Book review: ປຶ້ມ “Ego Is the Enemy” (ອັດຕາແມ່ນສັດຕູ) ໂດຍ Ryan Holiday

ປຶ້ມ “Ego Is the Enemy” (ອັດຕາແມ່ນສັດຕູ) ໂດຍ Ryan Holiday ໄດ້ອະທິບາຍວ່າ “Ego” ຫຼື ອັດຕາ (ຄວາມທະນົງຕົວ) ບໍ່ແມ່ນຄວາມໝັ້ນໃຈໃນຕົວເອງ, ແຕ່ມັນແມ່ນຄວາມເຊື່ອທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງກ່ຽວກັບຄວາມສຳຄັນຂອງຕົນເອງ, ຄວາມຍິ່ງຜະຫຍອງ, ແລະ ຄວາມເຫັນແກ່ຕົວ ເຊິ່ງເປັນອຸປະສັກທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດຕໍ່ຄວາມສຳເລັດ.

ປຶ້ມຫົວນີ້ແບ່ງເນື້ອໃນອອກເປັນ 3 ໄລຍະທີ່ເຮົາທຸກຄົນຕ້ອງຜ່ານໃນຊີວິດ:

ຜູ້ຂຽນໄດ້ອະທິບາຍວ່າ ອີໂກ້ບໍ່ໄດ້ໝາຍເຖິງຄວາມໝັ້ນໃຈໃນຕົນເອງທີ່ສູງເກີນໄປ ຫຼື ຄວາມຍິ່ງຜະຫຍອງທີ່ເຮົາເຫັນໄດ້ງ່າຍໆເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ມັນເປັນ “ສຽງໃນຫົວ” ທີ່ມັກຈະແຊກຊຶມເຂົ້າມາໃນທຸກຊ່ວງຊີວິດ:

1. ຊ່ວງທີ່ຢາກສຳເລັດ (Aspire): ມັນຈະເຕືອນບອກໃຫ້ເຮົາເອົາເວລາໄປ “ສ້າງພາບ” ຫຼື “ອວດ” ເປົ້າໝາຍໃຫ້ຄົນອື່ນເຫັນ ແທນທີ່ຈະເອົາເວລາໄປຝຶກຝົນແທ້ໆ.

ໃນຂັ້ນຕອນທີ່ເຈົ້າກຳລັງເລີ່ມຕົ້ນສ້າງເປົ້າໝາຍ, ອັດຕາມັກຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເຫັນພາບລວງຕາວ່າເຈົ້າສຳເລັດແລ້ວ ຫຼື ໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບຮູບລັກສະນະພາຍນອກຫຼາຍກວ່າເນື້ອໃນ.

• ສຸມໃສ່ການລົງມືເຮັດ (To Do) ບໍ່ແມ່ນການຢາກເປັນ (To Be): ຢ່າເສຍເວລາຄິດເຖິງພາບພົດທີ່ຈະເປັນ “ຄົນສຳຄັນ”, ແຕ່ໃຫ້ໂຟກັສທີ່ການເຮັດວຽກທີ່ແທ້ຈິງ.
• ຮຽນຮູ້ຢູ່ສະເໝີ: ໃຫ້ຮັກສາຄວາມເປັນນັກຮຽນ (Beginner’s Mind) ໄວ້ຕະຫຼອດເວລາ ເພາະຖ້າເຈົ້າຄິດວ່າເຈົ້າຮູ້ທຸກຢ່າງແລ້ວ ເຈົ້າຈະຢຸດການພັດທະນາໄດ້ຕະຫຼອດເວລາ.
• ຫງຽບໄວ້ແລ້ວເຮັດໃຫ້ເຫັນເປັນຮູບປະທຳ: ການໂອ້ອວດກ່ຽວກັບແຜນການຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຮູ້ສຶກພໍໃຈປອມໆ. ໃຫ້ໃຊ້ຄວາມຫງຽບເປັນເຄື່ອງມື ເພື່ອສຸມພະລັງງານໃສ່ຜົນງານ.

2. ຊ່ວງທີ່ສຳເລັດແລ້ວ (Success): ມັນເຮັດໃຫ້ເຮົາຫຼົງຕົວເອງວ່າເຮົາພິເສດກວ່າຄົນອື່ນ.

ເມື່ອເຈົ້າປະສົບຄວາມສຳເລັດ, ອັດຕາຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຫຼົງລືມຕົວເອງ, ເຊົາຟັງຄຳແນະນຳ ແລະ ເລີ່ມຖືດີ.

• ຮັກສາຄວາມອ່ອນນ້ອມ: ຄວາມສຳເລັດບໍ່ແມ່ນຈຸດໝາຍປາຍທາງ. ຢ່າຫຼົງເຊື່ອໃນສຽງຍ້ອງຍໍຂອງຄົນອື່ນ ຫຼື ພາບພົດທີ່ສ້າງຂຶ້ນ.
• ຢ່າຢຸດການເປັນນັກຮຽນ: ຍິ່ງປະສົບຄວາມສຳເລັດສູງຂຶ້ນ ເຈົ້າຍິ່ງຕ້ອງຮຽນຮູ້ເພີ່ມຂຶ້ນ. ຢ່າປ່ອຍໃຫ້ຄວາມສຳເລັດເຮັດໃຫ້ເຈົ້າປິດກັ້ນການຮຽນຮູ້.
• ຄວບຄຸມຕົວເອງ: ຢ່າປ່ອຍໃຫ້ຄວາມທະນົງຕົວມາຄວບຄຸມການຕັດສິນໃຈ. ໃຫ້ຍຶດໝັ້ນໃນຫຼັກການ ແລະ ຄຸນຄ່າຂອງວຽກງານຫຼາຍກວ່າຊື່ສຽງ.

3. ຊ່ວງທີ່ລົ້ມເຫຼວ (Failure): ມັນເຮັດໃຫ້ເຮົາໂທດຄົນອື່ນ ຫຼື ໂທດສະພາວະແວດລ້ອມ ແທນທີ່ຈະຍອມຮັບຄວາມເປັນຈິງ.

ເມື່ອລົ້ມເຫຼວ, ອັດຕາມັກຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຮູ້ສຶກເສຍໜ້າ, ໂທດຄົນອື່ນ ຫຼື ໝົດກຳລັງໃຈ.

• Alive Time vs Dead Time: ເມື່ອລົ້ມເຫຼວ ເຈົ້າຈະເລືອກໄດ້ວ່າຈະປ່ອຍໃຫ້ມັນເປັນ “ເວລາທີ່ຕາຍໄປ” (ນັ່ງໂສກເສົ້າ) ຫຼື “ເວລາທີ່ມີຊີວິດ” (ຮຽນຮູ້ຈາກຄວາມຜິດພາດເພື່ອປັບປຸງຕົວເອງ).
• ຕັ້ງມາດຕະຖານໃຫ້ຕົວເອງ: ຢ່າເອົາຄຸນຄ່າຂອງຕົວເອງໄປຜູກມັດກັບສິ່ງທີ່ເຈົ້າຄວບຄຸມບໍ່ໄດ້ (ເຊັ່ນ: ຄຳຕັດສິນຂອງຄົນອື່ນ). ໃຫ້ໂຟກັສທີ່ຄວາມພະຍາຍາມ ແລະ ມາດຕະຖານສ່ວນຕົວຂອງເຈົ້າ.
• ຍອມຮັບຄວາມເປັນຈິງ: ອັດຕາຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຫຼອກຕົວເອງ. ການຍອມຮັບວ່າຜິດພາດຄືກ້າວທຳອິດຂອງການຟື້ນຕົວ.

ສະນັ້ນ, ວິທີເອົາຊະນະອັດຕາທີ່ດີທີ່ສຸດຄື “ຄວາມອ່ອນນ້ອມຖ່ອມຕົນ” (Humility). ບໍ່ວ່າເຈົ້າຈະຢູ່ໃນໄລຍະໃດຂອງຊີວິດ, ໃຫ້ກັບມາຖາມຕົວເອງສະເໝີວ່າ ເຈົ້າກຳລັງເຫັນແກ່ຄວາມທະນົງຕົວ ຫຼື ກຳລັງສຸມໃສ່ການເຮັດວຽກທີ່ແທ້ຈິງຫຼາຍກວ່າ.

ໃນໂລກປັດຈຸບັນ ການເຮັດວຽກທີ່ແຂ່ງຂັນກັນສູງ ທຸກຄົນຕ່າງກໍ່ມຸ້ງຫວັງທີ່ຈະໄປສູ່ຈຸດສູງສຸດຂອງຄວາມສຳເລັດ. ເຮົາພະຍາຍາມພັດທະນາທັກສະ, ເຮັດວຽກໜັກ, ແລະ ວາງແຜນຢ່າງຮັດກຸມ. ແຕ່ເຄີຍສົງໄສບໍ່ວ່າ? ຍິ່ງພະຍາຍາມຫຼາຍເທົ່າໃດ, ເປັນຫຍັງຊີວິດຈຶ່ງເບິ່ງຄືວ່າ “ບໍ່ເຕີບໂຕ” ໄປໃສ່ເທື່ອ?

ຄຳຕອບອາດບໍ່ແມ່ນເພາະເຈົ້ານາຍບໍ່ເຫັນຄ່າ, ບໍ່ແມ່ນເພາະສະພາບເສດຖະກິດ, ແລະ ກໍບໍ່ແມ່ນເພາະໂຊກຊະຕາ. ແຕ່ສັດຕູຕົວຈິງທີ່ຂັດຂວາງຄົນເກັ່ງໆ ໃນຕອນທີ່ພວກເຂົາໃກ້ຈະສຳເລັດ ມັກຈະເປັນສິ່ງທີ່ເຮົາຄາດບໍ່ເຖິງນັ້ນຄື: “ອີໂກ້” (Ego) ທີ່ຢູ່ໃນຫົວຂອງເຮົານີ້ເອງ.

ສະນັ້ນ, ປຶ້ມຫົວນີ້ ບໍ່ໄດ້ສອນໃຫ້ທ່ານໝັ້ນໃຈໃນຕົນເອງຫຼາຍຂຶ້ນແບບຜິດໆ ແຕ່ມັນຄື “ກະຈົກ” ທີ່ສ່ອງໃຫ້ເຫັນເຖິງດ້ານມຶດທີ່ມາພ້ອມກັບຄວາມສຳເລັດ. ຜູ້ຂຽນໄດ້ຖອດຖອນບົດຮຽນຈາກປັດຊະຍາສະໂຕອິກ (Stoicism) ອາຍຸຫຼາຍກວ່າ 2,000 ປີ ມາປັບໃຊ້ກັບຊີວິດຄົນຍຸກໃໝ່ຢ່າງແຫຼມຄົມ. ພວກເຮົາມາເຈາະເລິກ ປຶ້ມຫົວນີ້ໄປນຳກັນເລີຍ:

3 ຄວາມຈິງທີ່ປ່ຽນແນວຄິດຊີວິດທ່ານໄປຕະຫຼອດການ

1. ການ “ເວົ້າ” ເຖິງເປົ້າໝາຍ ເຮັດໃຫ້ໂອກາດສຳເລັດຫຼຸດລົງ

• ຄຳແນະນຳ: ຈົ່ງເກັບຄວາມຫງຽບໄວ້ເປັນພະລັງ. ຢ່າຟ້າວໂພສສ໌ ຫຼື ປະກາດໃຫ້ໃຜຮູ້, ໃຫ້ “ລົງມືເຮັດ” ໂດຍໃຫ້ຜົນງານເປັນຕົວບອກເລົ່າຄວາມສຳເລັດຂອງທ່ານເອງ.

ຫຼາຍຄົນມີນິໄສມັກປະກາດເປົ້າໝາຍໃຫຍ່ໆ ໃຫ້ໂລກຮູ້ ຫຼື ເລົ່າແຜນການໃຫ້ໝູ່ຟັງດ້ວຍຄວາມຕື່ນເຕັ້ນ. ແຕ່ການວິໄຈທາງຈິດວິທະຍາພົບວ່າ ເມື່ອເຮົາເວົ້າເຖິງເປົ້າໝາຍແລ້ວໄດ້ຮັບການຊົມເຊີຍ, ສະໝອງຈະຫຼັ່ງສານແຫ່ງຄວາມພໍໃຈອອກມາ ຄືກັບວ່າເຮົາໄດ້ເຮັດສຳເລັດແລ້ວ. ຜົນກໍຄື ເຮົາຈະ “ອີ່ມ” ທາງຄວາມຮູ້ສຶກ ແລະ ຂາດພະລັງໃນການລົງມືເຮັດແທ້.

ປຶ້ມຫົວນີ້ໄດ້ຍົກປະເດັນທີ່ຂັດກັບຄວາມຮູ້ສຶກທົ່ວໄປວ່າ ການປະກາດເປົ້າໝາຍໃຫ້ໂລກຮູ້ ມັກຈະເຮັດໃຫ້ເຮົາສຳເລັດໄດ້ຍາກຂຶ້ນ:

ວິທີແກ້ໄຂ: ຈົ່ງເກັບຄວາມງຽບໄວ້ເປັນພະລັງ, ບໍ່ໂພສສ໌, ບໍ່ປະກາດ, ແຕ່ໃຫ້ເອົາພະລັງທັງໝົດໄປລົງມືເຮັດວຽກນ້ອຍໆ ທີ່ຂັບເຄື່ອນເປົ້າໝາຍໄປຂ້າງໜ້າແທ້ໆ.

2. ຢ່າປ່ອຍໃຫ້ “ອີໂກ້” ຢຸດການຮຽນຮູ້ຂອງທ່ານ

ການຫຼອກລວງຂອງສະໝອງ: ເມື່ອເຮົາເວົ້າເຖິງແຜນການໃຫຍ່ໆ ແລ້ວໄດ້ຮັບຄຳຊົມເຊີຍ, ສະໝອງສ່ວນທີ່ໃຫ້ຄວາມຮູ້ສຶກພໍໃຈຈະຖືກກະຕຸ້ນ ເໝືອນກັບວ່າເຮົາໄດ້ເຮັດສຳເລັດໄປແລ້ວ.

ຜົນທີ່ຕາມມາ: ເຮົາຈະໝົດແຮງບັນດານໃຈໃນການລົງມືເຮັດແທ້ ເພາະໄດ້ຮັບ “ລາງວັນທາງຄວາມຮູ້ສຶກ” ໄປກ່ອນແລ້ວ.

ເມື່ອເຮົາເລີ່ມປະສົບຄວາມສຳເລັດ ຫຼື ເກັ່ງຂຶ້ນມາໃນລະດັບໜຶ່ງ, ອີໂກ້ມັກຈະບອກວ່າ “ເຈົ້າຮູ້ໝົດແລ້ວ” ຫຼື “ເຈົ້າເກັ່ງກວ່າຄົນອື່ນ”. ນີ້ຄືຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງການຢຸດພັດທະນາ (Stagnation). ຄົນທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ແທ້ຈິງ ຈະຍຶດໝັ້ນໃນການເປັນ “ນັກຮຽນ” ຕະຫຼອດຊີວິດ.

• ຄຳແນະນຳ: ຊອກຫາຄົນທີ່ເກັ່ງກວ່າ, ຍອມຮັບການຕຳນິຕິຊົມໂດຍບໍ່ຕ້ອງແກ້ຕົວ ແລະ ຢ່າຢ້ານທີ່ຈະຖາມໃນສິ່ງທີ່ທ່ານບໍ່ຮູ້.

ສັດຕູທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດຂອງການຮຽນຮູ້ ຄື “ຄວາມຮູ້ສຶກວ່າຕົນເອງຮູ້ແລ້ວ”. ອີໂກ້ເຫັນວ່າການຂໍຄຳແນະນຳເປັນເລື່ອງຂອງຄົນອ່ອນແອ:

• ລະບົບການຮຽນຮູ້: ຜູ້ຂຽນໄດ້ນຳສະເໜີລະບົບ “ບວກ-ລົບ-ເທົ່າກັບ” (Plus, Minus, Equal) ຄື: ຕ້ອງມີຄົນທີ່ເກັ່ງກວ່າໄວ້ຮຽນຮູ້, ມີຄົນທີ່ດ້ອຍກວ່າໄວ້ສອນ, ແລະ ມີຄົນທີ່ເທົ່າກັນໄວ້ທ້າທາຍຕົນເອງ.
• ການຍອມຮັບການຕຳນິ: ຄົນທີ່ປະສົບຄວາມສຳເລັດແທ້ຈິງ ຈະຖືວ່າການຖືກວິຈານຄື “ຂອງຂວັນ” ແລະ ຍອມຮັບຟັງໂດຍບໍ່ແກ້ຕົວ.

3. ເລືອກລະຫວ່າງ “ການເປັນຄົນສຳຄັນ” ກັບ “ການເຮັດສິ່ງສຳຄັນ”

ບົດຮຽນນີ້ມາຈາກ John Boyd, ນັກຍຸດທະສາດການທະຫານຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່. ເຮົາມັກຈະຫຼົງທາງໄປກັບຕຳແໜ່ງ, ພາບລັກທີ່ເບິ່ງແລ້ວສຳຄັນໃນສາຍຕາຄົນອື່ນ ຈົນລືມຈຸດປະສົງຫຼັກໃນການສ້າງຜົນງານທີ່ແທ້ຈິງ.

• ຄຳແນະນຳ: ກ່ອນຈະຕັດສິນໃຈຮັບວຽກ ຫຼື ໂອກາດໃດໆ, ໃຫ້ຖາມຕົນເອງວ່າ: “ຂ້ອຍຢາກໄດ້ສິ່ງນີ້ ເພາະມັນຈະຊ່ວຍໃຫ້ຂ້ອຍເຮັດສິ່ງທີ່ສຳຄັນ ຫຼື ເພາະມັນຈະເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍເບິ່ງເປັນຄົນສຳຄັນ?”

ນີ້ຄືຄຳຖາມຫຼັກທີ່ຈະປ່ຽນທຸກການຕັດສິນໃຈໃນຊີວິດຂອງທ່ານ:

• ທາງເລືອກທີ 1 (ການເປັນຄົນສຳຄັນ): ໄດ້ຕຳແໜ່ງ, ໄດ້ຮັບການຍ້ອງຍໍ, ແຕ່ອາດຕ້ອງຍອມປະນີປະນອມກັບຄວາມຖືກຕ້ອງ ຫຼື ຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນເອງ.
• ທາງເລືອກທີ 2 (ການເຮັດສິ່ງສຳຄັນ): ອາດບໍ່ມີໃຜຍ້ອງຍໍ, ອາດບໍ່ໄດ້ເລື່ອນຕຳແໜ່ງ, ແຕ່ຈະໄດ້ເຮັດວຽກທີ່ສ້າງການປ່ຽນແປງແທ້ຈິງ ແລະ ບໍ່ຕ້ອງຂາຍຈິດວິນຍານຂອງຕົນເອງ.
• ບົດຮຽນຈາກ John Boyd: ເມື່ອເປົ້າໝາຍຂອງທ່ານໃຫຍ່ກວ່າຕົວຕົນຂອງທ່ານ, ການຕັດສິນໃຈຈະງ່າຍຂຶ້ນ ເພາະທ່ານຈະຮູ້ວ່າສິ່ງໃດຄວນປະຕິເສດ ແລະ ສິ່ງໃດຄວນໂຟກັສ.

ບົດຮຽນຈາກ Katharine Graham: ຄວາມແກ່ງທີ່ແທ້ຈິງ

ປຶ້ມຫົວນີ້ ໄດ້ຍົກຕົວຢ່າງທີ່ໜ້າປະທັບໃຈຂອງ Katharine Graham ຜູ້ກຸມບັງເຮືອນອານາຈັກສື່ Washington Post. ໃນເວລາທີ່ລາວປະເຊີນກັບມໍລະສຸມຊີວິດ ແລະ ວຽກງານ, ລາວບໍ່ໄດ້ເລືອກໃຊ້ຄວາມທິຖິ ຫຼື ການຮຽກຮ້ອງຄວາມເຫັນໃຈ ແຕ່ໃຊ້ “ຄວາມອົດທົນ” ແລະ “ຄວາມນິ່ງສະຫງົບ” ໃນການຈັດການກັບບັນຫາ. ລາວພິສູດໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄວາມແກ່ງທີ່ແທ້ຈິງບໍ່ແມ່ນການຊະນະຄົນອື່ນ, ແຕ່ແມ່ນການຈັດການກັບບັນຫາດ້ວຍຄວາມຮັບຜິດຊອບ ແລະ ຄວາມອ່ອນນ້ອມຖ່ອມຕົວ.

ເລື່ອງລາວຂອງ Katharine Graham ເປັນຕົວຢ່າງຂອງການກ້າວຜ່ານອີໂກ້:

• ການປັບຕົວ: ຫຼັງຈາກທີ່ສາມີລາວເສຍຊີວິດ ແລະ ຕ້ອງເຂົ້າມາບໍລິຫານອານາຈັກສື່ Washington Post, ລາວບໍ່ໄດ້ໃຊ້ຄວາມທິຖິ ແຕ່ໃຊ້ຄວາມອົດທົນ ແລະ ຄວາມນິ່ງສະຫງົບ.
• ການຈັດການກັບບັນຫາ: ລາວບໍ່ໄດ້ໂທດໂຊກຊະຕາ ຫຼື ຕີໂພຍຕີພາຍ ເມື່ອປະເຊີນກັບແຮງກົດດັນທາງການເມືອງ ແລະ ບັນຫາບໍລິສັດ, ແຕ່ເລືອກທີ່ຈະຮັກສາມໍລະດົກ ແລະ ເຮັດໜ້າທີ່ໃຫ້ດີທີ່ສຸດ.

ສະຫຼຸບ

ຖ້າທ່ານຕ້ອງການຄວາມສຳເລັດທີ່ຍືນຍົງ, ທ່ານຕ້ອງຮຽນຮູ້ທີ່ຈະ “ວາງຕົນເອງລົງ” ພໍທີ່ຈະເຫັນຄວາມຈິງ. ອີໂກ້ຈະຮຽກຮ້ອງໃຫ້ໂລກເປັນໄປຕາມໃຈທ່ານ ແຕ່ຄວາມຖ່ອມຕົວຈະຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານປັບຕົວເຂົ້າກັບຄວາມຈິງ ແລະ ສ້າງຜົນງານທີ່ມີຄວາມໝາຍແທ້ຈິງ.

ເລີ່ມຕົ້ນມື້ນີ້: ລອງເລືອກເປົ້າໝາຍສຳຄັນທີ່ສຸດຂອງທ່ານມາ 1 ຢ່າງ, ງຽບໄວ້, ບໍ່ຕ້ອງໂພສສ໌, ແລ້ວລົງມືເຮັດໃຫ້ມັນເກີດຜົນ. ນັ້ນຄືກ້າວທຳອິດຂອງການເອົາຊະນະສັດຕູທີ່ຊື່ວ່າ “ອີໂກ້” ຂອງທ່ານ.

ຍົກຕົວຢ່າງ: ໃນສັງຄົມລາວເຮົາ, ການມີ “ໜ້າຕາ” ຫຼື “ກຽດຕິຍົດ” ເປັນສິ່ງທີ່ສຳຄັນ, ແຕ່ບາງຄັ້ງ ຖ້າເຮົາໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບມັນຫຼາຍເກີນໄປ ຈົນກາຍເປັນຄວາມທະນົງຕົວ (Ego), ມັນກໍກາຍເປັນກຳແພງທີ່ກັ້ນເຮົາໄວ້ບໍ່ໃຫ້ຮຽນຮູ້ ແລະ ພັດທະນາ. ຕໍ່ໄປນີ້ຄືວິທີທີ່ເຈົ້າສາມາດນຳໄປປັບໃຊ້ໃນຊີວິດຈິງ:

1. ຕອນເຊົ້າ: ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ “ຈິດໃຈຂອງນັກຮຽນ” (The Beginner’s Mind)

ກ່ອນເລີ່ມວຽກ, ໃຫ້ຖາມຕົວເອງວ່າ: “ມື້ນີ້ມີຫຍັງທີ່ຂ້ອຍຍັງບໍ່ຮູ້ ຫຼື ສາມາດຮຽນຮູ້ໄດ້ຈາກຄົນອ້ອມຂ້າງ?”

• ຕົວຢ່າງໃນຊີວິດຈິງ: ບໍ່ວ່າເຈົ້າຈະເປັນພະນັກງານລະດັບໃດ, ໃຫ້ເປີດໃຈຮັບຟັງຄຳແນະນຳຂອງເພື່ອນຮ່ວມງານ ຫຼື ລຸ້ນນ້ອງ. ການຖາມວ່າ “ອັນນີ້ເຮັດແນວໃດ?” ບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເບິ່ງຄືຄົນບໍ່ເກັ່ງ, ແຕ່ມັນສະແດງເຖິງຄວາມປາຖະໜາທີ່ຈະເກັ່ງຂຶ້ນ.

2. ຕອນບ່າຍ: ເຮັດວຽກດ້ວຍ “ເນື້ອໃນ” ບໍ່ແມ່ນ “ຮູບລັກສະນະ”

ໃນຂະນະທີ່ເຮັດວຽກ, ໃຫ້ສຸມໃສ່ຜົນງານ ແລະ ຄວາມສຳເລັດຂອງວຽກງານ ຫຼາຍກວ່າການຢາກໃຫ້ຄົນອື່ນມາຊົມເຊີຍ.

• ຕົວຢ່າງໃນຊີວິດຈິງ: ຖ້າເຈົ້າເຮັດໂຄງການໃດໜຶ່ງສຳເລັດ, ຢ່າຟ້າວໂອ້ອວດໃນສື່ສັງຄົມອອນລາຍ. ໃຫ້ສຸມໃສ່ການເຮັດວຽກຕໍ່ໄປໃຫ້ດີຂຶ້ນ. ການເຮັດວຽກຢ່າງຕັ້ງໜ້າໂດຍບໍ່ຫວັງຊື່ສຽງ ແມ່ນການສ້າງ “ຖານ” ທີ່ແຂງແກ່ນທີ່ສຸດໃຫ້ກັບຊີວິດຂອງເຈົ້າ.

3. ຕອນແລງ: ທົບທວນຄວາມຜິດພາດ (Failure is Feedback)

ຖ້າມື້ນີ້ເຈົ້າພາດ ຫຼື ຖືກຕຳນິ, ໃຫ້ຢຸດຄວາມຄິດທີ່ວ່າ “ຂ້ອຍບໍ່ດີພໍ” ຫຼື “ຄົນອື່ນແກ້ງຂ້ອຍ”.

• ຕົວຢ່າງໃນຊີວິດຈິງ: ຖ້າຫົວໜ້າຕຳນິວຽກຂອງເຈົ້າ, ແທນທີ່ຈະປ້ອງກັນຕົວເອງ (Ego), ໃຫ້ຍອມຮັບວ່າ: “ຂອບໃຈທີ່ແນະນຳ, ຂ້ອຍຈະນຳໄປປັບປຸງ.” ການເຮັດແບບນີ້ຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເປັນຄົນທີ່ໃຜໆກໍຢາກຮ່ວມງານນຳ ແລະ ເຈົ້າກໍຈະພັດທະນາຕົນເອງໄດ້ໄວຂຶ້ນຫຼາຍ.

ເຈົ້າສາມາດຂຽນສິ່ງນີ້ລົງໃນປຶ້ມບັນທຶກຂອງເຈົ້າທຸກຄືນ:

1. ມື້ນີ້ຂ້ອຍໄດ້ຮຽນຮູ້ຫຍັງໃໝ່ແດ່? (ເພື່ອຫຼຸດຜ່ອນຄວາມທະນົງຕົວວ່າເຮົາຮູ້ທຸກຢ່າງແລ້ວ)
2. ມື້ນີ້ຂ້ອຍໄດ້ຊ່ວຍເຫຼືອໃຜ ຫຼື ເຮັດໃຫ້ວຽກຂອງຄົນອື່ນງ່າຍຂຶ້ນແນວໃດ? (ເພື່ອຝຶກການໃຫ້ ແລະ ການເປັນຜູ້ສະໜັບສະໜູນ)
3. ຖ້າມີເຫດການທີ່ບໍ່ສົມຫວັງ, ຂ້ອຍໄດ້ຮຽນຮູ້ຫຍັງຈາກມັນ? (ເພື່ອປ່ຽນຄວາມລົ້ມເຫຼວໃຫ້ເປັນ “ເວລາທີ່ມີຊີວິດ”)

ຄຳຄົມເຕືອນໃຈ: “ຄວາມອ່ອນນ້ອມຄືຮາກຖານຂອງຄວາມສຳເລັດທີ່ຍືນຍົງ. ເມື່ອເຈົ້າຫຼຸດ Ego ລົງໄດ້, ເຈົ້າຈະເຫັນໂລກທີ່ກວ້າງຂຶ້ນ ແລະ ເຫັນທາງອອກຂອງບັນຫາໄດ້ງ່າຍຂຶ້ນ.”

ການປັບຕົວແບບນີ້ອາດຈະຍາກໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ເພາະເຮົາຖືກປູກຝັງໃຫ້ຢາກເດັ່ນຢາກດັງ, ແຕ່ເມື່ອເຈົ້າລອງເຮັດເບິ່ງແລ້ວ ເຈົ້າຈະພົບວ່າຊີວິດທີ່ປາດສະຈາກຄວາມທະນົງຕົວເກີນຄວນນັ້ນ ມັນເບົາສະບາຍ ແລະ ມີຄວາມສຸກກວ່າຫຼາຍ.

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: ແປ ແລະ ຮຽບຮຽງມາຈາກປຶ້ມ: “Ego Is the Enemy” (ອັດຕາແມ່ນສັດຕູ) ໂດຍ Ryan Holiday.