນວິທີດັ້ງເດີມຂອງການຖ່າຍທອດ ແລະ ຮັກສາຄຳພີພຸດທະສາສະໜາຍຸກຕົ້ນ.

ຊິ້ນສ່ວນມ້ວນເປືອກໄມ້ເບີສຈາກຄານທະຣະ (ປະມານສະຕະວັດທີ 1) ຈາກຄັງສະສົມຫໍສະໝຸດອັງກິດ.

ພະໄຕປິດົກເກົາຫຼີ ໃນປະເທດເກົາຫຼີໃຕ້, ຊຶ່ງເປັນສະບັບພະຄຳພີພຸດທະສາສະໜາຈີນທີ່ຖືກແກະສະຫຼັກ ແລະ ອະນຸລັກໄວ້ໃນແຜ່ນພິມໄມ້ຫຼາຍກວ່າ 81,000 ແຜ່ນ.

ພະສົງພຸດທະສາສະໜາ Geshe Konchog Wangdu ອ່ານພະສູດມະຫາຍານຈາກສຳເນົາແຜ່ນພິມໄມ້ເກົ່າຂອງພະໄຕປິດົກທິເບດ (Kanjur).

ພະມະຫາກັດສະປະ ພົບກັບນັກບວດອາຊີວິກະ, ຊຶ່ງເປັນໜຶ່ງໃນກຸ່ມສະມະນະທົ່ວໄປໃນອິນເດຍບູຮານ.

ຖ້ຳອະຈັນຕາ, ຖ້ຳເລກທີ 10, ຫໍບູຊາໄຈຕະຍະ ແບບຍຸກທຳອິດ ທີ່ມີສະຖູບແຕ່ບໍ່ມີພະພຸດທະຮູບ.

ສັນຈີ ສະຖູບເລກທີ 3, ໃກ້ກັບວິດີສາ, ລັດມັດຢະປະເທດ, ອິນເດຍ.

ແຜນທີ່ຄະນະທູດພຸດທະສາສະໜາໃນສະໄໝຂອງພະເຈົ້າອະໂສກ ອີງຕາມຈາລຶກຂອງພະເຈົ້າອະໂສກ.

ຂອບເຂດຂອງພຸດທະສາສະໜາ ແລະ ເສັ້ນທາງການຄ້າໃນສະຕະວັດທີ 1.

ພະໄຕຣະມູຕິພຸດທະສາສະໜາ ສະແດງໃຫ້ເຫັນ, ຈາກຊ້າຍໄປຂວາ, ຊາວກູຊານ, ພະເມຕະໄຕຍພຸດທະເຈົ້າອົງອະນາຄົດ, ພະໂຄດຕະມະພຸດທະເຈົ້າ, ພະໂພທິສັດອະວະໂລກິເຕສະວອນ, ແລະ ພະສົງໜຶ່ງອົງ. ສະຕະວັດທີ 2–3. ພິພິທະພັນກີເມ.

ສະຖານທີ່ຕັ້ງຂອງມະຫາວິທະຍາໄລນາລັນທາ, ສູນກາງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງແນວຄິດມະຫາຍານ.

ວັຊະຣະຍານໄດ້ຮັບເອົາເທບເຈົ້າຕ່າງໆເຊັ່ນ: ໄພຣະວະ, ຊຶ່ງເອີ້ນວ່າຢະມັນຕະກະ ໃນພຸດທະສາສະໜາທິເບດ.

ນະຄອນທົມ ສ້າງຂຶ້ນໂດຍກະສັດຂອມ ພະເຈົ້າຊະຍະວໍຣະມັນທີ 7 (ປະມານ 1120–1218).

ການແຜ່ກະຈາຍຂອງນິກາຍພຸດທະສາສະໜາທີ່ສຳຄັນ.

ຊາວພຸດຈາກນິກາຍຕ່າງໆ, ສະຖາບັນທິເບດ Yeunten Ling.

ພະສົງ ແລະ ຄະຣະວາດນຸ່ງຂາວ ຮ່ວມສະເຫຼີມສະຫຼອງງານບຸນວິສາຂະບູຊາ, ວິປັດສະນາທຳຣັກ, ປະເທດກຳປູເຈຍ.

ພະສົງພຸດທະສາສະໜາຈີນກຳລັງປະກອບພິທີການຢ່າງເປັນທາງການຢູ່ ຫາງໂຈວ, ມະນະທົນເຈີ້ຽງ, ປະເທດຈີນ.

ຊາວພຸດທິເບດປະຕິບັດ ໂຈເດີ (Chöd) ດ້ວຍເຄື່ອງມືພິທີກຳຕ່າງໆ, ເຊັ່ນ: ກອງດາມະຣຸ, ກະດິງມື, ແລະ ກາງລິງ (ແກ ferrous ຂາ).

ຊາກຫັກພັງຂອງວັດຢູ່ອາຣາມເອີແດນຊູ (Erdene Zuu) ໃນປະເທດມົງໂກເລຍ.

ພະສົງພຸດທະສາສະໜາເຜົ່າບູຣິອາດ ຢູ່ໄຊບີເຣຍ.

ກອງປະຊຸມສາສະໜາໂລກ ປີ 1893 ຢູ່ນະຄອນຊິຄາໂກ.

ພາຍໃນວັດພຸດທະສາສະໜາໄທ ຢູ່ນູຄາຣິ, ນຸຣະມິຢາຣະວີ, ປະເທດຟິນແລນ.

ຮູບແຕ້ມໂດຍ G. B. Hooijer (ປະມານ 1916–1919) ຈຳລອງເຫດການບໍໂຣບູດູ, ວັດພຸດທະສາສະໜາທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນໂລກ.

ໜ້າປົກ ຂອງພະສູດເພັດ (Diamond Sūtra) ສະບັບພາສາຈີນ, ປື້ມພິມທີ່ເກົ່າແກ່ທີ່ສຸດໃນໂລກທີ່ຮູ້ຈັກວ່າມີການລົງວັນທີ.

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: ຈາກເວັບໄຊ https://www.kiddle.co/