Book Review: ປຶ້ມ “ເລື່ອງທຳມະດາສາມັນປະຈຳບ້ານ” ໂດຍ ໜຸ່ມເມືອງຈັນ (ສອນກົນ ອະດຸນຍານົນທ໌)

ປຶ້ມຫົວນີ້ປຽບຄືກັນກັບ: “ຢາສາມັນປະຈຳໃຈ” ທີ່ໄດ້ລວບລວມເລື່ອງລາວແບບທຳມະດາໃນຊີວິດປະຈຳວັນ ແຕ່ເຕັມໄປດ້ວຍມູມມອງຄວາມຄິດ ແລະ ແງ່ຄິດອັນທີ່ຄາດບໍ່ເຖິງ.

ຂໍ້ມູນເບື້ອງຕົ້ນຂອງປຶ້ມ: ຜູ້ຂຽນ: ໜຸ່ມເມືອງຈັນ (ສອນກົນ ອະດຸນຍານົນທ໌) ຈາກສຳນັກພິມ: ມະຕິຊົນ, ຈຳນວນໜ້າ: 272 ໜ້າ, ໝວດໝູ່: ຈິດຕະວິທະຍາ / ການພັດທະນາຕົນເອງ / How-to.

ເນື້ອໃນໂດຍສັງເຂບ: ໃນຊີວິດປະຈຳວັນຂອງພວກເຮົາ ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍເລື່ອງລາວທີ່ເບິ່ງ “ທຳມະດາ” ຈົນເກືອບບາງຄັ້ງອາດຈະແນມຂ້າມ ເຊັ່ນ: ການເບິ່ງໜັງລະຄອນ ຫຼື ຊີຣີສ໌, ການອ່ານປຶ້ມ, ການຟັງເພງ, ການຫຼິ້ນໂຊຊຽວມີເດຍ, ການລົມກັນສົນທະນາກັບຄົນຮອບຂ້າງ ໄປຈົນເຖິງເລື່ອງລາວໃນສະຖານະການຮອບຂ້າງໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່.

ອ້າຍໜຸ່ມເມືອງຈັນ ໄດ້ຂຽນເລື່ອງທຳມະດາເຫຼົ່ານີ້ມາເບິ່ງໃນມູມມອງໃໝ່, ປະສົມປະສານອາລົມຕ່າງໆ ແລະ ທັດສະນະຄະຕິໃນທາງບວກ ຈົນເຮັດໃຫ້ເລື່ອງຮອບຂ້າງທີ່ເບິ່ງຄືວ່າບໍ່ມີຫຍັງ ກາຍເປັນເລື່ອງທີ່ມີຄຸນຄ່າ ແລະ ສ້າງແຮງບັນດານໃຈໄດ້ຢ່າງໜ້າອັດສະຈັນ.

ພາຍໃນປຶ້ມ ປະກອບດ້ວຍບົດຄວາມສັ້ນໆ ທີ່ອ່ານແລ້ວມີຄວາມເພີດເພີນ, ອ່ານມ່ວນ ແລະ ຍ່ອຍງ່າຍຕາມສະໄຕລ໌ “Fast Food Thurakit” ໂດຍມີຕົວຢ່າງບົດທີ່ໜ້າສົນໃຈ ເຊັ່ນ:

• ຄຸນຄ່າ “ຄວາມຫວັງ”
• ອູບຸນຕູ (ແນວຄິດເລື່ອງການຢູ່ຮ່ວມກັນ ແລະ ຄວາມເປັນມະນຸດ)
• “ສວນ” ແຫ່ງຄວາມສຸກ
• ແສງສຸດທ້າຍ
• ຄຸນຄ່າ “ຄຳຊົມ”
• ໂລກນີ້ຄື “ລະຄອນ”
• ຊີວິດໃນຕາຕະລາງ

ຈຸດເດັ່ນຂອງປຶ້ມຫົວນີ້: ພາສາອ່ານງ່າຍ ແລະ ເປັນກັນເອງ: ສະໄຕລ໌ການຂຽນຂອງໜຸ່ມເມືອງຈັນມີຄວາມອົບອຸ່ນ ຊວນຕິດຕາມ ແລະ ເລົ່າເລື່ອງຍາກໃຫ້ເຂົ້າໃຈງ່າຍຜ່ານປະສົບການຈິງ ຫຼື ເລື່ອງເລົ່າໃກ້ຕົວ.

ປ່ຽນເລື່ອງນ້ອຍໃຫ້ເປັນເລື່ອງໃຫຍ່ໃນແງ່ບວກ: ຊ່ວຍໃຫ້ເຮົາໄດ້ສະດຸ້ງຄິດວ່າ ສິ່ງນ້ອຍໆທີ່ເຮົາພົບພໍ້ໃນທຸກໆມື້ ຫາກປັບມູມມອງອີກໜ້ອຍໜຶ່ງ ກໍສາມາດກາຍເປັນພະລັງຂັບເຄື່ອນຊີວິດທີ່ດີໄດ້.

ຢຽວຢາຈິດໃຈໃນຍາມວິກິດ: ເໝາະສົມຢ່າງຍິ່ງສຳລັບຊ່ວງເວລາທີ່ຮູ້ສຶກເມື່ອຍລ້າຈາກໂລກພາຍນອກ ປຶ້ມຫົວນີ້ເຮັດໜ້າທີ່ຄືມູມພັກຜ່ອນສະບາຍໆ ໃນເຮືອນທີ່ຊ່ວຍຕື່ມພະລັງໃຈໃຫ້ກັບມາສູ້ຕໍ່ໄດ້.

ສະຫຼຸບ: “ເລື່ອງທຳມະດາສາມັນປະຈຳບ້ານ” ບໍ່ແມ່ນປຶ້ມທຸລະກິດ ທີ່ຈະບອກສູດສຳເລັດຮັ່ງມີໄວ ແຕ່ເປັນປຶ້ມທີ່ສອນໃຫ້ເຮົາເຂົ້າໃຈ “ວິຖີຊີວິດ” ແລະ ຮູ້ຈັກມີຄວາມສຸກກັບສິ່ງຮອບຂ້າງທີ່ຮຽບງ່າຍ. ປຶ້ມຫົວນີ້ຈິ່ງຄວນມີຕິດບ້ານໄວ້ ປຽບເໝືອນຢາສາມັນປະຈຳໃຈ ທີ່ຈັບຂຶ້ນມາເປີດອ່ານເມື່ອໃດ ກໍຊ່ວຍໃຫ້ອາລົມດີ ແລະ ມອງໂລກໃນແງ່ບວກຂຶ້ນໄດ້ສະເໝີ.

ສະນັ້ນ, ພວກເຮົາຈະຖອດບົດຮຽນຈາກເລື່ອງໃກ້ຕົວ ມາແກ້ໄຂບັນຫາຊີວິດຈິງແນວໃດ? ຈຸດເດັ່ນທີ່ສຸດຂອງປຶ້ມຫົວນີ້ ແມ່ນການດຶງ “ເລື່ອງທຳມະດາ” ທີ່ເຮົາພົບພໍ້ທຸກມື້ມາຂະຫຍາຍມູມມອງ ເຮັດໃຫ້ເຮົາປ່ຽນວິທີຄິດ ແລະ ຮັບມືກັບສະຖານະການຈິງໄດ້ດີຂຶ້ນ.

ຂ້າງລຸ່ມນີ້ແມ່ນ ການຂະຫຍາຍຄວາມ ແລະ ຍົກຕົວຢ່າງເຫດການຈິງໃນຊີວິດປະຈຳວັນຂອງແຕ່ລະບົດຄວາມ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຮົາເຫັນພາບຊັດເຈນ ແລະ ນຳໄປປັບໃຊ້ໄດ້ທັນທີ ເຊັ່ນ:

1. ຄຸນຄ່າ “ຄວາມຫວັງ”

ຄຳອະທິບາຍເຊິງເລິກ: ຄວາມຫວັງບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ການລໍຖ້າປາຕິຫານລົມໆ ແລ້ງໆ ແຕ່ເປັນ “ເຂັມທິດ” ທີ່ຄອຍນຳທາງໃຫ້ຈິດໃຈຂອງເຮົາບໍ່ຍອມແພ້ໃນຍາມທີ່ມືດແປດດ້ານ ຊ່ວຍໃຫ້ເຮົາໄດ້ເຫັນທາງອອກ ເຖິງແມ່ນຢູ່ໃນສະຖານະການທີ່ຍາກລຳບາກທີ່ສຸດ.

ຕົວຢ່າງໃນຊີວິດຈິງ: ສົມມຸດວ່າທ່ານກຳລັງປະເຊີນກັບວິກິດການເງິນ ຍອດຂາຍຕົກຕ່ຳ ຫຼື ໂປຣເຈັກງານພັງບໍ່ເປັນທ່າ ຄວາມຮູ້ສຶກທຳອິດຄືທໍ້ຖອຍ ແລະ ຢາກຍອມແພ້ ແຕ່ການມີ “ຄວາມຫວັງ” ຈະເຮັດໃຫ້ທ່ານປ່ຽນຄຳຖາມຈາກ “ເປັນຫຍັງຊວຍແບບນີ້” ເປັນ “ເຮົາຈະແກ້ໄຂບັນຫາຕົງນີ້ເທື່ອລະກ້າວແນວໃດດີ” ການຄິດແບບນີ້ຈະເຮັດໃຫ້ທ່ານລຸກຂຶ້ນມາຈັດລະບຽບໜີ້ ເຈລະຈາຕໍ່ລອງ ຫຼື ປັບແຜນທຸລະກິດ ແທນທີ່ຈະນອນຄຽດຢູ່ເສີຍໆ.

2. ອູບຸນຕູ (Ubuntu) – ແນວຄິດເລື່ອງການຢູ່ຮ່ວມກັນ ແລະ ຄວາມເປັນມະນຸດ

ຄຳອະທິບາຍເຊິງເລິກ: ຄຳວ່າ “ອູບຸນຕູ” ມີຮາກສັບມາຈາກອາຟຣິກາ ໝາຍເຖິງ “ຂ້ອຍເປັນໄດ້ເພາະເຮົາເປັນກັນ ແລະ ກັນ” ສະທ້ອນວ່າ: ມະນຸດບໍ່ສາມາດມີຄວາມສຸກ ຫຼື ປະສົບຄວາມສຳເລັດໄດ້ດ້ວຍການຢຽບຫົວຄົນອື່ນເພື່ອເອົາຕົວລອດ ແຕ່ຄວາມສຸກທີ່ແທ້ຈິງເກີດຈາກການເກື້ອກູນ, ການເຫັນອົກເຫັນໃຈ ແລະ ການເຕີບໂຕໄປນຳກັນ.

ຕົວຢ່າງໃນຊີວິດຈິງ: ຢູ່ບ່ອນເຮັດວຽກ ແທນທີ່ຈະຕ່າງຄົນຕ່າງເຮັດວຽກແຂ່ງກັນຊິງດີຊິງເດັ່ນຈົນບັນຍາກາດຕຶງຄຽດ, ການໃຊ້ແນວຄິດອູບຸນຕູ ແມ່ນ ເມື່ອເພື່ອນຮ່ວມງານເຈັບປ່ວຍ ຫຼື ພາລະງານລົ້ນມື ເຮົາອາໄສນ້ຳໃຈເຂົ້າໄປຊ່ວຍແບ່ງເບົາງານ ຫຼື ຫົວໜ້າງານທີ່ຮັບຟັງ ແລະ ສະໜັບສະໜູນລູກນ້ອງຢ່າງຈິງໃຈ, ບັນຍາກາດການເຮັດວຽກຈະປ່ຽນເປັນຄວາມຮ່ວມມື, ຄວາມໄວ້ວາງໃຈ ແລະ ສົ່ງຜົນໃຫ້ວຽກສຳເລັດລຸລ່ວງໄດ້ດີກວ່າການເຮັດວຽກຄົນດຽວ.

3. “ສວນ” ແຫ່ງຄວາມສຸກ

ຄຳອະທິບາຍເຊິງເລິກ: ຄວາມສຸກບໍ່ແມ່ນສິ່ງຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ຕ້ອງລໍໃຫ້ສຳເລັດຕາມເປົ້າໝາຍໃຫຍ່ໂຕໃນຊີວິດ (ເຊັ່ນ: ຕ້ອງຮັ່ງມີຮ້ອຍລ້ານ ຫຼື ຕຳແໜ່ງໃຫຍ່ໂຕເທົ່ານັ້ນຈຶ່ງຈະມີຄວາມສຸກ) ແຕ່ຄວາມສຸກຄືການໝັ່ນຫົດນ້ຳພວນດິນ “ພື້ນທີ່ນ້ອຍໆ” ໃນໃຈ ຄືກັບການປູກສວນທີ່ຕ້ອງດູແລຮັກສາຄວາມຮູ້ສຶກດີໆ ຈາກເລື່ອງນ້ອຍໆ ຮອບຂ້າງທຸກມື້.

ຕົວຢ່າງໃນຊີວິດຈິງ: ວັນທຳມະດາທີ່ເມື່ອຍລ້າຈາກການເຮັດວຽກ ຄວາມສຸກຂອງທ່ານອາດບໍ່ແມ່ນການໄປທ່ຽວຕ່າງປະເທດລາຄາແພງ ແຕ່ເປັນຊ່ວງເວລາສັ້ນໆ ໄດ້ຈິບກາເຟຮ້ອນໆ ຕອນເຊົ້າໂດຍບໍ່ຕ້ອງຟ້າວຟັ່ງ ໄດ້ນັ່ງເບິ່ງຕົ້ນໄມ້ຮິມລະບຽງ ຫຼືການໄດ້ກອດລູກ ແລະ ລົມກັນກັບຄົນໃນຄອບຄົວຫຼັງເລີກງານ ການຮັບຮູ້ ແລະ ດື່ມດ່ຳກັບສິ່ງນ້ອຍໆເຫຼົ່ານີ້ ຄືການ “ຫົດນ້ຳສວນໃນໃຈ” ໃຫ້ສົດຊື່ນຢູ່ສະເໝີ.

4. ແສງສຸດທ້າຍ

ຄຳອະທິບາຍເຊິງເລິກ: ເຖິງແມ່ນວ່າສະຖານະການຈະຮ້າຍແຮງພຽງໃດ ຫຼື ຮູ້ສຶກວ່າໄດ້ເດີນທາງມາຮອດຈຸດທີ່ມືດມົນທີ່ສຸດຂອງບັນຫາ (ປຽບເໝືອນຕາເວັນທີ່ກຳລັງຈະລັບຂອບຟ້າ) ແຕ່ທຳມະຊາດຂອງຊີວິດຄື “ຄວາມມືດມິດມັກຢູ່ກ່ອນຮຸ່ງອະລຸນສະເໝີ” ຂໍພຽງແຕ່ປະຄັບປະຄອງຕົນເອງໃຫ້ຜ່ານຊ່ວງເວລານັ້ນໄປໃຫ້ໄດ້.

ຕົວຢ່າງໃນຊີວິດຈິງ: ຊ່ວງເວລາທີ່ທ່ານຕ້ອງເລັ່ງງານສົ່ງດ່ວນຂ້າມຄືນ ຮ່າງກາຍລ້າ ສະໝອງຕື້ ແລະ ຄຽດຈົນເກືອບຈະຮ້ອງໄຫ້ຕອນຕີ 3 ຄວາມຄິດໃນຫົວຄືຢາກຈະປະຖິ້ມທຸກຢ່າງ ແຕ່ຖ້າເຮົາເຕືອນຕົນເອງວ່າ “ອີກບໍ່ຈັກຊົ່ວໂມງຟ້າກໍ່ຈະສະຫວ່າງ ງານກໍ່ຈະສຳເລັດແລ້ວ” ແສງສະຫວ່າງປາຍອຸໂມງ ຫຼື ເສັ້ນໄຊໃກ້ແຄ່ເອື້ອມນີ້ ຈະເປັນພະລັງກ້ອນສຸດທ້າຍທີ່ຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານຮຶດສູ້ຈົນງານສຳເລັດລຸລ່ວງໄດ້.

5. ຄຸນຄ່າ “ຄຳຊົມ”

ຄຳອະທິບາຍເຊິງເລິກ: ຄຳຊົມເປັນພະລັງງານບວກລາຄາປະຢັດທີ່ຊົງພະລັງທີ່ສຸດໃນໂລກມະນຸດ ການຊື່ນຊົມຜູ້ອື່ນຢ່າງຈິງໃຈບໍ່ພຽງແຕ່ເຮັດໃຫ້ຜູ້ຮັບມີກຳລັງໃຈມະຫາສານ ແຕ່ຍັງສ້າງບັນຍາກາດຄວາມສຳພັນທີ່ດີ ແລະ ສະທ້ອນເຖິງວຸດທິພາວະທາງຈິດໃຈຂອງຜູ້ເວົ້າອີກດ້ວຍ.

ຕົວຢ່າງໃນຊີວິດຈິງ: ວັນທີ່ທ່ານເມື່ອຍລ້າຈາກການເຮັດວຽກເຮືອນ ແລະ ດູແລລູກທັງມື້ ແລ້ວຜົວ ຫຼື ຄົນໃນຄອບຄົວຍ່າງມາບອກວ່າ “ມື້ນີ້ເມື່ອຍໜ້ອຍນຶ່ງເນາະ ຂອບໃຈຫຼາຍໆ ທີ່ຊ່ວຍຈັດການທຸກຢ່າງໃຫ້ຮຽບຮ້ອຍ” ຄຳເວົ້າສັ້ນໆນີ້ສາມາດລ້າງຄວາມເມື່ອຍລ້າຂອງທັງມື້ໃຫ້ຫາຍໄປໄດ້ທັນທີ ໃນທາງກັບກັນ ການທີ່ເຮົາເອີ່ຍປາກຊົມເພື່ອນຮ່ວມງານທີ່ຊ່ວຍສະໜັບສະໜູນງານເຮົາ ກໍ່ເຮັດໃຫ້ການເຮັດວຽກຮ່ວມກັນລາບລື່ນ ແລະ ມີພະລັງໃຈຂຶ້ນຫຼາຍ.

6. ໂລກນີ້ຄື “ລະຄອນ”

ຄຳອະທິບາຍເຊິງເລິກ: ທຸກຄົນຕ່າງມີບົດບາດໜ້າທີ່ທີ່ຕ້ອງສະແດງໃນຊີວິດຈິງ ແລະ ບາງຄັ້ງເຮົາກໍ່ຕ້ອງພົບ “ຕົວລະຄອນ” ຫຼື ສະຖານະການທີ່ບໍ່ເປັນດັ່ງໃຈ ການມອງໂລກແບບນີ້ຊ່ວຍໃຫ້ເຮົາມີ “ໄລຍະຫ່າງທາງອາລົມ” (Emotional Detachment) ບໍ່ເກັບທຸກເລື່ອງດຣາມາ ຫຼື ຄຳເວົ້າບໍ່ດີຂອງຄົນອື່ນມາທຳຮ້າຍຈິດໃຈຕົນເອງຈົນເກີນເຫດ.

ຕົວຢ່າງໃນຊີວິດຈິງ: ເວລາທີ່ທ່ານພົບເຈົ້ານາຍຈູ້ຈີ້ ລູກຄ້າອາລົມຮ້າຍໃສ່ ຫຼື ຄົນຂັບລົດປາດໜ້າເທິງທ້ອງຖະໜົນ ແທນທີ່ຈະຫົວຮ້ອນ ໂມໂຫແຕກ ຫຼືເກັບເອົາມາຄິດຫຼາຍຈົນນອນບໍ່ຫຼັບ ໃຫ້ມອງວ່າເຫດການນັ້ນເປັນພຽງແຕ່ “ສາກໜຶ່ງໃນລະຄອນຊີວິດ” ທີ່ປະເດັ໋ຽວກໍ່ຜ່ານພົ້ນໄປ ຕົວລະຄອນນັ້ນອາດກຳລັງມີວັນທີ່ແຍ່ຂອງລາວເອງ ການຄິດແບບນີ້ຊ່ວຍໃຫ້ເຮົາປ່ອຍວາງ ແລະ ຮັກສາສະຕິຂອງຕົນເອງໄວ້ໄດ້.

7. ຊີວິດໃນຕາຕະລາງ

ຄຳອະທິບາຍເຊິງເລິກ: ຊີວິດຄົນເຮົາມີຫຼາຍບົດບາດ ທັງການເປັນພະນັກງານ ລູກ ຫົວໜ້າ ຜົວ ເມຍ ຫຼື ພໍ່ແມ່ ຫາກເຮົາບໍ່ຈັດສັນເວລາໃຫ້ດີ ບົດບາດໃດບົດບາດໜຶ່ງຈະກືນກິນຊີວິດເຮົາໄປໝົດ ການມີ “ຕາຕະລາງຊີວິດ” ທີ່ຊັດເຈນຊ່ວຍໃຫ້ເຮົາຖ່ວງດຸນເວລາລະຫວ່າງງານ ແລະ ການໃຊ້ຊີວິດໄດ້ຢ່າງລົງຕົວ.

ຕົວຢ່າງໃນຊີວິດຈິງ: ຄົນທີ່ບ້າງານຈົນບໍ່ມີເວລາໃຫ້ຄອບຄົວ ມັກຈະເວົ້າວ່າ “ບໍ່ມີເວລາ” ຢູ່ສະເໝີ ແຕ່ຖ້າເຮົາໃຊ້ລະບົບຈັດຕາຕະລາງຊີວິດ ເຊັ່ນ ກຳນົດເວລາເລີກງານທີ່ແນ່ນອນ (ເຊັ່ນ 18.00 ໂມງ ຄືເວລາປິດຄອມພິວເຕີ) ເພື່ອໃຊ້ເວລາກິນເຂົ້ານຳຄອບຄົວ ຫຼື ລັອກເວລາອອກກຳລັງກາຍ 30 ນາທີຕໍ່ມື້ ການບໍລິຫານຈັດການແບບນີ້ຊ່ວຍປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ວຽກມາເບຍດບຽນສຸຂະພາບກາຍ ແລະ ສຸຂະພາບຈິດ ຈົນຊີວິດພັງສົມດຸນ.

ເປັນຫຍັງປຶ້ມຫົວນີ້ຈຶ່ງ “ໃຊ້ງານໄດ້ຈິງ” ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ? ຄຳຕອບແມ່ນ: ສັ້ນກະທັດຮັດ, ຍ່ອຍງ່າຍ, ອ່ານຈົບໃນເວລາສັ້ນ: ເໝາະກັບວິຖີຊີວິດຄົນຍຸກໃໝ່ທີ່ມີເວລານ້ອຍ ສາມາດຈັບຂຶ້ນມາອ່ານຄັ້ນເວລາລະຫວ່າງລໍຖ້າລົດຕິດ, ພັກທ່ຽງ ຫຼື ກ່ອນນອນ ໂດຍແຕ່ລະບົດຈົບໃນ 3-5 ນາທີ ແຕ່ຖິ້ມປະເດັນໃຫ້ຂໍ້ຄິດຕໍ່ໄດ້ທັງມື້.

ປຶ້ມເຫລັ້ມນີ້ ໃຊ້ພາສາອົບອຸ່ນ ຄືກັບ ຄົນຮູ້ໃຈເລົ່າໃຫ້ຟັງ: ບໍ່ແມ່ນການສັ່ງສອນ ຫຼື ຊີ້ນຳ ແຕ່ເປັນການຊວນລົມຜ່ານເລື່ອງເລົ່າຮອບຂ້າງ ເຮັດໃຫ້ເຮົາບໍ່ຮູ້ສຶກອຶດອັດເວລາອ່ານ ແບບມີເພື່ອນລຸ້ນອ້າຍລຸ້ນເອື້ອຍທີ່ຜ່ານໂລກມາຫຼາຍ ນັ່ງຈິບກາເຟລົມນຳ.

ປຶ້ມເຫລັ້ມນີ້ ສາມາດປັບໃຊ້ໄດ້ທຸກບົດບາດ: ບໍ່ວ່າທ່ານຈະເປັນຄົນເຮັດວຽກອອບຟິດ ທີ່ກຳລັງໝົດໄຟ, ຫົວໜ້າງານທີ່ຕ້ອງບໍລິຫານທີມ, ແມ່ທີ່ຕ້ອງດູແລລູກ ຫຼື ຄົນທີ່ກຳລັງຊອກຫາຄວາມສຸກສະຫງົບໃຫ້ຈິດໃຈຕົນເອງ, ປຶ້ມຫົວນີ້ ອາດຈະມີບົດຄວາມ ບົດໜຶ່ງທີ່ກົງກັບບັນຫາທີ່ທ່ານກຳລັງປະເຊີນຢູ່ພໍດີ.

ຖ້າທ່ານກຳລັງຮູ້ສຶກວ່າຊີວິດຊ່ວງນີ້ ວົນໄປວົນມາ ຢູ່ກັບຄວາມຈຳເຈ, ຄວາມຄຽດ ຫຼື ຄວາມອິດເມື່ອຍ ຈາກພາລະໜ້າທີ່: “ເລື່ອງທຳມະດາສາມັນປະຈຳບ້ານ” ປຶ້ມຫົວນີ້ ຄວນວາງໄວ້ເທິງໂຕະເຮັດວຽກ ຫຼື ຫົວຕຽງ ໃນຊີວິດຈິງ ເພາະເຮົາອາດປ່ຽນສະຖານະການຮອບຂ້າງບໍ່ໄດ້ທັງໝົດ ແຕ່ປຶ້ມຫົວນີ້ຈະຊ່ວຍປ່ຽນ “ມູມມອງ ຫຼື ວິທີຄິດ” ທີ່ເຮົາມີຕໍ່ສະຖານະການເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະ ອາດເຮັດໃຫ້ເຮົາຍິ້ມໃຫ້ກັບເລື່ອງຍາກໆໄດ້ງ່າຍຂຶ້ນ ແລະ ມີຄວາມສຸກກັບຄວາມຮຽບງ່າຍຮອບຂ້າງໄດ້ຢ່າງແທ້ຈິງ.

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: ຂຽນ ແລະ ຮຽບຮຽງໂດຍ ທີມງານ Laopedia.