ໂທລະສັບ (Telephone) ແມ່ນຫຍັງ?

ໂທລະສັບ (Telephone) ແມ່ນອຸປະກອນທີ່ຊ່ວຍໃຫ້ຄົນສອງຄົນ ຫຼື ຫຼາຍກວ່ານັ້ນ ສາມາດສົນທະນາກັນໄດ້ຈາກໄລຍະທາງໄກ. ມັນຈະປ່ຽນສຽງເວົ້າຂອງທ່ານໃຫ້ກາຍເປັນສັນຍານໄຟຟ້າ, ເຊິ່ງສັນຍານເຫຼົ່ານີ້ຈະເດີນທາງຜ່ານສາຍໄຟ ຫຼື ຊ່ອງທາງອື່ນໆ ໄປຍັງໂທລະສັບອີກເຄື່ອງໜຶ່ງ. ຈາກນັ້ນ, ໂທລະສັບເຄື່ອງນັ້ນກໍຈະປ່ຽນສັນຍານກັບຄືນມາເປັນສຽງ ເພື່ອໃຫ້ອີກຝ່າຍໜຶ່ງສາມາດໄດ້ຍິນສຽງຂອງທ່ານ. ຄຳວ່າ “ໂທລະສັບ” (Telephone) ມາຈາກຄຳພາສາກຣີກທີ່ມີຄວາມໝາຍວ່າ “ສຽງທີ່ມາຈາກໄລຍະໄກ”.

ໃນປີ ຄ.ສ. 1876, ອາເລັກຊານເດີ ກຣາແຮມ ເບລ (Alexander Graham Bell) ໄດ້ຮັບສິດທິບັດສະບັບທຳອິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ ສຳລັບອຸປະກອນທີ່ສາມາດສົ່ງສຽງມະນຸດໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນ. ຈາກນັ້ນກໍມີຫຼາຍຄົນໄດ້ເຂົ້າມາຊ່ວຍພັດທະນາສິ່ງປະດິດນີ້. ໃນເວລາຕໍ່ມາ, ໂທລະສັບກໍໄດ້ກາຍເປັນສິ່ງທີ່ສຳຄັນຫຼາຍໃນຄົວເຮືອນ, ທຸລະກິດ, ແລະ ໜ່ວຍງານລັດຖະບານຕ່າງໆ ທົ່ວໂລກ.

ໂທລະສັບແບບໝຸນເລກ (Rotary dial telephone): ໂທລະສັບຍຸກເກົ່າທີ່ຕ້ອງໃຊ້ນິ້ວມືໝຸນແຜ່ນເລກເພື່ອໂທອອກ.

ໂທລະສັບປຸ່ມກົດ AT&T ຈາກປີ 1980: ໂທລະສັບທີ່ພັດທະນາຂຶ້ນມາໂດຍໃຊ້ປຸ່ມກົດແທນການໝຸນ ເພື່ອຄວາມສະດວກ ແລະ ວ່ອງໄວ.

ໂທລະສັບແມ່ນຫຍັງ?

ໂທລະສັບເປັນເຄື່ອງມືສື່ສານທີ່ຊ່ວຍໃຫ້ຜູ້ຄົນສາມາດສົນທະນາກັນໄດ້ໃນໄລຍະທາງໄກ. ມັນຈະຮັບສຽງ ເຊັ່ນ: ສຽງເວົ້າຂອງທ່ານ, ແລ້ວປ່ຽນໃຫ້ກາຍເປັນສັນຍານໄຟຟ້າ. ຈາກນັ້ນ, ສັນຍານເຫຼົ່ານີ້ຈະເດີນທາງໄປຫາໂທລະສັບອີກເຄື່ອງໜຶ່ງ, ເຊິ່ງໂທລະສັບເຄື່ອງນັ້ນຈະປ່ຽນສັນຍານກັບຄືນມາເປັນສຽງໃຫ້ຜູ້ຟັງໄດ້ຍິນ. ດ້ວຍວິທີນີ້, ທ່ານສາມາດສົນທະນາກັນໄດ້ເຖິງແມ່ນວ່າຈະຢູ່ຫ່າງໄກກັນຫຼາຍໄມລ໌ກໍຕາມ.

ໂທລະສັບເຮັດວຽກແນວໃດ?

ໂທລະສັບທຸກເຄື່ອງມີສອງພາກສ່ວນຫຼັກຄື: ໄມໂຄຣໂຟນ (Microphone) ແລະ ລຳໂພງຫູຟັງ (Earphone). ໄມໂຄຣໂຟນ ຫຼື ຕົວສົ່ງສັນຍານ (Transmitter) ແມ່ນບ່ອນທີ່ທ່ານເວົ້າລົງໄປ, ມັນຈະປ່ຽນຄື້ນສຽງເວົ້າຂອງທ່ານໃຫ້ເປັນສັນຍານໄຟຟ້າ. ສ່ວນລຳໂພງຫູຟັງ ຫຼື ຕົວຮັບສັນຍານ (Receiver) ແມ່ນບ່ອນທີ່ທ່ານຟັງ, ມັນຈະປ່ຽນສັນຍານໄຟຟ້າກັບຄືນມາເປັນສຽງ. ພາກສ່ວນເຫຼົ່ານີ້ມັກຈະລວມຢູ່ໃນໂທລະສັບມືຖື (Handset) ທີ່ທ່ານຖືແນບຫູ ແລະ ປາກ. ໂທລະສັບຊ່ວຍໃຫ້ຜູ້ຄົນສາມາດເວົ້າ ແລະ ຟັງໄດ້ໃນເວລາພ້ອມກັນ.

ໂທລະສັບສ່ວນໃຫຍ່ຍັງມີວິທີແຈ້ງເຕືອນເວລາທີ່ມີຄົນໂທຫາ ເຊັ່ນ: ສຽງດັງ (Ringing) ຫຼື ໄຟກະພິບ. ໃນການໂທອອກ, ປົກກະຕິແລ້ວທ່ານຈະຕ້ອງກົດເບີໂທລະສັບໂດຍໃຊ້ແຜງປຸ່ມກົດ (Keypad). ເບີນີ້ຈະເປັນຕົວບອກລະບົບໂທລະສັບວ່າຕ້ອງສົ່ງສາຍຂອງທ່ານໄປຫາບ່ອນໃດ.

ໃຜເປັນຜູ້ປະດິດໂທລະສັບ?

ແນວຄວາມຄິດໃນການສົ່ງສຽງຜ່ານສາຍໄຟໄດ້ຮັບການຄົ້ນຄວ້າໂດຍນັກປະດິດຫຼາຍທ່ານ ເຊັ່ນ: ອັນໂຕນິໂອ ເມອຸສຊີ (Antonio Meucci), ໂຢຮັນ ຟີລິບ ຣາຍສ໌ (Johann Philipp Reis), ອາເລັກຊານເດີ ກຣາແຮມ ເບລ (Alexander Graham Bell), ແລະ ເອລີຊາ ເກຣ (Elisha Gray) ຕ່າງກໍໄດ້ພັດທະນາອຸປະກອນທີ່ມີລັກສະນະຄ້າຍຄືກັນ.

ອາເລັກຊານເດີ ກຣາແຮມ ເບລ ເປັນຄົນທຳອິດທີ່ໄດ້ຮັບສິດທິບັດສຳລັບໂທລະສັບໄຟຟ້າໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ ໃນເດືອນມີນາ ປີ 1876. ສິ່ງປະດິດຂອງລາວໃຊ້ກະແສໄຟຟ້າຊະນິດພິເສດທີ່ສາມາດສ້າງສຽງຄືນໃໝ່ໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນ, ເຊິ່ງຖືເປັນບາດກ້າວອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ຫຼັງຈາກທີ່ເບລໄດ້ຮັບສິດທິບັດບໍ່ດົນ, ທິວາດາ ປຸສກາສ (Tivadar Puskás) ໄດ້ສະເໜີແນວຄວາມຄິດກ່ຽວກັບ “ຊຸມສາຍໂທລະສັບ” (Telephone switch), ເຊິ່ງອະນຸຍາດໃຫ້ໂທລະສັບຫຼາຍເຄື່ອງສາມາດເຊື່ອມຕໍ່ກັນຜ່ານຈຸດສູນກາງດຽວ, ເກີດເປັນເຄືອຂ່າຍໂທລະສັບຂຶ້ນມາ.

ການເຊື່ອມຕໍ່ສາຍໂທລະສັບ: ຈາກພະນັກງານຄວບຄຸມສາຍສູ່ລະບົບເຄືອຂ່າຍ

ໃນເບື້ອງຕົ້ນ, ໂທລະສັບຈະຖືກເຊື່ອມຕໍ່ຫາກັນໂດຍກົງ. ນັ້ນໝາຍຄວາມວ່າທ່ານຕ້ອງມີສາຍແຍກຕ່າງຫາກສຳລັບແຕ່ລະຄົນທີ່ທ່ານຕ້ອງການໂທຫາ ເຊິ່ງວິທີນີ້ບໍ່ມີຄວາມສະດວກສະບາຍສຳລັບຫຼາຍໆຄົນ. ຕໍ່ມາຈຶ່ງໄດ້ມີການສ້າງ “ແຜງຄວບຄຸມສາຍສູນກາງ” (Switchboards) ຂຶ້ນມາ, ໂດຍມີພະນັກງານປະຈຳຢູ່ແຜງເຫຼົ່ານີ້ເພື່ອເຮັດໜ້າທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ສາຍຂອງທ່ານໄປຍັງບຸກຄົນທີ່ທ່ານຕ້ອງການລົມນຳດ້ວຍມື.

ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ, ແຜງຄວບຄຸມເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຖືກເຊື່ອມຕໍ່ເຂົ້າຫາກັນຈົນກາຍເປັນເຄືອຂ່າຍຂະໜາດໃຫຍ່ລະດັບໂລກ ທີ່ເອີ້ນວ່າ ເຄືອຂ່າຍໂທລະສັບສາທາລະນະ (Public Switched Telephone Network). ຕໍ່ມາ, ລະບົບວິທະຍຸໄດ້ຊ່ວຍໃຫ້ຜູ້ຄົນສາມາດໃຊ້ໂທລະສັບໃນລົດ ແລະ ເທິງເຮືອໄດ້. ໃນປີ 1973, ໂທລະສັບມືຖືເຄື່ອງທຳອິດທີ່ຖືໄດ້ກໍໄດ້ຖືກນຳສະເໜີອອກມາ. ໂທລະສັບມືຖືລຸ້ນທຳອິດເຫຼົ່ານີ້ໃຊ້ສັນຍານອະນາລັອກ (Analog), ກ່ອນທີ່ເຄືອຂ່າຍດິຈິຕອນຈະເຂົ້າມາພັດທະນາໃຫ້ໂທລະສັບມືຖືດີຂຶ້ນ ແລະ ມີລາຄາທີ່ເຂົ້າເຖິງໄດ້ງ່າຍຂຶ້ນ.

ໂທລະສັບຍຸກເກົ່າ: ຈາກແບບ “ທຽນໄຂ” ສູ່ແບບ “ໝຸນເລກ”

ໂທລະສັບໃນຍຸກທຳອິດມີຮູບຮ່າງໜ້າຕາແຕກຕ່າງຈາກໂທລະສັບໃນປັດຈຸບັນຫຼາຍ. ບາງເຄື່ອງໃຊ້ໄມໂຄຣໂຟນພິເສດທີ່ມີສຽງດັງຫຼາຍ ແລະ ມັກຈະຕ້ອງໃຊ້ແບັດເຕີຣີພາຍໃນເຮືອນເພື່ອໃຫ້ເຄື່ອງເຮັດວຽກໄດ້, ເຊິ່ງຊ່າງເຕັກນິກຈະຕ້ອງມາຢ້ຽມຢາມເຮືອນຂອງທ່ານເປັນປະຈຳເພື່ອມາຕວດສອບແບັດເຕີຣີເຫຼົ່ານັ້ນ.

ໃນຕອນທຳອິດ, ໂທລະສັບໃຊ້ສາຍດຽວຄືກັບໂທລະເລກ (Telegraph) ແບບເກົ່າ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ເກີດບັນຫາເຊັ່ນ: ໄດ້ຍິນການສົນທະນາຂອງຄົນອື່ນ ຫຼື ມີສຽງລົບກວນ. ຕໍ່ມາຈຶ່ງໄດ້ປ່ຽນມາໃຊ້ລະບົບສອງສາຍ ເຊິ່ງເຮັດວຽກໄດ້ດີກວ່າຫຼາຍ.

ເພື່ອຮຽກຮ້ອງຄວາມສົນໃຈຈາກພະນັກງານຄວບຄຸມສາຍ (Operator), ບາງຄັ້ງຜູ້ຄົນກໍຕ້ອງຜິວປາກໃສ່ໂທລະສັບ! ຕໍ່ມາໂທລະສັບຈຶ່ງມີກະດິ່ງເພື່ອໃຊ້ແຈ້ງເຕືອນສາຍໂທເຂົ້າ. ລະບົບໂທລະສັບອັດຕະໂນມັດຍຸກທຳອິດຍັງຕ້ອງໃຊ້ສາຍໄຟເຖິງ 7 ເສັ້ນເພື່ອເຮັດວຽກໃນຟັງຊັນຕ່າງໆ.

ໃນຊຸມປີ 1890, ໂທລະສັບຮູບແບບໃໝ່ໄດ້ປະກົດຂຶ້ນ ເຊິ່ງມັກເອີ້ນກັນວ່າ “ໂທລະສັບແບບທຽນໄຂ” (Candlestick phone). ມັນມີຖານສູງສຳລັບວາງໄມໂຄຣໂຟນ, ສ່ວນຫູຟັງຈະແຂວນໄວ້ເທິງງ່ຽງ ເຊິ່ງເຮັດໜ້າທີ່ເປັນສະວິດໄປໃນຕົວ. ສິ່ງນີ້ເຮັດໃຫ້ຮູ້ໄດ້ງ່າຍວ່າໂທລະສັບຖືກ “ວາງສາຍຢູ່” ຫຼື “ຍົກສາຍອອກ” (ກຳລັງນຳໃຊ້).

ຮອດຕົ້ນຊຸມປີ 1900, ໂທລະສັບແບບທີ່ລວມຫູຟັງ ແລະ ໄມໂຄຣໂຟນໄວ້ໃນຊຸດດຽວກັນ (Handset) ກໍໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມ. ໃນຊຸມປີ 1930, ໂທລະສັບແບບໝຸນເລກ (Rotary dial) ກໍກາຍເປັນສິ່ງທົ່ວໄປ. ທ່ານຕ້ອງໝຸນແຜ່ນເລກສຳລັບແຕ່ລະຕົວເລກ ເຊິ່ງຊ່ວຍໃຫ້ຜູ້ຄົນສາມາດໂທອອກໄດ້ດ້ວຍຕົນເອງໂດຍບໍ່ຕ້ອງຜ່ານພະນັກງານ. ຫຼັງຈາກສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີ 2, ເຄືອຂ່າຍໂທລະສັບໄດ້ຂະຫຍາຍຕົວຢ່າງວ່ອງໄວ. ໃນປີ 1963, ໂທລະສັບແບບປຸ່ມກົດກໍຖືກນຳສະເໜີໂດຍບໍລິສັດ AT&T ເຊິ່ງໃຊ້ສັນຍານສຽງ (Tones) ແທນການກົດແປັກໆ ເພື່ອເລືອກເບີໂທລະສັບ.

ໂທລະສັບພິເສດ: ການສື່ສານດ້ວຍພະລັງງານສຽງ

ໂທລະສັບສຸກເສີນສະໄໝໃໝ່ທີ່ໃຊ້ພະລັງງານຈາກສຽງພຽງຢ່າງດຽວ

ໂທລະສັບທີ່ໃຊ້ພະລັງງານສຽງ (Sound-powered telephone) ແມ່ນໂທລະສັບປະເພດພິເສດ ເຊິ່ງເຮັດວຽກໂດຍໃຊ້ພະລັງງານຈາກສຽງເວົ້າຂອງທ່ານພຽງຢ່າງດຽວ. ມັນບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງໃຊ້ແບັດເຕີຣີ ຫຼື ແຫຼ່ງຈ່າຍໄຟຈາກພາຍນອກ.

ໂທລະສັບທີ່ໃຊ້ພະລັງງານສຽງເຮັດວຽກແນວໃດ?

ເມື່ອທ່ານເວົ້າລົງໄປໃນໂທລະສັບປະເພດນີ້, ຄື້ນສຽງຈາກສຽງເວົ້າຂອງທ່ານຈະສ້າງສັນຍານໄຟຟ້າຂະໜາດນ້ອຍ. ສັນຍານນີ້ຈະເດີນທາງຜ່ານສາຍໄຟໄປຍັງໂທລະສັບອີກເຄື່ອງໜຶ່ງ, ເຊິ່ງຢູ່ບ່ອນນັ້ນສັນຍານຈະຖືກປ່ຽນກັບຄືນມາເປັນສຽງໃຫ້ຜູ້ຟັງໄດ້ຍິນ. ເພື່ອໃຊ້ໃນການຮຽກຮ້ອງຄວາມສົນໃຈຈາກອີກຝ່າຍ, ໂທລະສັບເຫຼົ່ານີ້ມັກຈະມີເຄື່ອງປັ່ນໄຟແບບມືໝຸນ (Hand-cranked generator). ເຄື່ອງປັ່ນໄຟນີ້ຈະສ້າງກະແສໄຟຟ້າເພື່ອເຮັດໃຫ້ສຽງກິ່ງດັງຢູ່ອີກຝ່າຍໜຶ່ງ.

ໂທລະສັບທີ່ໃຊ້ພະລັງງານສຽງຖືກນຳໃຊ້ຢູ່ໃສ?

ໂທລະສັບເຫຼົ່ານີ້ມີປະໂຫຍດຫຼາຍໃນສະຖານທີ່ທີ່ອາດຈະມີໄຟຟ້າຂັດຂ້ອງ. ພວກມັນມັກຖືກນຳໃຊ້ຢູ່ສະໜາມບິນ, ເທິງເຮືອ, ໃນບໍ່ແຮ່, ແລະ ໃນລະບົບການສື່ສານທາງການທະຫານ. ເນື່ອງຈາກພວກມັນໃຊ້ແຮງດັນໄຟຟ້າຕໍ່າຫຼາຍ, ພວກມັນຈຶ່ງມີຄວາມປອດໄພໃນການນຳໃຊ້ໃນສະຖານທີ່ທີ່ມີຄວາມສ່ຽງຕໍ່ການລະເບີດ ເຊັ່ນ: ໂຮງງານເຄມີ. ສຳລັບເຮືອຂອງກອງທັບເຮືອ, ພວກມັນຈະມີການວາງສາຍໄຟພິເສດເພື່ອຮັບປະກັນວ່າລະບົບຈະຍັງສາມາດເຮັດວຽກໄດ້ເຖິງແມ່ນວ່າບາງສ່ວນຂອງເຮືອຈະໄດ້ຮັບຄວາມເສຍຫາຍກໍຕາມ.

ໂທລະສັບສຸກເສີນສະໄໝໃໝ່ທີ່ໃຊ້ພະລັງງານສຽງ: ອຸປະກອນສື່ສານພິເສດທີ່ໃຊ້ພະລັງງານຈາກສຽງເວົ້າໂດຍກົງ, ບໍ່ຕ້ອງໃຊ້ໄຟຟ້າ ຫຼື ແບັດເຕີຣີ.

ການປະຕິວັດດິຈິຕອນ: ການໂທຜ່ານອິນເຕີເນັດ (VoIP)

ໂທລະສັບຕັ້ງໂຕະແບບ IP ທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ກັບເຄືອຂ່າຍຄອມພິວເຕີ

ການປະດິດທຣານຊິສເຕີ (Transistor) ໃນປີ 1947 ໄດ້ປ່ຽນແປງເທັກໂນໂລຊີໂທລະສັບໄປຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ເປັນເວລາຫຼາຍປີທີ່ໂທລະສັບໄດ້ພັດທະນາຈາກລະບົບອະນາລັອກ (Analog) ມາເປັນລະບົບດິຈິຕອນ (Digital). ສິ່ງນີ້ເຮັດໃຫ້ການໂທສຽງມີຄວາມຊັດເຈນຂຶ້ນ, ມີລາຄາຖືກລົງ ແລະ ສາມາດຮອງຮັບການໂທຫຼາຍສາຍພ້ອມກັນໄດ້ຫຼາຍຂຶ້ນ.

ໃນຊຸມປີ 1980, ເທັກໂນໂລຊີ ISDN ໄດ້ນຳເອົາບໍລິການໂທລະສັບດິຈິຕອນມາສູ່ເຮືອນ ແລະ ທຸລະກິດຕ່າງໆ ເຊິ່ງລວມເຖິງການຮັບ-ສົ່ງຂໍ້ມູນ, ສຽງ ແລະ ແມ່ນແຕ່ການໂທວິດີໂອ.

ຕໍ່ມາ, ອິນເຕີເນັດໄດ້ເຮັດໃຫ້ການສົ່ງສຽງໃນຮູບແບບຂໍ້ມູນດິຈິຕອນເປັນໄປໄດ້. ສິ່ງນີ້ໄດ້ນຳໄປສູ່ການພັດທະນາ Voice over Internet Protocol (VoIP) ຫຼື ການໂທລະສັບຜ່ານອິນເຕີເນັດ. VoIP ຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານສາມາດໂທລະສັບໂດຍຜ່ານການເຊື່ອມຕໍ່ອິນເຕີເນັດຂອງທ່ານໄດ້. ເທັກໂນໂລຊີນີ້ໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມຢ່າງສູງ, ໂດຍໃນປີ 2005, ຜູ້ຄົນຈຳນວນຫຼາຍໃນປະເທດຍີ່ປຸ່ນ ແລະ ເກົາຫຼີໃຕ້ໄດ້ນຳໃຊ້ບໍລິການໂທລະສັບດິຈິຕອນກັນແລ້ວ.

ໃນປັດຈຸບັນ, VoIP ເປັນຊ່ອງທາງຫຼັກໃນການສື່ສານຂອງຜູ້ຄົນ. ມັນໃຊ້ການເຊື່ອມຕໍ່ອິນເຕີເນັດຄວາມໄວສູງ ແລະ ອຸປະກອນພິເສດ. ທ່ານສາມາດໃຊ້ໂທລະສັບ IP, ຕົວແປງສັນຍານສຳລັບໂທລະສັບທົ່ວໄປ, ຫຼື ແມ່ນແຕ່ແອັບພລິເຄຊັນໃນຄອມພິວເຕີ ຫຼື ສະມາດໂຟນຂອງທ່ານກໍໄດ້. VoIP ສະໄໝໃໝ່ຍັງສາມາດເຮັດວຽກຮ່ວມກັບເຄືອຂ່າຍມືຖື ເຊັ່ນ: Voice over LTE (VoLTE) ແລະ Voice over 5G (Vo5G) ເຊິ່ງໝາຍຄວາມວ່າທ່ານສາມາດໂທຜ່ານເຄືອຂ່າຍຂໍ້ມູນມືຖືຂອງທ່ານໄດ້. ແຕກຕ່າງຈາກໂທລະສັບອະນາລັອກແບບເກົ່າ, ໂທລະສັບດິຈິຕອນຕ້ອງການແຫຼ່ງຈ່າຍໄຟຂອງຕົນເອງ. ນອກຈາກນັ້ນ, ບໍລິການທີ່ອີງໃສ່ອິນເຕີເນັດຍັງຕ້ອງການວິທີການພິເສດເພື່ອລະບຸສະຖານທີ່ຂອງທ່ານໃຫ້ກັບໜ່ວຍງານສຸກເສີນ ໃນກໍລະນີທີ່ທ່ານໂທຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອ.

ໂທລະສັບຕັ້ງໂຕະແບບ IP: ໂທລະສັບທີ່ໃຊ້ໃນເຄືອຂ່າຍຄອມພິວເຕີ (VoIP) ເພື່ອໂທຜ່ານອິນເຕີເນັດ.

ໂທລະສັບໄຮ້ສາຍ: ອິດສະຫຼະໃນການເຄື່ອນໄຫວ

ລະບົບໂທລະສັບໄຮ້ສາຍທີ່ມີຫູຖື ແລະ ຖານສາກໄຟ

ໂທລະສັບໄຮ້ສາຍຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານສາມາດຍ່າງໄປມາໄດ້ໃນຂະນະທີ່ກຳລັງສົນທະນາ. ມັນມີ “ຖານສາກໄຟ” (Base station) ທີ່ສຽບຕໍ່ກັບສາຍໂທລະສັບ ຫຼື ໃຊ້ການໂທຜ່ານອິນເຕີເນັດ (VoIP). ຫູຖືແບບພົກພາຈະຕິດຕໍ່ສື່ສານກັບຖານສາກໄຟໂດຍໃຊ້ສັນຍານວິທະຍຸ, ເຊິ່ງໝາຍຄວາມວ່າທ່ານສາມາດຍ່າງໄປມາພາຍໃນເຮືອນ ຫຼື ສວນຂອງທ່ານໄດ້ໃນຂະນະທີ່ກຳລັງລົມໂທລະສັບຢູ່.

ໂທລະສັບໄຮ້ສາຍເຮັດວຽກແນວໃດ?

ຖານສາກໄຟມີວິທະຍຸທີ່ເຮັດໜ້າທີ່ສົ່ງ ແລະ ຮັບສັນຍານໄປຍັງຫູຖື. ຖານສາກໄຟຫຼາຍລຸ້ນຍັງມີລຳໂພງ ແລະ ໄມໂຄຣໂຟນສຳລັບການໂທແບບບໍ່ຕ້ອງໃຊ້ມືຖື (Hands-free). ພວກມັນອາດຈະມີແຜງປຸ່ມກົດສຳລັບໂທອອກ ແລະ ໜ້າຈໍເພື່ອສະແດງເບີໂທເຂົ້າ. ບາງລຸ້ນຍັງມີລະບົບຕອບຮັບອັດຕະໂນມັດ (Answering machine) ໃນຕົວອີກດ້ວຍ.

ຫູຖືໄຮ້ສາຍມີແບັດເຕີຣີທີ່ສາມາດສາກໄຟໃໝ່ໄດ້. ເມື່ອທ່ານວາງຫູຖືລົງໃສ່ແທ່ນ, ຖານສາກໄຟຈະເຮັດໜ້າທີ່ສາກແບັດເຕີຣີໃຫ້. ໂທລະສັບໄຮ້ສາຍຈຳເປັນຕ້ອງສຽບປລັກໄຟຟ້າເພື່ອໃຫ້ພະລັງງານແກ່ຖານສາກໄຟ ແລະ ລະບົບສາກໄຟ.

ລະບົບໂທລະສັບໄຮ້ສາຍ: ມີຫູຖືທີ່ສາມາດຍົກຍ້າຍໄດ້ ແລະ ຖານສາກໄຟທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ກັບສາຍໂທລະສັບຫຼັກ.

ໂທລະສັບມືຖື: ການເຊື່ອມຕໍ່ໄດ້ທຸກບ່ອນ

ວິວັດທະນາການຂອງໂທລະສັບມືຖືໃນສອງທົດສະວັດ, ຈາກປີ 1992 ຫາ 2014

ໂທລະສັບມືຖື ຫຼື ທີ່ມັກເອີ້ນກັນວ່າ “ເຊວຟອນ” (Cellphone) ແມ່ນໂທລະສັບແບບພົກພາທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ສື່ສານກັນໂດຍໃຊ້ສັນຍານວິທະຍຸ. ມັນໃຊ້ລະບົບເຄືອຂ່າຍເຊວລູລາ (Cellular network) ເຊິ່ງເປັນລະບົບຂອງເສົາອາກາດທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງຫໍສູງ ຫຼື ຕຶກອາຄານຕ່າງໆ. ເສົາອາກາດເຫຼົ່ານີ້ຈະເຊື່ອມຕໍ່ກັບເຄືອຂ່າຍໂທລະສັບໂລກ. ເຄືອຂ່າຍເຊວລູລາແບບອະນາລັອກ (Analog) ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນໃນປີ 1979, ສ່ວນເຄືອຂ່າຍດິຈິຕອນ ເຊັ່ນ: GSM ໄດ້ປະກົດຕົວຂຶ້ນໃນຊ່ວງຕົ້ນຊຸມປີ 1990. ເຄືອຂ່າຍແຕ່ລະລຸ້ນທີ່ພັດທະນາຂຶ້ນມາໃໝ່ (2G, 3G, 4G, 5G) ໄດ້ນຳເອົາຄວາມໄວໃນການສົ່ງຂໍ້ມູນທີ່ສູງຂຶ້ນ ແລະ ຟັງຊັນການນຳໃຊ້ທີ່ຫຼາກຫຼາຍກວ່າເກົ່າ.

ໂທລະສັບມືຖືຈຳເປັນຕ້ອງໃຊ້ຊິມກາດ (SIM card). ບັດໃບນ້ອຍນີ້ຈະເກັບຮັກສາເລກລະຫັດປະຈຳຕົວຂອງທ່ານໄວ້, ເຊິ່ງມັນຊ່ວຍໃຫ້ລະບົບເຄືອຂ່າຍສາມາດລະບຸຕົວຕົນຂອງທ່ານໄດ້.

ນັບຕັ້ງແຕ່ຊຸມປີ 1990 ເປັນຕົ້ນມາ, ໂທລະສັບມືຖືໄດ້ມີຟັງຊັນການນຳໃຊ້ຫຼາຍຢ່າງນອກເໜືອໄປຈາກການໂທເຂົ້າ-ອອກ ເຊັ່ນ: ການສົ່ງຂໍ້ຄວາມ (SMS), ປະຕິທິນ, ໂມງປຸກ, ກ້ອງຖ່າຍຮູບ, ເຄື່ອງຫຼິ້ນເພງ ແລະ ການເຂົ້າເຖິງອິນເຕີເນັດ. ໂທລະສັບມືຖືສ່ວນໃຫຍ່ສາມາດສົ່ງຂໍ້ຄວາມໄດ້, ແລະ ບໍລິການສົ່ງຂໍ້ຄວາມແບບມັນຕິມີເດຍ (MMS) ຍັງຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານສາມາດສົ່ງຮູບພາບ, ສຽງ ແລະ ໄຟລ໌ວິດີໂອໄດ້ອີກດ້ວຍ. ໃນຂະນະທີ່ໂທລະສັບມີຄວາມທັນສະໄໝຂຶ້ນ, ພວກມັນຈຳເປັນຕ້ອງມີລະບົບປະຕິບັດການ (Operating system). ລະບົບທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມໃນປັດຈຸບັນຄື Android ຂອງ Google ແລະ iOS ຂອງ Apple.

ກ່ອນຍຸກຂອງສະມາດໂຟນ, ບໍລິສັດຕ່າງໆເຊັ່ນ Nokia ແລະ Motorola ເປັນຜູ້ຜະລິດໂທລະສັບມືຖືຫຼັກໆ. ແຕ່ໃນປັດຈຸບັນ, ບໍລິສັດສິນຄ້າເອເລັກໂຕຣນິກສຳລັບຜູ້ບໍລິໂພກ ເຊັ່ນ: Apple, Samsung, ແລະ Xiaomi ກໍໄດ້ກາຍມາເປັນຜູ້ຜະລິດລາຍໃຫຍ່ເຊັ່ນກັນ.

ວິວັດທະນາການຂອງໂທລະສັບມືຖື (1992-2014): ສະແດງໃຫ້ເຫັນການປ່ຽນແປງຂອງໂທລະສັບມືຖືໃນໄລຍະ 20 ປີ ຈາກເຄື່ອງຂະໜາດໃຫຍ່ສູ່ເຄື່ອງທີ່ກະທັດຮັດຂຶ້ນ.

ສະມາດໂຟນ: ຄອມພິວເຕີຂະໜາດນ້ອຍໃນມືທ່ານ

ສະມາດໂຟນທີ່ມີໜ້າຈໍສຳຜັດແບບກຣາຟິກ

ໂທລະສັບມືຖືສ່ວນໃຫຍ່ໃນປັດຈຸບັນແມ່ນສະມາດໂຟນ. ອຸປະກອນເຫຼົ່ານີ້ລວມເອົາໂທລະສັບມືຖືເຂົ້າກັບຄອມພິວເຕີສ່ວນບຸກຄົນ. ທ່ານສ່ວນຫຼາຍຈະນຳໃຊ້ພວກມັນຜ່ານໜ້າຈໍສຳຜັດ ແລະ ສ່ວນຕິດຕໍ່ຜູ້ໃຊ້ແບບກຣາຟິກ (Graphical User Interface). ສະມາດໂຟນຫຼາຍລຸ້ນຍັງມີຜູ້ຊ່ວຍສຽງ (Voice assistant) ເຊັ່ນ: Siri, ເຊິ່ງຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານສາມາດໃຊ້ຄຳສັ່ງດ້ວຍສຽງໄດ້. ທ່ານສາມາດພິມຂໍ້ຄວາມໂດຍໃຊ້ແປ້ນພິມສະເໝືອນ (Virtual keyboard) ທີ່ປາກົດຢູ່ເທິງໜ້າຈໍ.

ສະມາດໂຟນສາມາດເຊື່ອມຕໍ່ອິນເຕີເນັດຜ່ານເຄືອຂ່າຍເຊວລູລາ ແລະ Wi-Fi. ພວກມັນຍັງສາມາດເຊື່ອມຕໍ່ກັບອຸປະກອນອື່ນໆໂດຍໃຊ້ Bluetooth ຫຼື ສາຍເຊື່ອມຕໍ່. ສະມາດໂຟນສາມາດດຳເນີນງານແອັບພລິເຄຊັນ (Apps) ຕ່າງໆ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ຄວາມສາມາດຂອງມັນຂະຫຍາຍອອກໄປຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ດ້ວຍການເຂົ້າເຖິງອິນເຕີເນັດ ແລະ ມີກ້ອງຖ່າຍຮູບ, ສະມາດໂຟນເຮັດໃຫ້ການໂທວິດີໂອ (Video calling) ກາຍເປັນເລື່ອງງ່າຍ. ມັນຍັງໃຫ້ບໍລິການເວັບຕ່າງໆ ເຊັ່ນ: ເບົາເຊີ (Web browser), ອີເມວ, ແຜນທີ່, ແລະ GPS. ນອກນັ້ນ, ມັນຍັງມີເຊັນເຊີຕ່າງໆ ເຊັ່ນ: ເຂັມທິດ ແລະ ເຄື່ອງວັດແທກຄວາມເລັ່ງ (Accelerometer). ນອກເໜືອຈາກການໂທ, ຜູ້ຄົນຍັງໃຊ້ສະມາດໂຟນເພື່ອສົ່ງ SMS, MMS, ອີເມວ, ແລະ ຫຼິ້ນສື່ສັງຄົມອອນລາຍ (Social media).

ສະມາດໂຟນທີ່ມີໜ້າຈໍສຳຜັດ: ໂທລະສັບອັດສະລິຍະທີ່ໃຊ້ງານຜ່ານໜ້າຈໍສຳຜັດ, ເປັນຄອມພິວເຕີຂະໜາດນ້ອຍໃນມື.

ມີຄົນໃຊ້ໂທລະສັບມືຖືຫຼາຍປານໃດ?

ໃນປີ 2002, ມີພຽງແຕ່ 10% ຂອງປະຊາກອນໂລກເທົ່ານັ້ນທີ່ໃຊ້ໂທລະສັບມືຖື. ຮອດປີ 2005, ຕົວເລກນັ້ນໄດ້ເພີ່ມຂຶ້ນເປັນ 46%. ໃນທ້າຍປີ 2009, ມີຜູ້ໃຊ້ໂທລະສັບເກືອບ 6 ຕື້ຄົນທົ່ວໂລກ, ເຊິ່ງລວມມີຜູ້ໃຊ້ໂທລະສັບຕັ້ງໂຕະ 1,26 ຕື້ຄົນ ແລະ ຜູ້ໃຊ້ໂທລະສັບມືຖື 4,6 ຕື້ຄົນ. ໃນປັດຈຸບັນ, ມີຜູ້ຄົນຈຳນວນຫຼາຍຂຶ້ນທີ່ຕ້ອງເພິ່ງພາອາໄສໂທລະສັບມືຖືໃນການສື່ສານປະຈຳວັນ.

ໂທລະສັບດາວທຽມ: ການສື່ສານຈາກພື້ນທີ່ຫ່າງໄກ

ໂທລະສັບດາວທຽມລຸ້ນທຳອິດຂອງ Iridium ຈາກທ້າຍຊຸມປີ 1990

ໂທລະສັບດາວທຽມ (Satellite telephone) ຫຼື “ແຊັດໂຟນ” (Satphone) ແມ່ນໂທລະສັບມືຖືປະເພດໜຶ່ງທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ກັບດາວທຽມທີ່ໂຄຈອນຢູ່ອ້ອມໂລກ. ແຕກຕ່າງຈາກໂທລະສັບມືຖືທົ່ວໄປທີ່ໃຊ້ເສົາສັນຍານພາກພື້ນດິນ, ໂທລະສັບດາວທຽມສາມາດເຮັດວຽກໄດ້ໃນເກືອບທຸກບ່ອນເທິງໂລກ. ທ່ານພຽງແຕ່ຕ້ອງການພື້ນທີ່ທີ່ສາມາດເຫັນທ້ອງຟ້າໄດ້ຢ່າງຈະແຈ້ງເພື່ອເຊື່ອມຕໍ່ກັບດາວທຽມ. ບາງລະບົບສາມາດກວມເອົາພື້ນທີ່ທົ່ວໂລກ, ໃນຂະນະທີ່ບາງລະບົບກວມເອົາພຽງແຕ່ບາງພື້ນທີ່ສະເພາະເທົ່ານັ້ນ.

ໂທລະສັບດາວທຽມມີຟັງຊັນການນຳໃຊ້ທີ່ຄ້າຍຄືກັບໂທລະສັບມືຖືທົ່ວໄປ. ທ່ານສາມາດໂທອອກ, ສົ່ງຂໍ້ຄວາມ, ແລະ ແມ່ນແຕ່ເຂົ້າເຖິງອິນເຕີເນັດຂັ້ນພື້ນຖານໄດ້. ປະໂຫຍດຫຼັກຂອງມັນຄື ມັນສາມາດເຮັດວຽກໄດ້ໃນບ່ອນທີ່ເຄືອຂ່າຍໂທລະສັບທົ່ວໄປບໍ່ສາມາດເຂົ້າເຖິງໄດ້ ເຊັ່ນ: ພື້ນທີ່ຫ່າງໄກທີ່ບໍ່ມີສາຍໂທລະສັບຕັ້ງໂຕະ ຫຼື ບໍ່ມີສັນຍານມືຖື.

ໂທລະສັບດາວທຽມໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມໃນການອອກສຳຫຼວດ, ການລ່າສັດ, ການຫາປາ, ແລະ ພາລະກິດດ້ານມະນຸດສະທຳ. ພວກມັນຍັງຖືກນຳໃຊ້ໃນອຸດສາຫະກຳບໍ່ແຮ່ ແລະ ສະຖານທີ່ອື່ນໆທີ່ເຂົ້າເຖິງໄດ້ຍາກ. ເນື່ອງຈາກພວກມັນບໍ່ຕ້ອງເພິ່ງພາອາໄສໂຄງລ່າງພື້ນຖານໃນທ້ອງຖິ່ນ, ພວກມັນຈຶ່ງມີຄວາມເຊື່ອຖືໄດ້ສູງໃນຊ່ວງເວລາສຸກເສີນ ຫຼື ໄພພິບັດທາງທຳມະຊາດ.

ໂທລະສັບດາວທຽມ Iridium ລຸ້ນທຳອິດ (ທ້າຍຊຸມປີ 1990): ໂທລະສັບທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ກັບດາວທຽມໂດຍກົງ, ສາມາດໃຊ້ງານໄດ້ໃນທຸກບ່ອນທີ່ມີທ້ອງຟ້າເປີດ.